บทที่ 466 วันที่ตระกูลหานพังพินาศ

บทที่ 466 วันที่ตระกูลหานพังพินาศ

ถัดมา ลู่เสี้ยงหยางมองจางเวยคุกเข่าสำนึกผิดที่ด้านหน้าตนเอง บนใบหน้าไม่ได้แสดงออกอะไร

เห็นเช่นนี้ จางเวยก็ยิ่งไม่แน่ใจ ทั่วร่างมีแต่เหงื่อเย็น หลังจากนั้นก็คิดได้ว่า ก่อนหน้านี้ที่ลู่เสี้ยงหยางพูดกับเขาประโยคหนึ่ง ต้องการให้เขาจ่ายสิบล้านมาซื้อชีวิตสุนัขของเขา

คนเช่นเขานี้ ก็เป็นแค่นักเลงตัวเล็กๆ ที่มั่วสุมในสังคม ในมือจะหาเงินสิบล้านออกมาจากไหนได้ ขาดแต่เพียงเกือบถูกทำให้ตกใจจนความกล้าแตกกระจาย ดังนั้นจึงโขกหัวตึงๆ ต่อลู่เสี้ยงหยาง น้ำหูน้ำตาไหลเอ่ยขอความเมตตา "ท่านลู่ ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้ความผิดแล้ว คุณเป็นคนใหญ่โตมีเมตตา ก็ไว้ชีวิตสุนัขนี้ของฉันเถอะ"

ลู่เสี้ยงหยางหัวคิ้วเลิกขึ้นเบาๆ ในที่สุดก็เอ่ยขึ้น "คนของนายที่ชื่อว่าเฮียเปียวไอ้หมอนั่นเพิ่งจะบอกฉันว่า เขาจะดีข้อต่อบนร่างกายของฉันให้หัก"

บ้าเอ๊ย!

คำพูดนี้พูดออกมา เฮียเปียวที่หวาดกลัวจนถึงขีดสุด พลันคุกเข่าบนพื้น โขกหัวขอความเมตตาไม่หยุดไปทางลู่เสี้ยงหยาง

เล่นตลกสิ แม้แต่ลูกพี่ของเขาตอนนี้ยังต้องคุกเข่าร้องขอความเมตตาต่อลู่เสี้ยงหยาง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขาที่เป็นนักเลงเล็กๆ คนหนึ่ง

"พระเจ้าช่วย! " จางเวยสูดลมหายใจเย็นอย่างรุนแรง ทั่วร่างผุดเหงื่อเย็น รีบพูดกับลู่เสี้ยงหยางว่า "ท่านลู่ เป็นอาเปียวหลานคนนี้ไม่รู้ความ ฉันจะให้คนตีข้อต่อบนร่างเขาให้หักเดี๋ยวนี้ แสดงการขอโทษต่อคุณ"

เสียงพูดหลุดออกมา เขาก็รีบส่งสายตาให้คนของตัวเอง เวลาเดียวกันปากก็ตะโกนเสียงดัง "ยังไม่ลงมืออีก"

"รับทราบ ลูกพี่" ลูกน้องสองคนที่ค่อนข้างฉลาด ลุกขึ้นยืนทันที เหยียบเฮียเปียวลงไป จากนั้นยกไม้เบสบอลในมือขึ้น เหวี่ยงไปทักทายข้อต่อบนร่างของเฮียเปียว

ปักๆๆ

ภายใต้การทุบกระแทกมั่วๆ เฮียเปียวก็ส่งเสียงร้องเจ็บปวดน่าเวทนาออกมา ไม่นานนัก ข้อต่อทุกจุดบนร่างของเขาก็ถูกทุบหัก คนทั้งคนนอนอยู่บนพื้นราวกับสุนัขตาย ไม่ขยับแม้แต่น้อย

คนพวกนั้นที่นั่งอยู่บนรถ มองเห็นฉากนองเลือดโหดร้ายเช่นนี้ ตกใจจนไม่กล้าหายใจแรงออกมา

