ตอนที่ 1006

ปี้เย่ว์จ้องมองนางด้วยความตะลึง นายท่านน้อยเก่งขนาดนี้เชียวหรือ??

ฮูหยินหนิงก็แปลกใจเช่นกัน

“นางคือทายาทของราชินีหรือ?” มีคนถามขึ้น

“นี่คือหลานสาวตัวน้อยของราชินีที่ไม่มีแม้แต่แรงจะผูกไก่ อายุสี่ขวบ…” ปี้เย่ว์พูดอย่างยากลำบาก

เผ่าภูติต่างตกตะลึง

นายท่านน้อยในจินตนาการของพวกนาง เป็นสาวน้อยอ้วนท้วน น่ารัก น่าเอ็นดู ผูกผมจุกสองข้าง ยิ้มแล้วดูงุนงง

แต่ไม่ใช่…

ถือกระบี่วิญญาณ แล้วท้าทายทุกคนเช่นนี้!

“เผ่าภูติของเรารุ่งโรจน์แล้ว! มีลูกหลานแบบนี้ด้วย! นางแกว่งกระบี่สวยมาก ถ้ารอดออกไปได้ ข้าก็อยากฝึกกระบี่เหมือนกัน!” ภูติตัวน้อยกำลังซบอยู่ในอ้อมแขนของแม่ แววตาทั้งคู่เป็นประกาย

ราวกับมีบางสิ่งเข้ามาในใจ แล้วก่อตัวเป็นความเชื่อ

ลู่เจาเจามองทุกคนด้วยสายตาเยาะเย้ย

“คนต่อไปจะเป็นใคร? เจ้าจะขึ้นมา? หรือเจ้าจะขึ้นมา?”

“หรือพวกเจ้าจะขึ้นมาพร้อมกัน!” น้ำเสียงของนางเย่อหยิ่งอย่างที่สุด

บรรพชนผู้ก่อตั้งนิกายหมื่นกระบี่เคยกล่าวไว้ว่า ในแวดวงกระบี่ ไม่มีใครสามารถเทียบนางได้

เมื่อทุกคนเห็นฉากนี้ ต่างหวาดกลัวและถอยกลับไปทีละนิด

กลุ่มองครักษ์ระดับสูงขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม

แดนศักดิ์สิทธิ์ มีบุคคลเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แม้แต่เทพเหยากวง ก็ไม่สามารถสังหารสหายร่วมรบด้วยกระบี่เดียวได้!

“พวกเราสู้! เราจะกลัวเผ่าภูติตัวน้อยไปทำไมกัน!”

“ภูติทมิฬตัวนี้ สังหารซะตรงนี้!” ท่านเจ้าของหอสมบัติวิเศษไม่รู้ว่าปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาจ้องมองลู่เจาเจาด้วยแววตาที่ลุกเป็นไฟ

ภูติทมิฬ!

ต้องฆ่าอย่างไร้ปรานี!

นี่ไม่ใช่ความประสงค์ของเทพหรอกหรือ?

ผู้บำเพ็ญตนจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นรอบๆ แต่ลู่เจาเจาไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย!

อาวุธวิเศษมากมายระเบิดต่อหน้าต่อตา ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายไปหมด เหล่าภูติต่างตื่นตกใจ มองดูพวกเขารุมล้อมโจมตีลู่เจาเจาอย่างไม่อาจช่วยอะไรได้

เพียงแค่ครึ่งก้านธูป ทุกคนต่างก็เสียใจกับสิ่งที่พวกเขาทำ

นังบ้านี่! นังบ้าผู้คลั่งไคล้ในกระบี่! ผู้ฝึกกระบี่จากที่ไหนโผล่ออกมากัน!

“เจ้าสำนึกผิดไหม?” ลู่เจาเจาตัดเอ็นมือและเท้าของผู้ฝึกกระบี่

“เจ้าสำนึกผิดไหม?” ฟันแขนของจอมเวทด้วยกระบี่เดียว

“พวกเจ้าสำนึกผิดไหม?” ลู่เจาเจาตะโกนเสียงดัง

“ท่านปู่ พวกเราสำนึกผิดแล้ว พวกเราไม่กล้าซื้อขายเผ่าภูติอีกแล้ว และไม่กล้าเอาพวกนางมาเป็นสัตว์ใช้งานอีกแล้ว”

“ท่านปู่ พวกเราผิดไปแล้ว ขอท่านปู่โปรดให้อภัย”

ทั่วทั้งงานประมูล เหมือนเป็นทะเลโลหิต

แม้แต่เสื้อผ้าของลู่เจาเจาก็มีเลือดหยดเช่นกัน เลือดกระเซ็นใส่คิ้วและดวงตาของนาง เหมือนเป็นเทพสังหารที่มาจากนรก

ปลายกระบี่ของลู่เจาเจาชี้ตรงไปที่นิกายหมื่นกระบี่ “ไสหัวลงมา!” น้ำเสียงของนางเข้มงวดมาก