บทที่ 1

“เมื่อไหร่คุณจะหย่ากับเธอสักที”

ในห้องอาหารส่วนตัว หญิงสาวคนหนึ่งจ้องมองชายตรงหน้า ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักใคร่

หลินเซียงยืนอยู่นอกห้อง สองมือสองเท้าของเธอเย็นเฉียบ เธอมองดูใบหน้าที่หล่อเหลาและเฉียบคมของชายอีกคนโดยไม่กะพริบตา เช่นเดียวกับผู้หญิงคนนั้น ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทุกขณะ

นั่นคือสามีของเธอ ลู่สือเยี่ยน

เขาเป็นใบ้ ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟอยู่ในคลับแห่งนี้ วันนี้เธอเลิกงานเร็วกว่ากำหนดจึงมาที่นี่เพื่อกลับบ้านพร้อมเขา ไม่นึกเลยว่าจะเจอเหตุการณ์แบบนี้เข้า

ผู้ชายซึ่งทำงานประจำอยู่ที่นี่ สวมเครื่องแบบพนักงานเสิร์ฟ ตอนนี้กลับสวมชุดสูทและรองเท้าหนัง ผมตัดสั้นได้รับการจัดแต่งอย่างพิถีพิถัน ท่าทางสง่างามและเย็นชาอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เขาเผยอริมฝีปากบาง ตอบกลับด้วยเสียงทุ้มไพเราะ “ไว้ผมจะคุยเรื่องนี้กับเธอโดยเร็วที่สุด”

เธอหลับตาลงทันทีและหันหลังกลับ

เขาพูดได้อย่างคนปกติ

เสียงของเขาฟังรื่นหูดีจริง ๆ

แต่ทว่าสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ ประโยคแรกที่เธอได้ยินเขาพูดกลับกลายเป็นการหย่าร้าง

หลินเซียงตกอยู่ในความสับสน แวบหนึ่งเธอคิดว่าตัวเองน่าจะจำคนผิด

ชายที่สง่างามและเย็นชาคนนั้นจะเป็นลู่สือเยี่ยนไปได้อย่างไร?

ลู่สือเยี่ยนน่ะหรือจะหย่ากับเธอ?

เธอออกจากคลับ ข้างนอกฝนตกหนัก ไม่ทันไรเนื้อตัวก็เปียกโชก เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรหาเขาโดยไม่รู้ตัว

เธอเดินไปที่หน้าต่างของห้องรับรองส่วนตัวนั้น มองผ่านม่านฝนที่ขุ่นมัวเข้าไปข้างใน

เธอเห็นว่าเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ขมวดคิ้วเรียวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม วางสายลงทันทีด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็เริ่มพิมพ์ข้อความ

ไม่นานเธอก็ได้รับข้อความจากเขา

ลู่สือเยี่ยน : เซียงเซียง ลืมไปแล้วเหรอว่าผมพูดไม่ได้? ทำไมถึงโทรหาผมล่ะ?

หลินเซียงกดอ่านข้อความ หัวใจของเธอเจ็บแปลบราวกับถูกแทงด้วยปลายมีดแหลมคม!

เขาโกหกเธอทำไม?

เมื่อไหร่กันที่อาการเขาดีขึ้น?

เขารู้จักผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?

แล้วเขาตัดสินใจว่าจะหย่ากับเธอมานานหรือยัง?