บทที่ 468 ตีให้พิการแล้วโยนออกไป

บทที่ 468 ตีให้พิการแล้วโยนออกไป

เห็นหานเชียนเชียนและเฉินซวงซวงเดินเข้ามา ลู่เสี้ยงหยางก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เดิมทีที่ตระกูลหาน วันนี้เขาต้องเจอกับหานเชียนเชียนและเฉินซวงซวงก็เป็นเรื่องที่อยู่ในความคาดคิด แต่กลับไม่คิดว่า เร็วขนาดนี้ก็เจอแล้ว

เฉินซวงซวงมองที่ลู่เสี้ยงหยาง กะพริบตาอย่างทะเล้น เอ่ยว่า "พวกเราสองคนใช่มีพรหมลิขิตหรือเปล่า? "

ลู่เสี้ยงหยางยิ้มๆ เอ่ยตอบ "อาจจะใช่"

หานเชียนเชียนถอนหายใจเสียงหนึ่ง เอ่ยว่า "ถ้ารู้แต่แรกว่านายก็มาร่วมงานหมั้นของตระกูลหาน เมื่อวานก็ควรจะมาพร้อมกับพวกเรา"

พูดไปเธอก็เอาบัตรเชิญในมือสองฉบับยื่นส่งให้บอดี้การ์ดทั้งสองที่ประตู

หลังจากบอดี้การ์ดทั้งสองดูแล้ว อมยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า "คุณผู้หญิงทั้งสองเชิญด้านใน"

หานเชียนเชียนและเฉินซวงซวงก้าวเท้าออกไปทันที เดินไปทางเรือนใหญ่ด้านในของตระกูลหาน

แต่เดินออกไปไม่กี่ก้าว พวกเธอก็พบว่าลู่เสี้ยงหยางยังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ตามเข้ามา อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความประหลาดใจ "ลู่เสี้ยงหยาง นายเหม่ออะไรอยู่ ไปเถอะ"

ไม่รอให้ลู่เสี้ยงหยางพูด บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็พูดด้วยท่าทางแปลกๆ "คุณผู้หญิงทั้งสอง พวกคุณไม่รู้อะไร บัตรเชิญของพวกเราตระกูลหานสูงส่งล้ำค่า ไม่ใช่ว่าหมาแมวพวกนี้ก็สามารถมีไว้ได้ คิดว่าบนตัวไอ้เด็กนี่คงไม่มีบัตรเชิญ ก็ทำได้เพียงยืนอยู่ที่ประตูใหญ่นี่ เพลิดเพลินด้วยสายตา"

ได้ฟังคำพูดนี้ เฉินซวงซวงใบหน้าดำมืด ลู่เสี้ยงหยางหมอนี่ทำไมมักจะทำเรื่องที่ไม่น่าวางใจตลอดเลย ไม่มีบัตรเชิญนายมาเรือนใหญ่ตระกูลหานทำอะไร?

พลันดึงแขนเสื้อหานเชียนเชียนทันที เอ่ยขึ้น "เชียนเชียน เช่นนั้นเธอคิดๆ หาวิธี พาเขาเข้าไปด้วยเถอะ ดีร้ายอย่างไรก็เป็นเพื่อนกันฉากหนึ่ง"

หานเชียนเชียนพยักหน้า ในใจกำลังครุ่นคิด จะไปเอาบัตรเชิญอีกฉบับอย่างไรดี

แต่คิดไปครึ่งค่อนวันก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ เธอทำได้เพียงควักโทรศัพท์ออกมา กัดฟันเตรียมโทรหาหานปิงหานขออีกฉบับ

"เอ๋ เชียนเชียน เธอมาแล้ว" แต่ทว่าก็เป็นในตอนนี้ เสียงผู้ชายสายหนึ่งดังก้องขึ้น

หลังจากเสียงหลุดออกมา รถโรลส์รอยส์คันหนึ่งที่เพิ่งหยุดลงที่ประตูก็เปิดประตูรถออก มีชายคนหนึ่งลงมาจากด้านบน

ผู้นำก็คือชายคนหนึ่งที่สวมชุดสูทรองเท้าหนัง หนังรองเท้าเงาวับ จัดทรงผมปาดเรียบไปทางด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลางดงาม

รูปร่างนี้ รูปโฉมนี้ นิสัยเฉพาะตัวนี้ ดูไปแล้วเหมือนกับเทพบุตรโอปป้าของประเทศเกาหลีโดยแท้

เพียงแค่มองชายผู้หล่อเหลางดงามคนนี้ หานเชียนเชียนก็จดจำเขาได้แล้ว

หานเห้าหราน

ในบรรดารุ่นเยาว์ของตระกูลหาน เป็นหนึ่งในรุ่นเยาว์ที่อัจฉริยะที่สุด พูดกันว่ากลายเป็นหนึ่งในผู้ชิงตำแหน่งเจ้าบ้านของตระกูลหาน

พูดจากความหมายบางอย่าง หานเห้าหรานเป็นไอดอลของหานเชียนเชียน และเป้าหมายในการต่อสู้ดิ้นรน ดังนั้นตอนนี้ได้พบกับเขาตัวจริง เป็นธรรมดาที่จะตื่นเต้นดีใจยิ่ง ร่างงามสั่นระริก ใบหน้ายิ่งเป็นสีแดงก่ำ

"ทำความเคารพพี่ห้าวหราน" หานเชียนเชียนรีบคำนับ

"อืม ล้วนเป็นพี่สาวน้องสาวของครอบครัว ไม่ต้องมากมารยาท" หานเห้าหรานใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เดินเข้ามา

"พระเจ้า ทำไมถึงได้มีชายที่เพียบพร้อมขนาดนี้ได้ เขาคือเทพบุตรในฝันของฉันเลย" เฉินซวงซวงที่ยืนอยู่ข้างกายหานเชียนเชียน กลายเป็นคนบ้าผู้ชายไปนานแล้ว ในใจมีกวางน้อยกระโดดไปมา พูดอย่างไม่เกินจริง ตอนนี้เพียงคำพูดเดียวของหานเห้าหราน เธอก็สามารถฟุบลง ล้างตัวสะอาดนอนบนเตียง ทุกท่าทางตามใจคนเขาจัดการ

เช่นนี้ภายใต้การเปรียบเทียบ ลู่เสี้ยงหยางนายคนจนนี้ที่ทั้งตัวมีแต่ของข้างทาง ก็ดูเหมือนยิ่งกว่าธรรมดาไปเลย

เดิมทีเฉินซวงซวงก็มีความคิดเล็กน้อยต่ลู่เสี้ยงหยาง แต่ตอนนี้อันตรธานหายไปจนหมด ทั้งดวงตาเหลือเพียงคนคนเดียว หานเห้าหราน

"เหอะๆ เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเราเข้าไปเถอะ" ขณะนี้ หานเห้าหรานเอ่ยกับหานเชียนเชียนและเฉินซวงซวง

หญิงสาวทั้งสองพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่อย่างรวดเร็วหานเชียนเชียนก็คิดอะไรออก พูดกับหานเห้าหรานว่า "พี่ห้าวหราน นี่คือเพื่อนคนหนึ่งของฉัน เขาไม่มีบัตรเชิญ พี่สามารถพาเขาเข้าไปด้วยได้ไหม? "