โดยเฉพาะคนไม่กี่คนที่เมื่อครู่หัวเราะเยาะเย้ยโจมตีลู่เสี้ยงหยาง ยิ่งตกใจจนน้ำลายฟูมปาก ล้มจากด้านบนลงมา เป็นตายไม่อาจทราบ

"พระเจ้า นี่ นี่ โหดร้ายเกินไปแล้ว" เฉินซวงซวงและหานเชียนเชียนสบตากัน จากในสายตาของทั้งสองล้วนมองเห็นความสั่นสะเทือนอย่างเข้มข้น

นาทีต่อมา พวกเธอก็ย้ายสายตาไปที่ร่างของลู่เสี้ยงหยาง สายตาแปลกใจอย่างที่สุด ราวกับอยากจะมองลู่เสี้ยงหยางให้ทะลุ

น่าเสียดายที่พวกเธอยิ่งมอง ยิ่งรู้สึกว่าบนร่างของลู่เสี้ยงหยางมีหมอกหนาปกคลุมซ่อนเร้น มองไม่ทะลุโดยสิ้นเชิง

ในขณะเดียวกันนี้

จางเวยที่คุกเข่าราวกับสุนัขตรงหน้าลู่เสี้ยงหยาง ตอนนี้ถึงได้เงยหน้าขึ้นมา มองลู่เสี้ยงหยางแล้วถามอย่างระมัดระวังว่า "ท่านลู่ คุณคิดว่าเรื่องนี้พอใจหรือไม่? ถ้าไม่พอใจล่ะก็ ฉันจะทำตามคำสั่งของคุณ"

ลู่เสี้ยงหยางพูดเรียบๆ "เห็นแก่หน้าถังหลงและหลิวผิง ฉันให้คำแนะนำที่จริงใจกับนายประโยคหนึ่ง ต่อไปทำเรื่องไร้มโนธรรมให้น้อยหน่อย ไม่เช่นนั้นหากให้ฉันรู้ ฉันไม่ปล่อยพวกนายไว้แน่"

"ได้ๆๆ " ได้ฟังคำพูดของลู่เสี้ยงหยาง จางเวยเหมือนได้รับอภัยโทษ พยักหน้าเหมือนโขลกกระเทียม

ดูท่าภัยพิบัติในวันนี้นับว่าผ่านพ้นไปแล้ว ลู่เสี้ยงหยางไม่คิดจะหาเรื่องกับเขาต่อแล้ว

"เอาล่ะ เช่นนั้นก็รีบไสหัวไป อย่ามากระทบกับอารมณ์ของฉัน" ลู่เสี้ยงหยางโบกมือ พูดอย่างไม่มีความอดทน ราวกับไล่แมลงวัน

"ได้ๆๆ ท่านลู่" จางเวยขาดแต่เพียงพยักหน้าจนศีรษะเกือบจะหลุดลงมา โขกหัวให้ลู่เสี้ยงหยางอีกครั้ง แล้วถึงได้ลุกขึ้น พาพวกลูกน้องที่กลัวจนปัสสาวะราดจากไป

หลังจากนั้น ที่นี่ก็กลับคือสู่ความสงบ

ลู่เสี้ยงหยางเพียงแค่กวักมือ พาเถ่ซานกลับไปนั่งบนรถบัสอีกครั้ง

หานเชียนเชียนและเฉินซวงซวงเหมือนกับเป็นแฟนคลับหญิงตัวน้อย ติดตามอยู่ด้านหลังของลู่เสี้ยงหยางทำตามเขาทุกอย่าง

คุณลุงคนขับรถยิ่งมองลู่เสี้ยงหยางเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เร่งรีบออกรถ เดินทางต่อไปที่ไห่ตง

การเดินทางต่อมา นับว่าคลื่นลมสงบ ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรอีก