ตอนที่ 1005

ปี้เย่ว์ชี้ไปที่นางด้วยความตกตะลึง

“ท่านราชินี ทายาทของท่าน นาง...” นางตื่นเต้นจนตัวสั่น พูดอะไรไม่ออก

“เป็นภูติทมิฬ!!”

“เป็นภูติทมิฬ! เผ่าของเราเล่าขานตำนานเกี่ยวกับภูติทมิฬมาตลอด แต่ไม่เคย...ปรากฏมาก่อนเลย” ชาวเผ่าน้ำตาคลอด้วยความตื่นเต้น

“ที่แท้ตำนานภูติทมิฬเป็นเรื่องจริง!”

“มีข่าวลือว่า เมื่อภูติทมิฬปรากฏตัว จะช่วยภูติให้รอดพ้นจากการถูกทำลายล้าง! นี่ไม่ใช่แค่ตำนาน แต่มันเป็นเรื่องจริง! ท่านผู้อาวุโส มันคือเรื่องจริง!” แต่ผู้อาวุโสได้จากไปแล้ว ในขณะที่กำลังสื่อสารกับสวรรค์

ทุกคนน้ำตาคลอเบ้า

มีเพียงฮูหยินหนิงที่รู้สึกเป็นกังวล เจาเจาอายุเพียงสี่ขวบครึ่งเท่านั้น! นาง…

นางจะต่อกรกับหมาป่าและเสือดาวเหล่านี้ได้อย่างไร!

“ไป รีบไปเร็วเข้า!” ฮูหยินหนิงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง มือทั้งสองข้างจับกรงไว้แน่นจนเลือดออก

ลู่เจาเจาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูสง่างามและกล้าหาญ

“ก่อนจะแตะต้องเผ่าภูติ เคยถามความเห็นของข้าหรือไม่?”

“วันนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่ประมูลภูติ หรือผู้ที่เลี้ยงภูติไว้ที่บ้าน พวกเจ้าจงฟังให้ดี! ต่อให้พวกเจ้าหนีไปสุดขอบฟ้า ข้าก็จะทวงความยุติธรรมให้กับเผ่าของข้า!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นางกำลังทำอะไร? นางกำลังข่มขู่พวกเราหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า...”

“ดูเผ่าของเจ้าสิ ถ้าเจ้าคุกเข่าขอร้อง บางที ข้าอาจจะสงสารเจ้าบ้าง”

“เผ่าภูติ กล้าท้าทายพวกเราหรือ?”

“น่าขันสิ้นดี!”

“เผ่าภูติได้แต่ปรนนิบัติผู้ชาย...” ทุกคนต่างหัวเราะเยาะ

ลู่เจาเจาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “เผ่าภูติและเผ่ามนุษย์ มีรากเหง้าเดียวกัน แต่ตอนนี้ พวกเจ้ากลับขายภูติต่อหน้าฝูงชน! ช่างเลวร้ายถึงกระดูกจริงๆ!”

“ถ้าเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องใจอ่อน!” ลู่เจาเจาค่อยๆ กางมือออก

“กระบี่มา!”

“วันนี้ ข้าจะสั่งสอนให้พวกเจ้าเป็นคนดี!”

กระบี่เจาหยางปรากฏขึ้นในมือของนางอย่างเงียบๆ

กระบี่วิญญาณดังก้องกังวาน

ณ ที่ห่างไกลออกไป เหยากวงเจินจวินกำลังถือภาพวาดอยู่พลางเหม่อลอย ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงกลิ่นอายบางอย่างในสวรรค์และโลก จึงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

แววตาทั้งสองคู่ส่องประกายเจิดจ้า “กลิ่นอายของนาง! นางกลับมาแล้ว!”

เหยากวงกลายเป็นแสงวาบหนึ่ง ก่อนจะหายตัวไปจากจวน

ตำหนักเหอฮวน

ประมุขจิ่นฮวนถือไหเหล้า กำลังดื่มเหล้าเพื่อดับความเศร้าโศก เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย

เพล้ง!

ไหเหล้าตกลงพื้น แตกเป็นเสี่ยงๆ

จิ่นฮวนตาแดงก่ำ “นางกลับมาแล้ว!!”

จากนั้นก็รีบตรงไปยังสถานที่จัดการประมูล

ส่วนลู่เจาเจา กลับหรี่ตาลง เพียงกระบวนท่าเดียวก็ทำให้นิกายหมื่นกระบี่รู้สึกถึงกลิ่นอายที่กดดันและคุ้นเคย