บทที่ 10

เธอจะไปรู้ได้ยังไง!

หลินเซียงกำลังจะอธิบาย แต่เมื่อเห็นความเย็นชาในดวงตาหงส์ของเขา เธอก็รู้สึกตัวทันทีว่า ไม่ว่าเธอจะอธิบายอย่างไร เขาก็ไม่เชื่ออยู่ดี

เธอรู้สึกว่ามันไร้สาระ

แค่ความทรงจำกลับคืนมา คนคนหนึ่งจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้เลยเหรอ?

หรือว่าลู่สือเยี่ยนที่เธอรู้จักก่อนหน้านี้ ไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเขา

“คุณทำฉันเจ็บ!”

หลินเซียงรู้สึกเจ็บที่ข้อมือ คิ้วขมวดแน่น

ลู่สือเยี่ยนปล่อยมือเธอแทบจะในทันทีตามสัญชาตญาณ

ผิวของเธอขาวซีด แค่ออกแรงบีบเล็กน้อยก็ทิ้งรอยไว้ได้ ข้อมือของเธอจึงมีรอยนิ้วมือหลายรอย

ที่จริงรอยนิ้วมือแบบเดียวกันนี้ เมื่อก่อนมักจะปรากฏบนเอวของเธอ

ดวงตาของลู่สือเยี่ยนยิ่งมืดมนลงไปอีก

“หลินเซียง ผมเห็นแก่ความสัมพันธ์หนึ่งปีที่ผ่านมาของเรา ถึงไม่เคยลงมือกับคุณ แต่อย่าบังคับให้ผมต้องทำ”

“คุณจะทำอะไรมิทราบ?”

หลินเซียงมองดวงตาที่วาววับของเขา “ฆ่าฉันเหรอ? ถ้ากล้าก็ทำเลยสิ!”

เมื่อสบตากับดวงตาที่ปริ่มด้วยน้ำตา และความดื้อรั้นในแววตาของเธอ หัวใจของลู่สือเยี่ยนก็เจ็บแปลบขึ้นมาทันที!

หน้าห้องผู้ป่วย บรรยากาศตึงเครียด!

หลินเซียงยิ้ม “ลู่สือเยี่ยน ฉันไม่หย่ากับคุณแน่ ยิ่งตอนนี้คุณย่าของคุณยอมรับแล้วว่าฉันเป็นหลานสะใภ้ คุณก็ยิ่งหย่าไม่ได้เข้าไปใหญ่!”

ลู่สือเยี่ยนแผ่ความเย็นชาออกมาจากร่างกาย เดินเข้าไปหาเธอ

หลินเซียงรีบถอยหลัง “จะทำอะไร จะตบฉันเหรอ? ฉันบอกไว้เลยนะ ถ้าคุณกล้าตบฉัน ฉันจะฟ้องคุณย่า!”

ลู่สือเยี่ยนพูดไม่ออก “...”

เขาจ้องเธอด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่

การหย่าร้างมีอะไรไม่ดีตรงไหน?

เธอสามารถเสนอเงื่อนไขอะไรก็ได้ เขายินดีตอบสนองทั้งหมด