บทที่ 467 สังหารตระกูลหาน

บทที่ 467 สังหารตระกูลหาน

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงวันที่สอง

ถึงแม้ว่าวันนี้เป็นเพียงแค่งานหมั้นของตระกูลหาน แต่ตระกูลหานเป็นที่รู้จักกว้างขวางในไห่ตง คุณธรรมบารมีสูงส่ง ดังนั้นแขกเหรื่อที่มาร่วมงานหมั้นจึงค่อนข้างเยอะ

ตั้งแต่เที่ยง ก็มีแขกเหรื่อทยอยเข้ามาในเรือนใหญ่อย่างไม่ขาดสาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากช่วงบ่ายสองเป็นต้นมา แขกเหรื่อที่มายิ่งมากมาย รวมตัวกันเข้ามาในเรือนใหญ่ของตระกูลหาน

และก็เป็นในเวลานี้

ในเรือนใหญ่ของตระกูลหาน ในห้องส่วนตัวของหานปิงหาน

เห็นเพียงแค่เธอนั่งนิ่งไม่ขยับอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สีหน้าไม่ยินยอมอย่างยิ่ง

งานหมั้นวันนี้ คืองานของเธอและคุณชายคนหนึ่งของตระกูลหลิว

เพราะก่อนหน้าเธออยู่ที่ปินเหอจัดการเรื่องราวได้ไม่ดี หลังจากกลับมาที่ตระกูล ฐานะของเธอก็ตกฮวบลง ไม่มีจิตใจเร่าร้อนฮึกเหิมดั่งเช่นวันวานอีก

ในตอนนี้ ยิ่งตกต่ำลงไปเป็นเครื่องมือแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ของตระกูล

เดิมทีตามความคาดคิดเบื้องต้นของหานปิงหานก่อนหน้านี้ ด้วยคุณงานความดีและความสามารถของเธอในตระกูล เธอสามารถรั้งอยู่ที่ตระกูลต่อไปได้ ควบคุมดูแลตระกูลต่อไป ไม่ต้องแต่งออกไปข้างนอก มากที่สุดถึงเวลาก็ประกาศหาเขยแต่งเข้าสักคนที่เงื่อนไขแย่หน่อย

น่าเสียดายลิขิตฟ้าไม่สู้เจตนาคน

เมื่อเธอแต่งออกไปจากตระกูลหาน เช่นนั้นในหลายปีมานี้ ที่เธอจัดการวางแผนธุรกิจอยู่ในตระกูลหานก็สูญเปล่าแล้ว

ยิ่งคิดยิ่งไม่สบายใจ หานปิงหานกำมือแน่นเข้าด้วยกัน เล็บเกือบจะแทงเข้าไปในฝ่ามือ แต่เธอกลับไม่รู้สึกตัว

"สมควรตายจริงๆ ทุกอย่างในวันนี้ล้วนเป็นลู่เสี้ยงหยางที่สมควรตายคนนั้นทำให้เกิดขึ้น"

"เหอะ จะต้องมีสักวัน ถึงแม้ว่าฉันจะจ่ายค่าตอบแทนเป็นชีวิต ฉันก็จะต้องเอาลู่เสี้ยงหยางมาฆ่าให้ได้ เช่นนี้ถึงจะสามารถทำให้ความโกรธในใจของฉันสงบลงได้" หานปิงหานกัดฟัน พูดออกมาทีละคำ ความโกรธแค้นบนใบหน้าเข้มข้นถึงขีดสุด

……

ในขณะเดียวกัน

ห้องหนังสือของเจ้าบ้านตระกูลหานหานจิ่วโจว

หานจิ่วโจวนั่งอยู่บนเก้าอี้ พิงพนักพิงหลับตาพักผ่อน อารมณ์บนใบหน้าจมดิ่งอยู่ในความคิด

ที่ข้างกายเขามีชายชราผมเคราขาวยืนอยู่

ชายชราในใจราวกับมีคำพูด แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ ดังนั้นลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ถึงได้เปิดปากเอ่ยขึ้น "เจ้าบ้าน เรื่องนี้คุณตัดสินใจแน่นอนแล้วหรือ? ต้องการให้คุณหานปิง และคุณชายหลิวจวิ้นหมั้นกัน"

พูดตามจริง ในใจของเขายังคงค่อนข้างชื่นชมความสามารถของหานปิงหาน ถ้าหานปิงหานต้องแต่งออกไปจริงๆ เช่นนั้นต่อไปก็จะกลายเป็นลูกสะใภ้ของบ้านอื่นแล้ว

หานจิ่วโจวยังคงหลับตา พูดเสียงเรียบว่า "ดีร้ายอย่างไรฉันก็เป็นเจ้าบ้านคนหนึ่ง คำที่พูดออกไปจะเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กเล่นได้อย่างไร"

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่ได้บอกกับชายชราว่า การหมั้นของหานปิงหานและหลิวจวิ้นนั้น เป็นการตอกตะปูทับแผ่นเหล็ก ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้อีก

ชายชราถอนหายใจเสียงหนึ่ง "แต่ฉันรู้สึกมาโดยตลอด คุณชายหลิวจวิ้นจะกี่มากน้อยก็ไม่เหมาะสมกับคุณหานปิง"

ในที่สุดหานจิ่วโจวก็ลืมตาขึ้น มองไปที่ชายชรารอบหนึ่ง เอ่ยขึ้น "ที่ฉันเห็นความสำคัญนั้นไม่ใช่หลิวจวิ้น แต่เป็นทรัพยากรของตระกูลหลิว นายก็รู้ ตระกูลหลิวเป็นตระกูลบู๊ ปัจจุบันนี้มียอดฝีมือในตระกูลของพวกเขานับไม่ถ้วน ถ้าสามารถทำงานเพื่อพวกเราได้ เช่นนั้นยังจะต้องกลุ้มใจว่าตระกูลหานของฉันจะไม่ไร้คู่ต่อสู้ในมณฑลเจียงหนานอีกหรือ? "

พูดตามจริง ถึงแม้ตระกูลหานจะเป็นตระกูลอันดับต้นๆ ในไห่ตง แต่ก็เป็นเพียงแค่ในด้านเศรษฐกิจเท่านั้น สำหรับลูกหลานในตระกูล ในด้านการบู๊ ก็ล้วนแต่ไม่มีความชำนาญ

แต่ตระกูลหลิวไม่เหมือนกัน ตระกูลหลิวก็เป็นตระกูลใหญ่ในไห่ตง ถึงแม้จะพูดว่าในด้านเศรษฐกิจจะอ่อนแอกว่าตระกูลหานเล็กน้อย แต่พวกเขาก็เป็นตระกูลบู๊ที่สืบทอดมากว่าร้อยปี ลูกศิษย์ภายในแทบจะทุกคนฝึกฝนวิชาบู๊ ดังนั้นในด้านการบู๊ ตระกูลหลิวนำหน้าตระกูลหานไปไกลมาก

ก็เป็นเพราะว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็มีแผนการของตนเอง ดังนั้นตระกูลหานและตระกูลหลิวถึงได้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์