ตอนที่ 1057

รอบริมฝีปากของลู่เจาเจาแดง น้ำตาคลอเพราะความเผ็ด

"เผ็ดแต่ก็อร่อยนะ"

เซี่ยอวี้โจวเห็นว่านางก้มหน้าก้มตากิน ไม่ถามตัวเอง ก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่

ในที่สุดก็อดรนทนไม่ได้ที่จะพูดเบาๆ “อย่างนั้น ให้ข้าลองหน่อยได้ไหม ข้าจะลองชิมดู…”

อาหมานมองเขาอย่างประหลาดใจ "ผู้มีพระคุณ เจ้าบอกว่าใครกินคนนั้นเป็นสุนัขนี่"

“โฮ่งๆ ๆ…” เซี่ยอวี้โจวเห่า

หญิงสาว...

“ขีดจำกัดของเจ้า?”

ชามของลู่เจาเจาถึงก้นอีกครั้ง เขารอไม่ไหวแล้ว หักกิ่งไม้สองกิ่ง ตักใส่ชามใบใหญ่ให้ตนเอง

“ไม่เป็นไร ขยับไปหน่อยได้”

เขาย่อตัวลงนั่งบนธรณีประตู กินตะกรุมตะกราม

ไม่มีใครพูดอะไรขณะกิน

อาหมานหัวเราะหนักจนยืดตัวตรงไม่ได้ ผู้มีพระคุณทำอะไรตามที่ต้องการ

“ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว พวกเจ้าอยากไปพักผ่อนที่บ้านข้าไหม พระจันทร์สีเลือดตอนกลางคืนในแดนมาร กลุ่มปีศาจจะมีพลังมากขึ้น อยู่ในวัดเย่ว์เหล่าจะไม่ปลอดภัย”

“ปีศาจที่อยู่กับพวกเจ้าครั้งก่อนไปไหนแล้วล่ะ”

“อย่าไปสนใจพวกเขา พี่สาวอาหมาน ไปบ้านพี่ได้กินขนมไหม” ลู่เจาเจาเอียงหัวมองนาง

นางมีกลิ่นอายที่รู้สึกคุ้นเคย

“ได้แน่นอน แต่คุณยายมีนิสัยแปลกๆ อย่าถือโทษนางแล้วกัน” อาหมานยิ้มอย่างขอโทษ

เซี่ยอวี้โจวมองไปที่วงกลมด้านนอกวัด รู้สึกขนหัวลุก

แต่ลู่เจาเจายื่นมือออกไปไม่สะทกสะท้าน "จูงมือข้า"

เซี่ยอวี้โจวดึงนางอย่างเชื่อฟัง ติดตามลู่เจาเจาเดินออกไปนอกวัด อกสั่นขวัญแขวน แต่เมื่อตามลู่เจาเจาก้าวออกจากวงกลม เขาก็ไม่ได้รับอันตรายใดๆ

เซี่ยอวี้โจวกระโดดโลดเต้นดีใจ

“ฮ่า ปีศาจจิ้งจอกเขียวอีกสามวันคิดจะมาจับคน ฝันไปเถอะ!”

“ข้าแค่หวังว่าจะได้พบจุยเฟิงเร็วๆ แล้วรีบกลับไปที่โลกมนุษย์”

“จุยเฟิงได้รับการดูแลข้างตัวตลอด แม้แต่ขนก็เงางามชุ่มชื้น เจาเจายังถักผมเปียให้มันเต็มหัว ตอนนี้มาถึงโลกปีศาจ คงกลัวมากจนร้องไห้ มันคิดถึงบ้านแน่ๆ "เซี่ยอวี้โจวก้มหน้าเศร้าสลด แม้ว่าเขามักจะแข่งขันกับจุยเฟิงเพื่อเป็นน้องชายอันดับหนึ่ง แต่เขาก็ยังถือว่าจุยเฟิงเป็นสหาย

“เงางามชุ่มชื้น? ผมเปียเต็มหัว?” อาหมานตกใจ

“สุนัขอ้วนกลมขนสีแดงใช่ไหม สวมปลอกคอสีเงิน”

เซี่ยอวี้โจวกระโดดโลดเต้น "พี่สาวอาหมานเคยเจองั้นหรือ"