บทที่ 366 บ้านพักหลงซานหมายเลข 888

ลู่เสี้ยงหยางที่อยู่ด้านข้างฟังคำวิจารที่อวดดีของหวางเยว่อยู่ ไม่อาจฟังต่อได้แล้วจริงๆ ฉับพลันก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

นี่มันช่าง ตลกเกินไปแล้ว

ชายชราหัวโล้นชายชราหัวล้าน อายุ50กว่าแล้วมั้ง? สามารถเป็นพ่อของหวางเยว่ได้เลย คิดไม่ถึงว่าเป็นสามีของหวางเยว่ ฮ่าๆ ทำให้คนตลกแทบตายแล้ว

"หือ? " อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของลู่เสี้ยงหยาง หวางเยว่และชายชราหัวล้านต่างหันหน้าไปมองทางเขา

ทันใดนั้นทั้งสองคนก็มีความงงงันเล็กน้อย ยังคิดว่าเป็นคนใหญ่คนโตที่ไหนกัน กล้าหัวเราะเยาะพวกเขา แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นไอ้โง่คนหนึ่ง

รอยยิ้มบนหน้าของหวางเยว่หายไป มองที่จางถิงแล้วถามขึ้น "นี่คือแฟนที่เธอหาได้สินะ? "

จางถิงรีบส่ายหน้า พูดขึ้น "ไม่ใช่......"

แต่ยังไม่ทันพูดจบประโยค ก็ถูกหวางเยว่ตัดบทแล้ว "จางถิง เธอปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์ นี่ก็คือความจริง คนจนอย่างเธอ ก็เพียงหาได้แค่คนจนคนหนึ่ง คนหล่อรวยใครจะมาชอบเธอล่ะ? "

คำพูดนี้พูดออกไป ความภูมิใจในตนเองของจางถิงก็ถูกกระทบอย่างรุนแรง น้ำตากลิ้งอยู่ในกระบอกตา เกือบจะน้อยใจจนร้องไห้ออกมา

เห็นท่าทางหมดทางเลือกของจางถิง หวางเยว่ก็ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดขึ้นมา ฮ่าๆ ในที่สุดเธอก็เอานางแพศยาน้อยนี่มาเหยียบย่ำใต้ฝ่าเท้าได้แล้ว

แต่นี่มันยังไม่พอในไม่ช้า เธอก็หันไปทางลู่เสี้ยงหยางแล้วถามขึ้น "เด็กน้อย ฉันก็นับถือความกล้าหาญของแกนะ รู้อยู่ว่าจางถิงเป็นแค่คนจน แกยังกล้าหาเธอ ฮ่าๆ ฉันชี้ทางสว่างให้แกเอาไหม ไปเป็นชายขายบริการเถอะ ต่อไปก็ไม่ต้องลำบากขนาดนี้แล้ว ขอเพียงแค่แกปีนไปนอนบนเตียง เงินนั้นก็ไหลมาเร็วราวกับสายน้ำแล้ว"

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหน้า พูดเสียงราบเรียบ "เกรงว่าจะทำให้เธอผิดหวังแล้ว เงินในสายตาของฉันก็เป็นเพียงแค่จำนวนตัวเลขเท่านั้น"

อะไรนะ?

ไอ้นี่ ไอ้หมอนี่มันช่างเสแสร้งจริงๆ

หวางเยว่ราวกับได้ฟังเรื่องตลกที่น่าหัวเราะที่สุด หัวเราะเสียงดังเอ่ยว่า "ฟังฝีปากแกมีความสามารถจริงๆ เช่นนั้นก็ซื้อบ้านที่นี่สักหลังให้จางถิงคนจนนี่เสียเลยสิ พอให้เธอออกไปโอ้อวดได้บ้าง"

ไม่รอให้ลู่เสี้ยงหยางได้พูดคำ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองก็พูดขึ้นมาแล้วว่า "ไอ้คนจนนี่ช่างมีความสามารถพูดจาไร้สาระ มาถึงอสังหาริมทรัพย์หลงซานของพวกเรา ก็เพียงแค่มากินฟรีดื่มฟรีเท่านั้น เขาซื้อบ้านพักที่นี่ไหวที่ไหนกัน"

พูดจบ บนหน้าทั้งสองก็เผยสีหน้าเอาอกเอาใจออกมา พูดประจบว่า "อยากจะซื้อบ้านพักที่นี่ ต้องเหมือนคุณทั้งสองที่เป็นคนมีเงิน"

หวางเยว่พอใจกับการประจบสอพลอเช่นนี้มาก ยิ้มกริ่มเอ่ยว่า "เป็นพวกนายที่มีสายตาดี วันนี้บ้านพักที่สามีฉันซื้อให้ฉัน เป็นบ้านพักหมายเลข88ในช่วงทำเลที่ดีที่สุดในเขตบ้านพักตากอากาศหลงซานของพวกนาย"

หา? บ้านพักหมายเลข88?!

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองมีสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย บ้านพักหมายเลข88 เป็นลักษณะบ้านขนาดใหญ่ ลักษณะการจัดรูปแบบการรับแสงสว่างดีเลิศ ดังนั้นจึงขายราคาสูงถึง80ล้าน

มีความสามารถซื้อบ้านพักที่แพงขนาดนี้ได้ เช่นนั้นจะต้องเป็นคนใหญ่คนโต

คิดมาถึงตรงนี้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนมองสีหน้าของชายชราหัวล้าน ยิ่งให้ความเคารพยิ่งขึ้น แทบจะแย่งกันเข้าไปเลียรองเท้าของเขา

ถัดมาชายชราหัวล้านมองไปที่ลู่เสี้ยงหยาง ยิ้มกริ่มแล้วถามขึ้น "เด็กน้อย เป็นคนจนมีความภาคภูมิใจมากเลยสิ เมื่อครู่แกไม่ใช่พูดว่า จะซื้อบ้านที่นี่หรือ? นายซื้อหลังไหนล่ะ? "

ลู่เสี้ยงหยางยิ้มน้อยๆ ตอบกลับ "บ้านพักหมายเลข888"

เอ๋!

คำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างงงงัน แต่ต่อมาก็หัวเราะเสียงดัง

ไอ้หมอนี่ยังกล้าโอ้อวด คนยืนพูดไม่ปวดเอวแค่คำพูดมันก็ง่าย

ความคิดเห็น