บทที่ 12

“ลงมา”

เขาพูดสั้นๆอย่างเย็นชา พูดจบก็วางสายไป

หลินเซียงยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ มองโทรศัพท์ที่หน้าจอดำสนิท แล้วขบฟันเขี้ยวเคี้ยวฟัน!

น่ารังเกียจจริง ๆ!

ไม่เห็นน่ารักเหมือนตอนที่ความจำเสื่อมเลยสักนิด

เธอลงบันไดมา แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลงมาบนร่างของเธอ แสงสีส้มอ่อน ๆ โอบล้อมเธอไว้ เส้นผมของเธอราวกับเปล่งประกายแสงในตัวเองได้

แต่เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างรถไม่ใช่ลู่สือเยี่ยน รอยยิ้มบนริมฝีปากของหลินเซียงก็หายไป

“ลู่สือเยี่ยนอยู่ไหน?”

เธอเดินเข้าไปถาม

ซ่งจั่วตอบกลับ “ประธานลู่มีธุระอื่น ให้ผมมารับคุณไปที่คฤหาสน์ตระกูลลู่แทนครับ”

จู่ ๆ หัวใจของเธอก็จมดิ่งลงไปอย่างหนักหน่วง

มีธุระอะไรที่สำคัญกว่าการพาเธอไปพบผู้ใหญ่อีก?

เธอเม้มริมฝีปากแล้วก้าวขึ้นรถ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาลู่สือเยี่ยน แต่เขากลับไม่รับสาย!

ผู้ชายสารเลวเอ๊ย!

หลินเซียงกำโทรศัพท์ไว้ มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา

ไม่นานนัก ทิวทัศน์โดยรอบก็เริ่มเผยให้เห็นความสวยงาม คฤหาสน์ตระกูลลู่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมืองอวิ๋นเฉิง ล้อมรอบด้วยภูเขา อยู่ติดกับแม่น้ำ เป็นทำเลที่ตั้งที่ยอดเยี่ยมมาก

รถแล่นเข้าไปในประตูรั้วสีดำทอง แล้วจอดตรงหน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง คนรับใช้เดินเข้ามาเปิดประตูรถอย่างสุภาพและมีมารยาท

หลินเซียงลงจากรถ ดวงตาของเธอฉายแววตกใจ

ความร่ำรวยมหาศาลนี้!

เธอเคยได้ยินแต่ชื่อของตระกูลลู่ ไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเองมาก่อน ตอนนี้เมื่อได้เห็นแล้ว ถึงได้รู้ว่าตัวเธอเองกับตระกูลลู่นั้นเป็นคนละโลกกันโดยสิ้นเชิง!

“คุณหลิน เชิญข้างในค่ะ”

คนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เตือนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดวงตาฉายแววดูถูก

หลินเซียงขมวดคิ้ว “ฉันเป็นภรรยาของลู่สือเยี่ยน ต้องเรียกฉันว่าคุณผู้หญิงลู่สิ!”

แต่คนรับใช้กลับหันหลังเดินจากไปเลย

หลินเซียงถึงจะซื่อเพียงใดกว่า แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงท่าทีดูถูกของคนรับใช้ที่มีต่อเธอ