บทที่ 14

“อะไรกัน? แค่กินข้าว ต้องให้คนมาตามสามสี่ครั้งเลยเหรอ?”

เสียงทุ้มต่ำของลู่สือเยี่ยนดังขึ้นจากด้านหลัง

หลินเซียงลืมตาขึ้น มองไปที่เขา “ลู่สือเยี่ยน ฉันไม่เคยทำอะไรที่ทำให้คุณต้องเจ็บแค้นใจใช่ไหม?”

ลู่สือเยี่ยนขมวดคิ้ว “คุณจะพูดอะไร?”

หลินเซียงยิ้มเศร้า “แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงไม่ยอมแม้แต่จะยิ้มให้ฉันล่ะ?”

ริมฝีปากบางของลู่สือเยี่ยนเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง

หลินเซียงเดินเข้าไปหาเขา “หรือแค่เพราะฉันไม่ยอมหย่ากับคุณ แต่เรื่องแค่นี้ก็ไม่น่าถือเป็นความแค้นที่ร้ายแรงอะไรไม่ใช่เหรอ?”

ดวงตาของเธอเป็นประกาย จ้องมองดวงตาสีดำสนิทของเขา พยายามเพ่งมองเงาตัวเองในนั้น

เธอเห็นแล้ว แต่ดวงตาของเขาไม่หลงเหลือความอ่อนโยนอีกต่อไป มีเพียงความเย็นชา

เขาต้องรับผิดชอบต่อเซี่ยหว่าน

ส่วนการเสียสละของเธอตลอดหนึ่งปี ความดีงามเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้น กลับกลายเป็นเพียงเรื่องตลก

ลู่สือเยี่ยนมองดูแสงในดวงตาของเธอที่ค่อยๆ ดับลง จากนั้นก็ได้ยินเธอพูดว่า “ได้ ฉันยอมหย่า”

ลู่สือเยี่ยนเป็นแบบนี้ ต่อให้เธอยื้อไว้ก็ไม่มีความหมายอะไร

เธอชอบแค่เขาในรูปแบบที่อ่อนโยน เอาใจใส่ และมีแค่เธออยู่ในสายตาเท่านั้น

แต่เมื่ออาเยี่ยนฟื้นความทรงจำแล้ว เขาก็กลายเป็นลู่สือเยี่ยน

ไม่ใช่อาเยี่ยนของเธออีกต่อไป

หลินเซียงเดินผ่านหน้าเขาไป ลู่สือเยี่ยนคว้าข้อมือเธอไว้

หลินเซียงหายใจติดขัด ขนตางอนยาวสั่นเทา “อะไรอีก?”

ลู่สือเยี่ยนขยับริมฝีปากเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงถามว่า “คุณพูดจริงเหรอ?”

หลินเซียงหลับตาลง ดวงตาฉายแววเศร้า “ตลกจริง ๆ แม้แต่ความเชื่อใจฉันสักนิดคุณก็ไม่มีให้”

พูดจบ เธอก็ชักมือตัวเองกลับ เดินออกจากห้องน้ำไปทันที

เธอเดินไปคุยอะไรกับอวิ๋นหลานสองสามคำ ก่อนจะจากไปเดี๋ยวนั้น

อวิ๋นหลานรู้สึกแปลกใจ “เป็นอะไรไปนะ? สีหน้าเธอดูไม่ค่อยดีเลย”

ลู่เจิ้งหรงพูดเสริม “เธอดูนิสัยขี้ขลาด ไม่เหมาะกับตระกูลลู่ของเราหรอก”

ดวงตาของเซี่ยหว่านเป็นประกาย แต่ไม่พูดอะไรออกมา

เธอหันไปมองลู่สือเยี่ยน เห็นว่าเขาขมวดคิ้ว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเย็นชา