บทที่ 9

หลินเซียงกลั้นขำไม่ไหวไปชั่วขณะ พอถ่ายวิดีโอเสร็จ เธอโทรแจ้งหมายเลขหนึ่งสองศูนย์ รถพยาบาลมาถึงอย่างรวดเร็ว บนรถพยาบาล เธอโทรไปตามหมายเลขโทรศัพท์ที่เขียนไว้บนกระดาษ

หลังจากได้ยินข่าวว่าคุณย่าลู่หายตัวไปและได้รับบาดเจ็บ คู่สนทนาก็พูดขึ้นทันทีว่า “รบกวนคุณแล้ว เราจะไปถึงที่นั่นในเร็วๆ นี้ ช่วยอยู่ดูแลคุณท่านให้ก่อนนะคะ”

หลินเซียงรับปาก

พอวางสายจากเธอ คุณนายลู่ก็โทรหาลู่สือเยี่ยน

“ฮัลโหล”

เสียงเย็นชาของลู่สือเยี่ยนดังมาจากโทรศัพท์

คุณนายลู่รีบพูด “สือเยี่ยน คุณย่าของเธอหายตัวไป ตอนนี้กำลังรับการรักษาอยู่ในโรงพยาบาล เธออยู่ใกล้ รีบไปดูคุณย่าหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง แล้วฉันจะรีบตามไป”

ลู่สือเยี่ยนขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นครับ?”

คุณนายลู่ตอบกลับ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เธอรีบไปเถอะ”

“ครับ ผมทราบแล้ว”

ลู่สือเยี่ยนวางสาย ลุกขึ้นแล้วตรงไปที่โรงพยาบาล

ในโรงพยาบาล

ขาของคุณย่าลู่ได้รับการตรวจวินิจฉัยแล้ว มีอาการกระดูกเคลื่อนเล็กน้อย ต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลสักระยะหนึ่ง

คุณย่าลู่จับมือหลินเซียงไว้แน่น ใบหน้าเหี่ยวย่นปรากฏความน้อยใจ “หลานสะใภ้ ฉันเจ็บจังเลย”

หลินเซียงรู้สึกจนปัญญา “คุณย่า ฉันไม่ใช่หลานสะใภ้ของคุณนะคะ”

“ใช่ เธอใช่แน่นอน!” คุณย่าลู่แสดงอาการงอแงเหมือนเด็ก “ฉันไม่สน ยังไงเธอก็เป็นหลานสะใภ้ของฉัน!”

“ได้ค่ะ เป็นก็เป็น คุณอย่าโวยวายนะคะ” หลินเซียงรีบปลอบ กลัวว่าหญิงชราจะตื่นเต้นเกินไปจนสภาพร่างกายแย่ลง

คุณย่าลู่ถึงได้ยิ้มออก “หลานสะใภ้ ทำไมหมู่นี้เธอไม่มาหาฉันเลยล่ะ เหมือนหลานชายคนนั้นของฉันเลย เด็กใจร้าย ไม่สนใจฉันสักนิด”

หลินเซียงเพียงแต่ยิ้ม ไม่พูดอะไร

ขณะนั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก คนสองคนมองไปที่ประตูพร้อมกัน เมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามา หลินเซียงก็เบิกตาโต!

ลู่สือเยี่ยน!

เขามาที่นี่ได้ยังไง?