บทที่226 ฉันสวยไหม ฉันจะแต่งงานกับนาย

ท่านย่าเห็นว่าเป้าหมายของตัวเองบรรลุผลแล้ว ประกาศสิ้นสุดการประชุมด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ครับ ท่านประธาน” เหล่าผู้บริหารระดับสูงไม่น้อยแขวนรอยยิ้มไว้บนหน้า ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ทยอยออกจากห้องประชุมไป

แม้จะพูดได้ว่าช่วงเวลาที่เย่สวนอยู่ตำแหน่งประธาน กิจการต่างๆของบริษัทดีขึ้นไม่น้อย แต่ว่าพวกเขาไม่ชอบเย่สวน ระยะเวลาที่เย่สวนอยู่ตำแหน่งผู้บริหาร การเงินและทุกๆด้านเข้มงวดมาก พวกเขาไม่สามารถคดโกงได้

แต่เมื่อท่านย่ากลับมาเป็นประธานอีกครั้ง อย่างนั้น พวกเขาก็เป็นแบบเมื่อก่อนได้ ถลุงเงินของบริษัทอย่างบ้าคลั่ง

เพราะเหตุนี้ด้วย พวกเขาถึงมีศัตรูคนเดียวกัน เตะเย่สวนออกจากระดับบริหาร

หลังจากนั้น ท่านย่าเองก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ท่านประธาน มองไปที่เย่สวนแล้วพูดว่า “จากนี้ เธอไม่ต้องมาที่บริษัทแล้ว กิจการกับการบริหารของบริษัททั้งหมด ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอทั้งสิ้น เธอแค่รอเงินปันผลจากหุ้นของบริษัทก็พอ”

เย่สวนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ เล็บแทบจะจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ใบหน้าของเย่หยุนเทา เย่ซวง เย่เชี่ยนต่างแขวนรอยยิ้มที่ลำพองใจ ในที่สุด วันที่พวกเขารอคอยก็มาถึงแล้ว

“ฮ่าฮ่า เย่สวน ความสามารถของเธอมันตื้นเขินเกินไป คิดจะสู้กับคุณย่า กลับไปฝึกปรือซักสองสามปีเถอะ” เย่หยุนเทามายืนข้างเย่สวนหัวเราะฮิฮิ โน้มหัวไป กระซิบที่ข้างหูเธอ “เธอแปลกใจใช่ไหมล่ะ ว่าทำไมพวกระดับสูงทั้งหมดถึงเตะเธอออกจากบริษัท? มันง่ายมาก เพราะว่าเมื่อคืนวาน ฉันให้เงินพวกเขาไปก้อนหนึ่ง ซื้อพวกเขาไว้หมดแล้ว อีกอย่าง มนุษย์ต่างมีความโลภ ที่ผ่านมาเธอควบคุมบริษัทเข้มงวดเกินไป ทุกคนต่างไม่ได้ผลประโยชน์อะไร ใครจะมีจิตใจขายชีวิตให้เธอ?”

“นาย!” ได้ยินคำนี้ เย่สวนก็โกรธมาก หน้าเขียวตึง คิดไม่ถึงว่าคนเล่ห์เหลี่ยมอย่างเย่หยุนเทา จะแอบยุยงพวกเขา

“ฮ่าฮ่า บ๊ายบาย ไว้ค่อยเจอกัน” เย่หยุนเทาเงยหน้าหัวเราะร่า ใบหน้าแสดงความพึงพอใจถึงขีดสุด

จากนั้นภายใต้คำสั่งของท่านย่า พวกเย่หยุนเทาต่างก็ออกจากห้องประชุมไป เหลือเพียงเย่สวนคนเดียว

ในใจของเย่สวนทำอะไรไม่ถูกอย่างมาก นั่งงุ่มง่ามอยู่บนเก้าอี้ น้ำตาไหลด้วยความน้อยใจ

กริ๊งกริ๊งกริ๊ง!

ในตอนนี้โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น หยิบออกมาดูเป็นลู่เสี้ยงหยางโทรมาหาเธอ

เช็ดน้ำตาแล้ว เย่สวนถึงรับสายโทรศัพท์ เอ่ยถาม “ทำไมหรอ? มีเรื่องอะไร?”

ลู่เสี้ยงหยางถามทันที “พวกเขาใช้สัญญาเพิ่มเติมไปแล้ว ไล่เธอออกจากระดับบริหารไปแล้วใช่ไหม?”

“ใช่” เย่สวนตอบ พูดถึงเรื่องนี้ก็เจ็บใจ น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากข้างในตา

ลู่เสี้ยงหยางถอนหายใจเบาๆ พูดขึ้นว่า “ไม่ต้องกังวล ตอนนี้ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอดี แต่เธอจะต้องฟังที่ฉันพูด พวกคนในตระกูลเย่ ไม่พูดถึงหลักการเหตุผลใดๆอยู่แล้ว หลังจากนี้ เธอไม่จำเป็นต้องร่วมงานกับพวกเขา ตอนนี้ในตระกูลเย่กรุ๊ป ไม่ใช่ว่าเธอมีหุ้นอยู่51%หรอ? คำแนะนำของฉันคือ เธอขายหุ้นออกมาเป็นเงินสด หลังจากนี้ไป ก็ไม่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องใดๆกับคนในตระกูลเย่พวกนี้แล้ว”

นี่?

เย่สวนมีความลังเล ตอนนี้ธุรกิจของตระกูลเย่กรุ๊ปกำลังเพิ่มระดับ ถ้าเธอขายหุ้นไปแล้ว จะไม่เป็นการเสียเปรียบหรอ

ลู่เสี้ยงหยางรู้ถึงความคิดเธอ ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ตอนนี้ทุกคนในตระกูลเย่ต่างคิดที่จะละทิ้งหยูเม่ยหยินกรุ๊ป ไปร่วมมือกับชิงเหอกรุ๊ป เธอวางใจเถอะ ถ้าพวกเขาทำแบบนั้นจริง บริษัทก็ไม่ห่างไกลจากการล้มละลายแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดของเธอตอนนี้ คือรีบถอนหุ้นออกอย่างรวดเร็ว เพื่อลดการขาดทุนของตัวเอง”

เย่สวนเงียบไม่พูดจา กำลังครุ่นคิด ชัดเจนมาก ในเวลานี้การโยนหุ้นในมือเธอทิ้งไป จะต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมาก

ลู่เสี้ยงหยางพูดต่อ “ขอแค่เธอเชื่อใจฉัน ก็ทำตามที่ฉันบอกเถอะ”

ร่างเพรียวบางของเย่สวนสั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเกิดความคิดอะไร จู่ๆสมองก็ร้อนรุ่ม แล้วพูดขึ้นว่า “โอเค ฉันเชื่อนาย ฉันจะไปทำเรื่องนี้เดี๋ยวนี้”

พูดจบ เธอก็วางสาย

ลู่เสี้ยงหยางที่อยู่ในสาย ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ที่ออฟฟิศของหยูเม่ยหยินกรุ๊ป มุมปากโค้งงอขึ้น

ความคิดเห็น