บทที่ 13

อวิ๋นหลานยิ้ม “หว่านหว่าน มาแล้วเหรอ? รถไม่ติดใช่ไหม?”

เซี่ยหว่านสวมชุดเดรสสีขาว ผมยาวสีดำสลวยพาดลงมาที่ไหล่ อุปนิสัยดูเป็นเด็กดีที่เชื่อฟังและอ่อนโยน “คุณป้า รถไม่ติดเลยค่ะ ต้องขอบคุณทักษะการขับรถของสือเยี่ยนที่ดีมาก ๆ ไม่ทันรู้ตัวก็มาถึงแล้ว”

ลู่เจิ้งหรงพูดขึ้น “มาถึงแล้วก็เตรียมล้างมือ จะได้ทานข้าวกัน”

ท่าทีของเขาช่างอ่อนโยน

ไม่เหมือนกับที่ปฏิบัติต่อหลินเซียงอย่างเย็นชา

ใบหน้าของคนรับใช้ทุกคนต่างก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มมากกว่าก่อนหน้านี้ “คุณหนูเซี่ยคะ พอรู้ว่าคุณจะมาวันนี้ พ่อครัวเลยทำอาหารที่คุณชอบไว้เยอะเลยค่ะ”

บรรยากาศที่ตึงเครียดก่อนหน้านี้ ผ่อนคลายลงทันทีเมื่อเซี่ยหว่านปรากฏตัว

หลินเซียงยืนอยู่ด้านข้าง มองดูฉากนี้อย่างตกตะลึง

คนในตระกูลลู่ไม่ชอบเธอ

แต่พวกเขาทุกคนชอบเซี่ยหว่าน

ทันใดนั้นเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอยู่ดี ๆ ลู่สือเยี่ยนถึงยอมตกลงพาเธอมาที่คฤหาสน์ตระกูลลู่

เขาทำแบบนี้เพื่อบอกเธอทางอ้อมว่าคนในตระกูลลู่ไม่ชอบเธอ และไม่ต้อนรับเธอ!

ฆ่าคนให้ตายทั้งเป็น เป็นเช่นนี้เอง

น่าขันสิ้นดีที่เธออุตส่าห์แต่งตัวอย่างพิถีพิถัน แถมยังฝันว่าคนในตระกูลลู่จะยอมรับและชอบเธออีก

หลินเซียงกำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปที่ฝ่ามืออย่างแรง ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นย้ำเตือนให้เธอกลับมามีสติ

ลู่สือเยี่ยนมองใบหน้าซีดเซียวของเธอด้วยสีหน้ามืดมัว ความหงุดหงิดแล่นผ่านหัวใจ แต่ปากกลับพูดว่า “ไปล้างมือแล้วมากินข้าว”

เธอจะกินลงได้อย่างไร?

“ฉัน…”

“คุณคือหลินเซียงใช่ไหมคะ?”

เวลานี้เอง เซี่ยหว่านหันมามองเธอ พร้อมกับเดินเข้ามาหา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม “ฉันรู้จักคุณค่ะ แล้วก็อยากขอบคุณคุณมาก ๆ ที่คอยอยู่ดูแลสือเยี่ยนมาตลอดปีนี้”

ดูเหมือนเธอจะพูดขอบคุณหลินเซียงจากใจจริง ดวงตาของเธอใสซื่อบริสุทธิ์

เสี้ยววินาทีนั้น หลินเซียงรู้สึกอับอายแทบแทรกแผ่นดิน