บทที่ 365 คนจนคนหนึ่ง

บทที่ 365 คนจนคนหนึ่ง

ได้ยินคำพูดของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคน ลู่เสี้ยงหยางก็ขมวดคิ้วขึ้นมา ทำไมไปที่ไหน ที่นั่นก็ล้วนมีคนโง่ที่ดูถูกคนอื่นกันนะ

อารมณ์บนใบหน้าอึมครึมลง มองที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคน พูดเย็นชาว่า "ฉันมาที่นี่เพื่อซื้อบ้าน"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนเผยรอยยิ้มเยาะ พูดอย่างเย็นชาว่า "ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองว่าตัวเองมีบุคลิกอะไร บ้านพักในเขตบ้านพักตากอากาศหลงซาน เป็นนายที่สามารถซื้อไหวหรือไง? "

ตลกจริงๆ ไอ้หมอนี่น้ำเข้าสมองจนโง่แล้วสินะ เขตบ้านพักตากอากาศหลงซาน ที่แย่ที่สุดหลังหนึ่งก็ต้องการสองถึงสามสิบล้านแล้ว ไอ้หมอนี่ถึงจะเอาเงินทั้งตัวมาซื้อ ก็ซื้อหลังหนึ่งไม่ไหว

ลู่เสี้ยงหยางขมวดคิ้วจนเป็นเส้นตรง ควักโทรศัพท์มือถือออกมา เตรียมจะส่งข้อความหาซุนเซียงเซียง สุนัขสองตัวของอสังหาริมทรัพย์หลงซานอวดดีขนาดนี้ เช่นนั้นเขาก็จะซื้ออสังหาริมทรัพย์หลงซานมาเสีย

บ้าเอ๊ย ไม่ใช่แค่เสแสร้งหรอกหรือ ใครจะทำไม่ได้?

ตอนที่ลู่เสี้ยงหยางส่งข้อความ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนยังคงเยาะเย้ยเสียดสี เขา

จากนั้นสักพัก ลู่เสี้ยงหยางก็เก็บโทรศัพท์ และก็เป็นในตอนนี้ หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

หญิงสาวคนนี้หน้าตางดงามอ่อนหวาน ด้านบนสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ด้านล่างสวมกระโปรงสั้น ด้านล่างกระโปรงสั้นเป็นเรียวขายาวคู่สวย เสื้อเชิ้ตสีขาวรัดอยู่ใต้กระโปรงสั้น มองไปแล้วมีเสน่ห์ล่อลวงผู้คน

แม้ว่าแต่งกายชุดนี้จะดูสวยงามทันสมัย แต่ก็ล้วนเป็นเสื้อผ้าข้างทาง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนถึงจะตะลึงในความงามและรูปร่างของหญิงสาวคนนี้ แต่ด้วยหน้าที่การงานในตอนนี้ ก็ขวางเธอเอาไว้เช่นกัน

ผู้หญิงคนนี้แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนจน ไม่มีสิทธิ์เข้ามาในอสังหาริมทรัพย์หลงซานของพวกเขา

ในเวลานี้หญิงสาวมีความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย รีบร้อนอธิบายว่า "พี่ชายทั้งสอง ฉันมาที่นี่ไม่ได้จะมาซื้อบ้าน ฉันเป็นสถาปนิกนักออกแบบ ได้ยินมาว่าบ้านพักที่อสังหาริมทรัพย์หลงซานสร้างนั้นมีความสร้างสรรค์แปลกใหม่มาก ฉันตั้งใจจะมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์สักหน่อย หวังว่าพี่ชายทั้งสองจะให้ความสะดวกด้วย"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนยิ้มเยาะเสียงหนึ่ง "ในเมื่อไม่ได้มาซื้อบ้าน เช่นนั้นก็ยิ่งเข้าไปไม่ได้แล้ว"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างสูงเอ่ยขึ้น "บริษัทของเรามีกฎ คนนอกและหมาไม่อาจเข้าได้ " พูดถึงตรงนี้ ตาของพวกเขาก็กวาดมองบนร่างของทั้งลู่เสี้ยงหยางและหญิงสาว เย้ยหยันกล่าวว่า "ทุกวันมีคนจนแบบพวกเธอสองคน อยากจะมากินฟรีดื่มฟรีที่อสังหาริมทรัพย์หลงซานของพวกเรา คนที่ถ่ายรูปหลอกลวงพวกเราเจอมาเยอะแล้ว"

ในระหว่างที่มาดูบ้านที่อสังหาริมทรัพย์หลงซาน เป็นการกินดื่มฟรี อีกทั้งอาหารก็ไม่เลว ดังนั้นจึงมักจะมีคนที่อ้างชื่อการมาดูบ้าน อยากจะมากินอาหารมื้อใหญ่ฟรีที่นี่

สิ่งนี้เป็นการเพิ่มภาระความรับผิดชอบของพนักงานในอสังหาริมทรัพย์หลงซาน และยังเป็นการกระทบต่อภาพลักษณ์ของอสังหาริมทรัพย์หลงซานอีกระดับหนึ่งด้วย ดังนั้นเบื้องบนจึงออกกฎมา มีเพียงแค่คนมีเงินเท่านั้นที่สามารถเข้าไปดูบ้านได้

ถัดมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกคนก็พูดขึ้น "คนจนอย่างพวกเธอสองคน ดิ้นรนทั้งชีวิตก็ไม่แน่ว่าจะได้เหยียบเข้าประตูใหญ่ของอสังหาริมทรัพย์หลงซาน ตอนนี้พวกเธอสองคนก็รีบไสหัวไปเถอะ ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกเธอ"

ได้ฟังคำพูดนี้ ใบหน้าอ่อนหวานของหญิงสาวแดงอย่างที่สุด แทบอยากจะหาหลุมมุดลงไป

มองลู่เสี้ยงหยางรอบหนึ่ง เพียงรู้สึกว่าเขากับตนเองมีหัวอกเดียวกัน เอ่ยปากถามอย่างลืมตัว "คุณก็เรียนสถาปนิกหรือ? อยากมาหาแรงบันดาลใจที่นี่"

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหน้า

เฮ้อ!

หญิงสาวถอนหายใจเสียงหนึ่ง สายตาที่มองลู่เสี้ยงหยางเพิ่มความไม่ชอบใจเข้ามาสายหนึ่ง