บทที่7 ไอ้กระจอก ท่านประธาน

บทที่7 ไอ้กระจอก ท่านประธาน

หลี่หย่าหรูได้ฟัง ก็ถอนหายใจออกมา ที่แท้ลู่เสี้ยงหยางแค่เสแสร้ง อีกฝ่ายไม่รู้จักเขาซักนิด แต่ก็พอดีได้ฉวยโอกาสชวนซุนเซียงเซียงคุยซักหน่อย

“หัวหน้าซุน คุณอย่าไปสนใจ เขาเป็นแค่คนบ้า ไม่จำเป็นต้องไปยุ่ง!”

ลู่เสี้ยงหยางสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกง ยืนนิ่งพูดเล่นลิ้น “เธอไม่รู้จักฉันจริงๆหรอ?”

หลี่หย่าหรูเห็นลู่เสี้ยงหยางยังคงเสแสร้ง ก็เริ่มหัวเสีย พูดด่าว่าทันที “ลู่เสี้ยงหยาง นายเลิกเสแสร้งได้แล้ว นายคิดว่าที่นี่ที่ไหน ที่นี่คือหยูเม่ยหยินกรุ๊ป จะเสแสร้งแกล้งทำอะไรก็ไม่ควรมาทำที่นี่!”

ลู่เสี้ยงหยางส่ายหัวเล็กน้อย รู้ว่าวันนี้ตนเองเข้าไปไม่ได้แล้ว ได้เพียงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลู่กั๋วต้ง พูดอย่างจนปัญญา “ท่านลู่ พ่อจัดการเรื่องนี้ไม่เรียบร้อยอ่ะ อีกฝ่ายทำการบ้านมาไม่ดี ผมอยู่ใต้ตึกหยูเม่ยหยินกรุ๊ป ฝ่ายบุคคลไม่รู้จักผม?”

คุยกับพ่อของตัวเองเสร็จ ลู่เสี้ยงหยางก็วางสายทันที ซุนเซียงเซียงไม่เชื่อแม้แต่น้อย ขำเยาะเย้ย “ผีแกล้งเป็นเทวดา”

ประธานบริษัทนี้ไม่มีใครนามสกุลลู่ ไปเอาท่านลู่มาจากไหน?

ซุนเซียงเซียงไม่อยากเสียเวลาไปกับคนไร้ประโยชน์แบบนี้ ก็เตรียมหันตัวเดินจาก แต่ในตอนที่พึ่งเดินออกไปได้ก้าวเดียว โทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้น

ซุนเซียงเซียงเหลือบมองไปที่เบอร์ที่ขึ้นอยู่หน้าจอ ยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ นี่คือเบอร์ของคนระดับสูงที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยโทรเข้ามาก่อน

ถึงแม้เธอจะเข้าหยูเม่ยหยินกรุ๊ปมาได้ห้าปีแล้ว ก็ยังไม่เคยได้เจอคนๆนี้

ไม่น่าบังเอิญขนาดนั้นรึเปล่า?

หลังรับสาย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไรไปบ้าง ซุนเซียงเซียงสติหลุดลอยออกไปแล้ว

เธอลืมไป ถึงแม้เจ้าของบริษัทนี้จะไม่ได้สกุลลู่ แต่ตระกูลลู่ก็เป็นผู้ถือหุ้นที่มีอำนาจควบคุมตัวจริงของบริษัทนี้

แล้วคนที่อยู่ตรงหน้านี้ ก็คือนายน้อยของตระกูลลู่.....

ซุนเซียงเซียงสูดหายใจเข้าเฮือกลึก หันหัวกลับไปมองลู่เสี้ยงหยางที่ตอนนี้มองมาทางตนด้วยใบหน้ายิ้มเยาะ

แต่ตอนนี้หลี่หย่าหรูยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เดินก้าวไปด้านหน้าแล้วผลักลู่เสี้ยงหยาง พร้อมแผดเสียง “นายรีบไสหัวไปสิ อย่าอยู่ทำลายภาพพจน์ที่นี่!”

ไล่ให้ประธานคนใหม่ของหยูเม่ยหยินกรุ๊ปไสหัวไป?

ซุนเซียงเซียงรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าเธอถือได้ว่าหัวหลุดแล้ว จึงเดินไปด้านหน้าของลู่เสี้ยงหยาง พูดแสดงความเคารพ “สวัสดีค่ะประธานลู่!”

“อา” หลี่หย่าหรูอุทานออกมา ยืนตะลึงตาจ้องเขม็ง ร่างกลายกลายเป็นรูปสลักหินไปแล้ว

นอกจากความตกใจแล้ว ในใจเธอก็เต็มไปด้วยความยากที่จะเชื่อ

รายละเอียดของลู่เสี้ยงหยางเธอได้ยินจากปากของจ้าวเมิงเมิงเพื่อนสาวเธอมาอย่างชัดเจน เขาเป็นแค่สวะไร้ประโยชน์กินข้าวต้มอ่อนๆ ใครก็จิกหัวใช้ได้ เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นประธานของหยูเม่ยหยินกรุ๊ป

คิดมาถึงตรงนี้ หลี่หย่าหรูก็ตัวสั่นเดินมาด้านข้างซุนเซียงเซียงผู้อำนวยการฝ่ายบุคคล

“ซุน……หัวหน้าซุน เมื่อครู่คุณยังจะสั่งสอนไอ้บ้านี่อยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้....เอ่อ ฉันคิดว่าคุณต้องจำคนผิดแน่ๆ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเป็นประธานของบริษัทเรา” หลี่หย่าหรูพูดเสียงสั่น