บทที่ 2

ก่อนหน้านี้เธอได้ยินเสียงของเขาเคล้าไปกับเสียงเพลงในคลับ ทำให้ได้ยินไม่ชัดเท่าไหร่

แต่ในตอนนี้ เสียงทุ้มลึกราวแม่เหล็กของเขากลับดังเหนือศีรษะของเธอ ชัดเจนจนทิ่มแทงหัวใจของเธออย่างแรง เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

ที่แท้เขาก็พูดคุยได้เหมือนคนปกติ

แต่เขากลับไม่บอกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้ทันที

แถมเขายังคิดจะหย่ากับเธอด้วย

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริง

ทำไมกัน?

ทำไมต้องหย่าด้วย?

หลินเซียงอยากถามออกไปแทบตาย แต่เธอก็อดกลั้นเอาไว้

ถ้าเขาต้องการแบบนั้นจริง ๆ แล้วมันเพราะอะไรกัน?

ตลอดทั้งปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยทำอะไรให้เขารู้สึกเสียใจเลยสักครั้ง ถึงเขาจะอยากหย่า แต่ก็ควรให้เหตุผลแก่เธอ!

หัวใจของหลินเซียงเย็นเฉียบ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังโหยหาความอบอุ่นจากร่างกายของเขา กอดเขาแน่นกว่าเดิมเล็กน้อย

“อืม ฉันได้ยินคุณคุยกับใครบางคน แต่ไม่ได้ยินว่าคุณพูดอะไรบ้าง อาเยี่ยน เสียงของคุณเพราะมากเลย”

พูดจบเธอก็จูบแผ่นหลังของเขา

อาเยี่ยน

นั่นคือชื่อที่เธอเรียกเขา จะเรียกก็ต่อเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง ในช่วงที่ใกล้ชิดกันอย่างที่สุดเท่านั้น

ทุกครั้งที่เขาได้ยิน เขาจะโต้ตอบเธอด้วยการกระทำที่บ้าคลั่งยิ่งขึ้น

แต่ทว่าคืนนี้ ลู่สือเยี่ยนกลับผลักเธอออกห่าง

“ผมเหนื่อยแล้ว”

ใบหน้าของหลินเซียงซีดเผือด มองดูแผ่นหลังเหยียดตรงของเขา เธออารมณ์เสียทันที

“แต่ฉันต้องการ ลู่สือเยี่ยน คุณเป็นสามีของฉัน คุณก็ควรปฏิบัติตามภาระหน้าที่ของคุณในฐานะสามีสิ!”

ทำไมถึงเหนื่อย?

หรือไปนอนกับผู้หญิงคนนั้นมาแล้ว?

เธอต้องตรวจสอบให้ได้!