บทที่ 15

ขณะที่ร่างของเธอลอยขึ้นไปในอากาศ หลินเซียงผวาโอบเขาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีน้ำตาลใสฉายแววประหลาดใจ

เขา… หมายความว่ายังไง?

ลู่สือเยี่ยนไม่สนใจสายตาของเธอ อุ้มเธอขึ้นรถ แล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลแบบพกพาออกมา เปิดฝาออกแล้วหยิบอุปกรณ์มาทำแผลที่เท้าของเธอ

หลินเซียงมองดูการกระทำของเขาด้วยสีหน้ามึนงงพร่ามัว ราวกับเธอเห็นอาเยี่ยนอยู่ตรงหน้า

เขาคืออาเยี่ยน

“อาเยี่ยน…”

“อย่าคิดฟุ้งซ่าน” เสียงทุ้มต่ำของลู่สือเยี่ยนขัดจังหวะคำพูดของเธอ “ผมแค่กลัวตัวเองจะเสียใจที่เราหย่ากันเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง”

ราวกับน้ำเย็นราดรดใส่หัวเธอ ทำลายจินตนาการในหัวใจไปจนสิ้น

อย่างนี้นี่เอง

เขากลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ

หึ!

เธอชักเท้ากลับทันที “วางใจได้ ฉันพูดอะไรออกไปแล้วไม่มีทางกลับคำ”

แต่ข้อเท้าอันบอบบาง กลับถูกนิ้วมือเย็นเฉียบของชายหนุ่มจับไว้ ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้

เมื่อเธอขัดขืน ชายกระโปรงก็ยิ่งถลกขึ้นสูง เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนทั้งหมด เหลือเพียงนิดเดียว แต่เพราะนิดเดียวนี้กลับเพิ่มความยั่วยวนอย่างเลือนราง

สายตาของลู่สือเยี่ยนกวาดไปที่ขาของเธอ จากมุมมองของเขา สามารถมองเห็นทิวทัศน์วับแวมบางส่วนได้เป็นอย่างดี

หลินเซียงรีบดึงกระโปรงลง ใบหน้าเนียนละเอียดแดงก่ำ “มองอะไรนักหนา ไอ้คนลามก”

“หึ!”

ลู่สือเยี่ยนกลับหัวเราะในลำคอ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทมองไปที่ใบหน้าของเธอ ออกแรงนิ้วมือเพื่อดึงหลินเซียงเข้ามาหาตัว

หลินเซียงร้องเสียงหลงเบา ๆ สองมือรีบยันไว้ที่ไหล่ของเขา

“ตอนนี้เรายังเป็นสามีภรรยากันอยู่ ต่อว่าผมว่าเป็นไอ้ลามก ไม่หยาบคายเกินไปหน่อยเหรอ?” ลู่สือเยี่ยนจ้องมองใบหน้าสวยของเธอ “ผมทันได้ทำอะไรหรือยัง คุณถึงบอกว่าผมลามก?”