ตอนที่ 5
บทที่ 5
November 4, 2026
เขาทำแบบนั้นกับเธอได้ยังไง?
ความเจ็บปวดรวดร้าวที่เกิดขึ้นในใจทำให้ลมหายใจจิตขัด!
เมื่อเห็นน้ำตาในดวงตาของเธอ สายตาของลู่สือเยี่ยนก็อ่อนลง แต่สีหน้าของเขากลับเย็นชาลงกว่าเก่า “ผมมีเหตุผลของตัวเอง และจะไม่บอกคุณด้วย ที่ผมทำก็เพื่อปกป้องคุณเหมือนกัน”
“เหอะ!”
หลินเซียงหัวเราะเยาะ กลั้นน้ำตา น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย “ฉันบอกคุณแล้วไง ฉันไม่หย่า อย่าแม้แต่จะคิดเรื่องนี้!”
เธอหันหลังกลับและตั้งท่าจะจากไป
“คุณคงไม่อยากเสียงานนี้ไปหรอกใช่ไหม?”
เสียงเย็นชาของชายคนนั้นดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณเป็นเด็กกำพร้า กว่าจะตั้งหลักในเมืองนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย งานนี้คงมีความสำคัญต่อคุณมาก”
หลินเซียงมองเขาด้วยความโกรธ “คุณจะทำอะไร?”
ลู่สือเยี่ยนตอบกลับ “เซ็นใบหย่าซะ แล้วสิ่งที่ผมพูดก่อนหน้านี้จะยังคงอยู่เหมือนเดิม”
เขากำลังขู่เธอ!
มือของหลินเซียงสั่นเทาด้วยความโกรธ ถ้าไม่ติดที่อยู่ไกลเกินไป เธอคงตบหน้าเขาไปแล้ว!
“ลู่สือเยี่ยน คุณมันไร้ยางอาย!”
ภายในช่วงเวลาสั้น ๆ เขากลายเป็นคนแบบนี้ไปได้ยังไง?
หรือว่าเดิมทีเขาก็เป็นคนโหดเหี้ยมขนาดนี้อยู่แล้ว เพียงแต่ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาเป็นเพียงภาพลวงตา?
ลู่สือเยี่ยนหยิบกระดาษทิชชูออกมา เดินตรงไปหาเธอ ท่าทางการเคลื่อนไหวทั้งอ่อนโยนและเป็นธรรมชาติ เช็ดน้ำตาออกจากหางตาของเธอแผ่วเบา
หลินเซียงปัดมือเขาออก ดวงตารูปอัลมอนด์ของเธอเต็มไปด้วยความดื้อรั้น “แน่จริง ก็ไล่ฉันออกเลยสิ!”
หย่าเหรอ?
ไม่มีทาง!
เธอหันหลังกลับและจากไป เมื่อออกจากห้องทำงานของเขาไปแล้ว อารมณ์ของเธอก็เริ่มกลับมาคงที่
มือของลู่สือเยี่ยนชะงักค้างกลางอากาศ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาเครียดเกร็ง
เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะ “ต่อสายหาฝ่ายบุคคล…”
แต่พูดไปได้ครึ่งประโยค ฉากที่หลินเซียงสอนภาษามือและสอนเขาอ่านหนังสืออย่างอดทนก็แวบเข้ามาในความคิด
ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ไม่มีคำพูดต่อจากนั้นออกจากปากเขาแล้ว
“คุณลู่ ต้องการให้เราทำอะไรคะ?”
เสียงเจือความระมัดระวังของเลขาดังมาจากอินเตอร์คอม