บทที่ 8

หลินเซียงมองเขา “ฉันปฏิเสธได้ไหมคะ?”

ซ่งจั่วยิ้ม “ไม่ได้”

หลินเซียงกลอกตา ถือเอกสารไปที่ห้องทำงานของลู่สือเยี่ยน

ซ่งจั่วจะห้ามก็ห้ามไม่ได้

หลินเซียงผลักประตูเข้าไปโดยตรง

ลู่สือเยี่ยนรูปร่างสูงโปร่งสง่างามยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ กำลังคุยโทรศัพท์ เมื่อได้ยินเสียงจึงหันกลับมามอง คิ้วขมวดขึ้นทันที

“แค่นี้ก่อน”

เขาพูดจบก็วางสายไป

“ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา?”

เขาจ้องหลินเซียงด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบลงไปอีก

หลินเซียงวางเอกสารลงบนโต๊ะ “คุณตั้งใจใช่ไหม?”

ลู่สือเยี่ยนกวาดตามองเอกสาร พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นี่ไม่ใช่ภาระงานของคุณอยู่แล้วหรอกเหรอ? ทำไม? ไม่อยากทำสินะ ได้ งั้นคุณก็ไปลาออกซะ มีคนเยอะแยะที่อยากได้งานนี้”

หลินเซียงโกรธจัด!

ผู้ชายสารเลวคนนี้จงใจกลั่นแกล้งเธอแน่ ๆ!

เขากำลังแก้แค้นเรื่องที่เธอตบเขาเมื่อคืน!

เมื่อคืนเขาจงใจทรมานเธออย่างหนัก มาวันนี้ก็ให้เธอลงพื้นที่ไปไซต์งานก่อสร้างอีก

เมื่อเห็นเธอโกรธแต่พูดอะไรไม่ออก อารมณ์หม่นหมองของลู่สือเยี่ยนในตอนแรกก็ดีขึ้นเล็กน้อย

“ไม่มีอะไรแล้วก็เชิญ ครั้งหน้าถ้าจะเข้ามา จำไว้ว่าต้องเคาะประตูก่อน”

พูดจบเขาก็หันกลับไปทำงานต่อ

หลินเซียงจ้องเขา มือทั้งสองวางลงบนโต๊ะ ลำตัวโน้มไปข้างหน้าเข้าหาเขา พูดเบา ๆ “ได้ คราวหน้าก่อนที่คุณจะเข้ามา คุณก็ต้องได้รับความยินยอมจากฉันก่อนเหมือนกัน”

พูดจบเธอก็คว้าเอกสารเล่มเดิมแล้วเดินออกไปทันที

ลู่สือเยี่ยนพูดไม่ออก “...”

พูดอะไรบ้า ๆ