บทที่ 7

“เผียะ!”

หลินเซียงตบหน้าลู่สือเยี่ยน

“ฉันไม่มีศักดิ์ศรีงั้นเหรอ? คุณต่างหากที่เลว คุณนอกใจฉันระหว่างแต่งงาน คิดว่าตัวเองเลิศเลอไปกว่าฉันตรงไหน?”

ทันใดนั้นม่านตาของลู่สือเยี่ยนก็หดเล็กลง ไม่คาดคิดว่าเธอจะกล้าทำร้ายเขา!

เขาถูกทะนุถนอมเหมือนไข่ในหินมาตั้งแต่เด็ก เธอเป็นใครถึงมาทำกับเขาแบบนี้?

ชายหนุ่มดุนปลายลิ้นแตะกระพุ้งแก้ม คว้าข้อมือของหลินเซียง จากนั้นก็กดร่างเธอลงบนเตียงทันที

“หลินเซียง ผมตามใจคุณมากเกินไปใช่ไหม?”

ดวงตาของเขาเย็นชา ออร่าการกดขี่ที่รุนแรงปกคลุมไปรอบบริเวณ กดทับลงที่หลินเซียงซึ่งอยู่ใต้ร่าง

หลินเซียงตกตะลึง ความกลัวแวบขึ้นมาในใจ

เธอลืมไปได้ยังไงว่าเขาเป็นถึงนายน้อยสามตระกูลลู่ ถูกเลี้ยงดูอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก สถานะของเขาสูงส่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้!

เขาต้องไม่เคยถูกกระทำแบบนี้มาก่อนแน่ ๆ ไม่แปลกที่เขาจะโกรธมาก

แต่เขายังเป็นสามีของเธอ!

เขาถูกตบเพราะนอกใจ ก็สมควรแล้วนี่?

หลินเซียงพยายามอย่างหนักที่จะเพิกเฉยต่อความกลัว ดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำ แต่กลับจ้องเขม็งมองเขาอย่างดื้อรั้น “อาเยี่ยนเขาตามใจฉัน แต่คุณ ลู่สือเยี่ยน คุณชายสามตระกูลลู่ ตามใจฉันเรื่องอะไร? พูดแบบนี้ออกมา คุณไม่คิดว่าตลกบ้างหรือ?”

ดวงตาของลู่สือเยี่ยนลึกล้ำ ซ่อนพายุแห่งความเย็นชาเอาไว้

“หลินเซียง พอคุณเป็นแบบนี้ ทำไมผมหมดความสนใจในตัวคุณแล้ว”

เขาปล่อยเธอ ลุกขึ้นยืนมองเธอด้วยความห่างเหิน หันหลังกลับและจากไป

หน้าอกของหลินเซียงกระเพื่อมแรงด้วยความโกรธ เขาหมดความสนใจในตัวเธอแล้วงั้นเหรอ?

หึ!

เมื่อคืนเขายังนอนอยู่บนเตียงเดียวกับฉันอยู่เลย แต่วันนี้กลับบอกว่าไม่สนใจฉันแล้ว?

หรือเป็นเพราะเจอผู้หญิงคนนั้น?

หลินเซียงไม่เต็มใจปล่อยเขาไปทั้งอย่างนี้ รีบลุกขึ้นและวิ่งไปกอดเขา “ลู่สือเยี่ยน ฉันไม่อนุญาตให้คุณไปไหนทั้งนั้น! เรายังไม่หย่ากัน คุณต้องอยู่กับฉัน!”

“จะให้ผมอยู่ที่นี่กับคนบ้าอย่างคุณน่ะเหรอ?” ลู่สือเยี่ยนเยาะเย้ยอย่างเย็นชา

ทั้งสองแต่งงานกันมาครึ่งปีแล้ว หลินเซียงย่อมรู้จุดอ่อนของเขาโดยธรรมชาติ มืออ่อนนุ่มของเธอสอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าของเขาโดยตรง ลูบไล้ไปตามกล้ามเนื้อหน้าท้อง

ลู่สือเยี่ยนสูดหายใจเข้าลึก ๆ คว้าข้อมือเธอไว้ “ทำอะไรของคุณ?”