บทที่ 3

หลินเซียงมองหน้าเขา “ตอบสิ”

ลู่สือเยี่ยนพูดเสียงเรียบ “กินข้าวก่อนเถอะ”

เขาผลักเธอออกไป เดินไปที่โต๊ะอาหารแล้ววางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ

หัวใจของหลินเซียงจมลงสู่ก้นเหวอีกครั้ง จ้องมองแผ่นหลังของเขาสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เธอพยายามห้ามไม่ให้เขาพูดเรื่องหย่าออกมา

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ท่าทีของเขามันชัดเจนแล้ว

เขากำลังทำตัวเหินห่างจากเธอ ไม่เอ่ยแม้กระทั่งคำสัญญาจอมปลอมด้วยซ้ำ

เมื่อก่อน เขาไม่เป็นแบบนี้เลยแม้สักนิด!

ตอนแรก เขาตามติดแทบจะสิงร่าง ติดตามไปทุกที่ที่เธอไป มีนิสัยติดเธอมาก

ต่อมา เธอจึงตัดสินใจรับเขาเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยกัน และเริ่มสอนวิธีเขียนอ่าน ฝึกภาษามือกับเขา นับจากนั้นเขาก็ยิ่งติดเธองอมแงมขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่ว่าเธอจะทำอะไร จะมีสายตาของเขาก็คอยมองตามอยู่เสมอ

ราวกับเธอเป็นโลกทั้งใบของเขา

“ลู่สือเยี่ยน คุณไม่ได้จูบอรุณสวัสดิ์ฉันด้วยซ้ำ”

หลินเซียงเดินไปหา นี่เป็นข้อตกลงที่พวกเขาทำเป็นกิจวัตรหลังจากยืนยันความสัมพันธ์

ลู่สือเยี่ยนผลักแก้วนมถั่วเหลืองไปตรงหน้าเธอ “กินข้าวก่อนเถอะ ไว้ผมค่อยเล่าให้คุณฟังทีหลัง”

มือของหลินเซียงกำแน่น “ถ้าฉันไม่กิน คุณจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นใช่ไหม?”

ลู่สือเยี่ยนจ้องมองเธอด้วยดวงตาเข้มขรึม “คุณได้ยินหมดแล้วนี่”

เขากำลังพูดถึงสิ่งที่เขาพูดในห้องอาหารส่วนตัวเมื่อวานนี้

หลินเซียงหลับตาลง ถามว่า “ทำไมล่ะ?”

แม้ว่าเธอจะอดทนกับมันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถหลอกลวงตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

ลู่สือเยี่ยนตอบกลับ “เธอสำคัญกับผมมาก ผมต้องกลับไปรับผิดชอบเธอ”

“แล้วฉันล่ะ?”

หลินเซียงมองเขาพร้อมกับยิ้มเศร้า “หนึ่งปีที่ผ่านมา เรื่องระหว่างเราหมายความว่ายังไง?”

ดูเหมือนเธอจะคิดอะไรบางอย่างออก จึงเดินเข้าไปหาเขา “ความทรงจำของคุณกลับมาแล้วใช่ไหม? จำได้แล้วใช่ไหมว่า คุณเป็นใคร?”

“ใช่”