บทที่ 6

ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ถามลู่สือเยี่ยนในห้องอาหารวันนั้นว่าเมื่อไหร่เขาจะหย่า

เธอคล้องแขนเขาไว้อย่างสนิทเสน่หา

ลู่สือเหยียนไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเลย

ตอนที่เธอพาเขากลับมาบ้านครั้งแรก แม้ว่าเขาจะสูญเสียความทรงจำไปแล้ว แต่ความทรงจำตามสัญชาตญาณของร่างกายบางส่วนยังคงอยู่ หลังจากที่เขาปรับตัวคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแล้ว เขาก็เป็นฝ่ายทำความสะอาดบ้านให้เธอ ทุกที่สะอาดอย่างไม่มีที่ติ

เขาไม่เคยรับของที่คนอื่นมอบให้เลย และก็ไม่กินอาหารจากแผงริมถนนข้างนอกด้วย บางครั้งเขาก็มีนิสัยบางอย่างที่คนธรรมดาทั่วไปไม่มี

แต่ตอนนี้ เขากลับปล่อยให้สาวอื่นคล้องแขน แถมทั้งสองยังดูสนิทสนมกันมาก

นี่เขากำลังบอกเธอทางอ้อม ว่าถึงแม้เธอจะไม่ยอมหย่า เขาก็จะคบกับผู้หญิงคนนั้นอยู่ดีใช่ไหม?

หลินเซียงขยำชายเสื้อของตัวเองแน่น หัวใจของเธอเต้นรัว ดวงตาฉายแววแห่งความเจ็บปวด

ลู่สือเยี่ยน คุณใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง?

สร้อยคอที่เธอเลือกมากับมือ เขากลับมอบให้ผู้หญิงคนอื่น!

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดหมายเลขของเขา แต่ถูกตัดสายทันทีที่โทรออก ถึงอย่างนั้นก็ยังคงโทรย้ำ ๆ ต่อไปราวกับไม่เชื่อว่าเขาจะไม่รับ

จนกระทั่งเขารับสาย “มีอะไร?”

น้ำเสียงของเขาเย็นชามากเหลือเกิน

หลินเซียงกำโทรศัพท์ไว้แน่น ปลายสายรับแล้ว แต่เธอกลับถามคำถามใด ๆ ไม่ออก

เขาทำแบบนั้นลงไปแล้ว ต่อให้เธอถามแล้วจะมีประโยชน์อะไร?

“ฉันไม่สบาย…”

เธอพูดด้วยเสียงอู้อี้ จากนั้นก็กดวางสายไป

เธอถือโทรศัพท์ไว้ตามเดิม เริ่มจดจ่อจ้องมองเวลา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ไม่ว่าทำอะไรอยู่ เขาจะกลับมาทันทีที่เขาได้ยินว่าเธอไม่สบาย เพราะเขาพูดไม่ได้ แม้แต่ภาษามือที่ใช้ถามไถ่เธอยังพันกันยุ่งเหยิงไปหมด แน่นอนว่าสายตาเขาก็เป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า

หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง ก็ยังไม่มีเสียงใด ๆ ที่ประตู

หลินเซียงหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด