บทที่ 348 สรรพสิ่งไม่เที่ยงแท้

บทที่ 348 สรรพสิ่งไม่เที่ยงแท้

เมื่อได้ยินสิ่งที่กงหยู่หนิงพูด ลู่เสี้ยงหยางก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะไม่คุ้นเคยกับกงหยู่หนิงจนถึงระดับนี้ เธอเอ่ยปากอยากเจอเขาเอง

ลู่เสี้ยงหยางยิ้มแล้วพูดว่า “ผมอยู่บ้านเพื่อพักฟื้นรักษาบาดแผล”

กงหยู่หนิงกล่าวว่า “วันนี้การประมูลจะจัดขึ้นที่ห้องประมูลในเมืองปินเหอ ฉันได้ข่าวจากเพื่อนของฉันว่า วันนี้มีของประมูลหายากหลายชิ้น คุณสนใจอยากไปดูกับพวกเราไหม?”

เดิมทีลู่เสี้ยงหยางต้องการปฏิเสธ แต่พอคิดว่าเขาอาจพลาดอะไรบางอย่างในการประมูล เขาจึงพยักหน้าตอบตกลง

กงหยู่หนิงดีใจมาก รีบพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นรอฉันที่บ้านนะ ฉันจะไปรับคุณภายในครึ่งชั่วโมง”

“ครับ” ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้า

เขาเอนหลังบนโซฟาแล้วจัดการกับบาดแผลกระสุนปืนที่ขาของเขา

ด้วยฝีมืออันยอดเยี่ยมของเขา ลู่เสี้ยงหยางเชื่อว่าบาดแผลที่ขาของเขาสามารถฟื้นตัวได้เหมือนเดิมภายในหนึ่งสัปดาห์ อย่างไรก็ตามบาดแผลที่ขาของเขาได้รับการรักษาอย่างระมัดระวัง ตอนนี้มันจะไม่ส่งผลต่อการเดินในชีวิตประจำวันของเขา

ครึ่งชั่วโมงต่อมา มีเสียงแตรรถดังขึ้นด้านนอก

ลู่เสี้ยงหยางเดินออกมาดู เห็นรถ Rolls-Royce คันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู ในเวลานี้หน้าต่างรถถูกดึงลงมา ใบหน้าที่งดงามโผล่ออกมานอกหน้าต่างรถ

กงหยู่หนิงมาแล้วนั่นเอง

ว่าง่าย เป็นคนดี เป็นเศรษฐินีคนหนึ่งเช่นกัน เธอเคยขับรถ Ferrari เมื่อนานมาแล้ว แต่ตอนนี้เปลี่ยนมาขับ Rolls-Royce

“ขึ้นรถสิ” เมื่อเห็นลู่เสี้ยงหยางออกมา กงหยู่หนิงก็พูดอย่างเยือกเย็น

ลู่เสี้ยงหยางหัวเราะแล้วขึ้นรถ เขามองกงหยู่หนิงแล้วหยอกว่า “สาวสวยในชั้นเรียนของเรารวยขนาดนี้ ถ้าไม่เอามาเปย์คนยากจนอย่างผม มันจะเสียเปล่านะ”

กงหยู่หนิงทำเสียงฮึดฮัดพลางพูดว่า “คุณมีคุณเย่เปย์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

ลู่เสี้ยงหยางหัวเราะร่า “สวนเอ๋อเปย์ผมตอนกลางวัน ส่วนกลางคืนยังว่างอยู่นะ มาเปย์ผมตอนกลางคืนไหมล่ะ?”

ฮะ?

กลางคืน?

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา กงหยู่หนิงก็เขินอายอย่างมาก ใบหน้าสะสวยของเธอแดงราวกับลูกท้อ สวยละมุน อดไม่ได้ที่จะกัดสักคำ

“ฮึ ฝันไปเถอะ!” กงหยู่หนิงกลอกตาใส่ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เวลาคำพูดนี้ออกมาจากปากผู้ชายคนอื่น เธอจะตบหน้าเขาทันที แต่พอเป็นลู่เสี้ยงหยางเธอกลับรู้สึกขวยเขินร่างกายอ่อนระทวย

พวกเขาพูดคุยหัวเราะตลอดทาง สี่สิบนาทีต่อมาลู่เสี้ยงหยางและกงหยู่หนิงก็มาถึงห้องประมูลเมืองปินเหอ

หลังจากจอดรถแล้วกงหยู่หนิงก็ลงจากรถพร้อมลู่เสี้ยงหยาง

บังเอิญในเวลานี้มีรถคันหนึ่งที่อยู่ข้างๆ กงหยู่หนิงก็เปิดประตูรถออกมาเช่นกัน ชายหญิงคู่หนึ่งก้าวออกมา

ผู้ชายอยู่ในชุดสูทและรองเท้าหนังมันแว้บ หน้าตาหล่อเหลา ลู่เสี้ยงหยางไม่รู้จักเขา แต่รู้จักผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ

กู้ชิวส่วย

กู้ชิวส่วยในวันนี้สวมชุดเกาะอกยาว เผยให้เห็นหน้าอกขาวสะอาดหมดจด เอวบาง เรียวขายาวงดงาม รองเท้าส้นสูง เธอดูทันสมัยและงดงามมาก

“ลู่เสี้ยงหยาง คุณนั่นเอง คุณก็มาร่วมประมูลด้วยเหรอ?” กู้ชิวส่วยถามด้วยความประหลาดใจ

ลู่เสี้ยงหยางพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ครับ เราพบกันอีกแล้ว พรหมลิขิตจริงๆ”