บทที่ 11

ลู่สือเยี่ยนยังไม่ทันได้พูดอะไร คุณย่าลู่ก็ระเบิดเสียงขึ้นก่อน

“หย่าเหรอ? ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด! หลานสะใภ้แสนดีขนาดนี้ ห้ามหย่านะ!”

เธอคว้ามือลู่สือเยี่ยน ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความน้อยใจ “หลานรัก ถ้าเธอหย่ากับหลานสะใภ้ ฉันจะร้องไห้ ฉันจะร้องไห้จริง ๆ นะ…”

พูดจบ คุณย่าลู่ก็ร้องไห้จริง ๆ!

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างตั้งตัวไม่ทัน

ดวงตาของลู่สือเยี่ยนเต็มไปด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคุณย่าลู่ร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ เขาก็กลัวว่าเธอจะสะเทือนใจจนร่างกายแย่ลง

จึงรีบพูดว่า “คุณย่า ไม่หย่าครับ ไม่หย่าแล้ว”

เสียงร้องไห้ของคุณย่าลู่หยุดชะงักลงทันที “จริงหรือเปล่า?”

ลู่สือเยี่ยน “จริงครับ”

คุณย่าลู่พูดต่อ “ถ้าอย่างนั้น คืนนี้พาหลานสะใภ้กลับบ้านด้วยกันนะ แนะนำให้คนในตระกูลลู่รู้จักหลานสะใภ้!”

ลู่สือเยี่ยนพูดไม่ออก “...”

คุณย่าลู่ยังคงเกลี้ยกล่อม “ถ้าเธอไม่ตกลง ฉันจะร้องไห้ต่อหน้าเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”

อวิ๋นหลานยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ “ดูเหมือนคุณย่าจะชอบหลินเซียงมากเลยนะคะ สือเยี่ยน ฉันว่าเธอควรพิจารณาให้ดี ๆ การแต่งงานถือเป็นเรื่องใหญ่”

ริมฝีปากบางของลู่สือเยี่ยนเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง

หลินเซียงเฝ้าดูอยู่ตลอดทั้งกระบวนการ ในใจรู้สึกซาบซึ้ง หญิงชราที่ไม่เคยพบหน้าค่าตากันมาก่อนกลับชอบเธอมากขนาดนี้ ในขณะที่ลู่สือเยี่ยนกลับยืนกรานว่าจะหย่ากับเธอ

ผู้หญิงคนนั้นเก่งขนาดไหน ถึงได้ทำให้เขาลืมความทรงจำในอดีตที่มีร่วมกับเธอไปได้

จู่ ๆ เธอก็อยากรู้ว่าลู่สือเยี่ยนกับผู้หญิงคนนั้นมีอดีตที่ลึกซึ้งต่อกันเพียงใด

เมื่อปลอบคุณย่าลู่จนอารมณ์กลับสู่สภาวะปกติได้แล้ว ลู่สือเยี่ยนก็เหลือบมองหลินเซียง “ไปกันเถอะ”

ขนตาของหลินเซียงสั่นไหว เธอหันไปบอกลาคุณย่าลู่ “คุณย่า อย่าลืมพักผ่อนเยอะ ๆ นะคะ ไว้ถ้าฉันว่างจะแวะมาเยี่ยมคุณค่ะ”

คุณย่าหลู่พยักหน้า มองดูเธออย่างกระตือรือร้น “พูดแล้วต้องมานะ”

“ค่ะ”

หัวใจของหลินเซียงอ่อนยวบลงอย่างควบคุมไม่ได้