บทที่ 469 ตายในหนึ่งหมัด

บทที่ 469 ตายในหนึ่งหมัด

ความเร็วของบอดี้การ์ดทั้งสองเร็วมาก เพียงแค่ในพริบตา ก็มาถึงที่ข้างกายของลู่เสี้ยงหยางแล้ว ล้อมเขาทั้งหน้าหลัง

หานเชียนเชียนร้อนรนมาก ไม่อยากเห็นลู่เสี้ยงหยางถูกตีจนพิการเช่นนี้

กัดเม้มริมฝีปาก พูดกับลู่เสี้ยงหยางว่า "ยังไม่คุกเข่าลงอีก ขอโทษต่อตระกูลหานของพวกเรา"

ลู่เสี้ยงหยางฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา พูดอย่างเรียบเฉยว่า "เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของพวกเราฉากหนึ่ง ตอนนี้ฉันจะเตือนเธออย่างเป็นทางการประโยคหนึ่ง ตระกูลหานไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยที่ควรอยู่นาน ไกลได้เท่าไหนก็ห่างให้ไกลเท่านั้น ไม่เช่นนั้นก็จะมีภัยถึงชีวิตแน่นอน"

หานเชียนเชียนถูกทำให้โกรธจนไร้คำพูดถึงที่สุด ดูแล้วลู่เสี้ยงหยางนั้นไม่มียารักษาได้แล้ว

ช่างเถอะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตนเองจำเป็นจะต้องสนใจความเป็นตายของเขาทำไม

คิดมาถึงตรงนี้ เธอก็ถอยออกมาแล้ว ยืนอยู่ข้างกายของหานเห้าหราน

"ไอ้เด็กอ่อน เดี๋ยวแกก็จะได้เห็นด้วยตาตัวเอง กระดูกบนร่างตัวเองจะถูกพวกเราตีให้หักทีละท่อนๆ อย่างไร" ในขณะนี้บอดี้การ์ดทั้งสองคนแสยะยิ้ม สีหน้าโหดเหี้ยมกระหายเลือด

ลู่เสี้ยงหยางใบหน้าไร้ความรู้สึก ดีดนิ้วครั้งหนึ่ง เถ่ซานที่ติดตามอยู่ด้านหลังของเขา ก้าวออกมาก้าวหนึ่ง ยืนอยู่ด้านหน้าของเขา

"ลงมือ" ลู่เสี้ยงหยางสั่งเถ่ซานเรียบๆ ประโยคหนึ่ง

เถ่ซานพยักหน้า พ่นคำพูดทื่อๆ ออกมา "รับทราบ เจ้านาย"

เสียงพูดยังไม่หลุดออกมา ร่างกายดุจเหล็กกล้าก็เคลื่อนไหวขึ้นมาราวกับสายลม อย่าเห็นว่ารูปร่างเขาใหญ่โต แต่ความเร็วกลับน่ากลัวอย่างมาก

บ้าน่า นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง?

เหมือนกับว่าตอนที่เถ่ซานเคลื่อนไหว บอดี้การ์ดทั้งสองคนก็พบแล้วว่าสถานการณ์ไม่ปกติ ความเร็วของชายหัวโล้นร่างใหญ่คนนี้เกินขีดจำกัดการโต้ตอบของพวกเขา

ปังๆ สองเสียง

เห็นเพียงแค่มือใหญ่ของเถ่ซานยกขึ้น เหวี่ยงลงบนร่างของสองบอดี้การ์ด

ตั้งแต่ต้นจนจบ บอดี้การ์ดทั้งสองคนแม้แต่โอกาสหลบหลีกยังไม่มี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต่อต้าน

อ๊ากๆ!

เสียงร้องน่าเวทนาสองเสียงดังขึ้นมา ร่างของบอดี้การ์ดทั้งสองลอยออกไป กระแทกที่ประตูใหญ่

ปัง!

ประตูใหญ่แตกกระจายไปทั่ว

ตูมๆ!

ร่างของบอดี้การ์ดทั้งสองกระแทกพื้น ร่างกายหักงอเปลี่ยนรูปบิดเบี้ยว ปากกระอักเลือด เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บหนัก

เห็นฉากนี้ คนไม่น้อยล้วนแปลกใจมาก คิดไม่ถึงว่าชายร่างใหญ่คนนี้จะพลังมหาศาลยิ่ง

แต่ว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่มีใครมองลู่เสี้ยงหยางให้ดีได้ เพราะว่าตระกูลหานยิ่งใหญ่กว่า

ลู่เสี้ยงหยางและผู้ติดตามคนนี้ของเขา ถึงแม้จะมีความสามารถต่อสู้แค่ไหน แต่สองมือยากที่จะเอาชนะสี่มือ

แต่ตระกูลหานไม่เหมือนกัน ตระกูลหานมีอำนาจมีอิทธิพล ยังมีคน นิ้วมือเดียวก็เพียงพอที่จะกดลู่เสี้ยงหยางให้ตายได้

"หาเรื่องตาย" ในเวลานี้หานเห้าหรานตะโกนเสียงหนึ่ง ร่างกายแผ่กลิ่นอายดุดันออกมา สายตาราวกับคมมีด จ้องมองเถ่ซานอย่างโหดเหี้ยม

คนเร่ร่อนคนหนึ่งก็กล้าที่จะฆ่าคนที่หน้าประตูตระกูลหาน เรื่องนี้ถ้าลือออกไป คนนอกจะมองพวกเขาตระกูลหานอย่างไร?

ถึงแม้จะพูดว่าตระกูลหานไม่ใช่ตระกูลบู๊ แต่หานเห้าหรานตั้งแต่เด็กก็ฝึกวิชาบู๊ กำลังในตอนนี้ก็แข็งแกร่งอย่างมาก

หลังจากเสียงพูดหลุดออกมา เสียงหวดเสียงหนึ่ง ร่างกายของหานเห้าหรานดึงเอาความไวดุจเงาสายหนึ่งออกมา กระโดดพุ่งเข้าไปหาเถ่ซาน

เพราะว่าความเร็วนั้นเร็วไร้ใดเปรียบ เพียงแค่เวลาพริบตาเดียว เขาก็มาถึงข้างกายของเถ่ซานแล้ว

"ฝ่ามือเจ็ดพิฆาต!"

หานเห้าหรานตะโกนเสียงดังครั้งหนึ่ง มือขวายกขึ้น ฟาดไปทางหน้าอกของเถ่ซาน

ครืนๆ!

ขณะที่วิชาฝ่ามือของเขาเพิ่งจะแสดงออกมา ใต้ฝ่ามือของเขาก็มีเสียงกระทบอากาศสั่นสะเทือนดังออกมา ก็เหมือนกับค้อนด้ามหนึ่งขว้างอยู่กลางอากาศ

เพียงมองแค่อานุภาพ ฝ่ามือนี้จะต้องแฝงไว้ด้วยพลังอันไร้ขอบเขต