บทที่ 449 ติดตามปรมาจารย์ลู่ไปจนวันตาย

บทที่ 449 ติดตามปรมาจารย์ลู่ไปจนวันตาย

ค่ำคืนนี้ หากไม่มีลู่เสี้ยงหยางอยู่ด้วย เหล่านักฮวงจุ้ยและลัทธิอภิปรัชญา ก็จะต้องจำนนต่อโจวต้าวหย่วน

แต่เพราะการมีอยู่ของลู่เสี้ยงหยาง เขาสามารถฆ่าโจวต้าวหย่วนทิ้งได้อย่างง่ายดาย

คำโบราณว่าเอาไว้ ผู้ชนะคือราชา เรื่องที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ จะด้วยเหตุผลหรือใดๆ ก็แล้วลู่เสี้ยงหยางสมควรที่จะเป็นผู้นำวงการฮวงจุ้ยลัทธิอภิปรัชญาของมณฑลเจียงหนาน

อันที่จริง วงการฮวงจุ้ยลัทธิอภิปรัชญาของมณฑลเจียงหนานไม่ค่อยได้เปรียบเท่านักใด หากมีผู้นำแล้วละก็ พวกเขาก็จะก้าวไปข้างหน้าได้

ส่วนลู่เสี้ยงหยางที่เห็นหลายคนคุกเข่า ด้วยความเคารพในตัวเขา เขารู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย

การเป็นผู้นำวงการฮวงจุ้ยลัทธิอภิปรัชญาของมณฑลเจียงหนาน เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

การที่ตัวเขาแสดงอิทธิฤทธิ์เมื่อสักครู่ เป็นเพราะโจวต้าวหย่วนคิดที่จะฆ่าเขา เขาคงจะไม่สามารถอยู่เฉยเพื่อรอรับความตายเข้ามาเยือนได้ อีกอย่าง โจวต้าวหย่วนฝึกวิชาเวทย์ดำ ไร้มนุษยธรรมสิ้นดี คนแบบนี้หากไม่ฆ่าทิ้งเสีย ในอนาคตอาจจะต้องมีคนล้มตายเพราะเขาอีกมาก

การกำจัดคนชั่วไปจากสังคม เป็นหนึ่งในภาระหน้าที่ของผู้ฝึกจิต ลู่เสี้ยงหยางจะนิ่งเฉยได้อย่างไร

เพราะงั้น ลู่เสี้ยงหยางจึงส่ายหน้า “พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ใช่ผู้นำวงการฮวงจุ้ยลัทธิอภิปรัชญาของมณฑลเจียงหนาน แล้วผมก็ไม่เข้าใจฮวงจุ้ย และลัทธิอภิปรัชญาด้วย”

อะไรนะ?

ไม่เข้าฮวงจุ้ย ลัทธิอภิปรัชญา?

เมื่อได้ยินดังกล่าว ทุกคนแทบกระอักเลือดออกมา

ไอ้หมอนี่เมื่อกี้นี้ยังใช้วิชาอภิปรัชญา ฆ่าปรมาจารย์จนตายอยู่เลย ตอนนี้กลับบอกทุกคนว่า ไม่เข้าใจฮวงจุ้ย และลัทธิอภิปรัชญา

ให้ตาย คิดจะถ่อมตนก็ไม่ควรถ่อมตนถึงเพียงนี้สิ ถ่อมตนมากเกินไปก็คือโอหัง

แต่ไม่มีใครรู้เลย ว่าวิชาที่ลู่เสี้ยงหยางร่ำเรียน ไม่ใช่วิชาของลัทธิอภิปรัชญา

ตอนนี้ทุกคนต่างคุ้นชินกับการรวมวิชาอภิปรัชญาและวิชาเวทย์เข้าด้วยกัน แต่ทั้งสองสิ่งมีความแตกต่างกัน

จบคำ ลู่เสี้ยงหยางไม่คิดที่จะอยู่ต่อไป เขาหมุนตัวเดินออกไปทันที

หยางเก๋อเก๋อหน้าถอดสี เสมือนว่ามีคำพูดอะไรบางอย่างจะพูดกับเขา แต่เมื่อจ้องมองแผ่นหลังของลู่เสี้ยงหยางเขากลับลังเล

หยางหรองเข้าใจความคิดของพ่อของเขา จึงตะโกนขึ้นกับลู่เสี้ยงหยาง “อาจารย์ลู่ ตอนนี้คุณพ่อของฉันมีชีวิตอยู่ได้เพียงแค่สามวัน ขอความกรุณา ช่วยคุณพ่อของฉันด้วยเถอะ”

ตุ่บ!

เมื่อจบคำ เธอคุกเข่าลงให้กับลู่เสี้ยงหยางด้วยความเคารพ พร้อมใบหน้าที่อิดโรย

ก่อนหน้านี้ โจวต้าวหย่วนใช้ชีวิตของพ่อเธอ เพื่อขจัดปัญหาของตระกูลหยาง ตอนนี้โจวต้าวหย่วนถูกลู่เสี้ยงหยางฆ่าไปแล้ว นั่นหมายความว่าลู่เสี้ยงหยางอยู่เหนือโจวต้าวหย่วน

หยางหรองมีความเชื่อมั่นเต็มร้อย ว่าลู่เสี้ยงหยางจะช่วยพ่อของเธอได้

ลู่เสี้ยงหยางหยุดฝีเท้า หันกลับไปจับจ้องหยางหรอง “ก่อนหน้านี้ระหว่างโจวต้าวหย่วนกับผม ตระกูลหยางได้ทำการตัดสินใจแล้วไม่ใช่หรือ? ในเมื่อเลือกแล้ว ก็ต้องรับกับผลกรรมที่จะเกิดขึ้นด้วยตัวเอง”

เมื่อได้ยินประโยคนั้น หยางหรองจุกจนพูดไม่ออก รู้สึกอับอาย