ตอนที่ 1058

“ไม่ว่าจะมีเสียงอะไรดังขึ้นข้างหลัง หรือมีใครมาตบไหล่ อย่าหันกลับไปเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

เซี่ยอวี้โจวพยักหน้าอย่างตื่นเต้น

“มนุษย์จะมีไฟจริงอยู่สามดวง ถ้าตอบสนองหรือหันกลับไป ไฟจริงจะดับลง” อาหมานขึ้นเขาไปพร้อมกับเกวียน หายใจหอบถี่ขึ้นเรื่อยๆ

แววตาของเขาก็มีความกระวนกระวายอยู่เล็กน้อย

ดูเหมือนจะเห็นแสงไฟสั่นไหวอยู่บนภูเขาสีดำสนิท ที่ไกลออกไปลิบๆ

“นั่นคือไฟผี”

“อย่าพูดอีกเลย” อาหมานเม้มริมฝีปากแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างกายตึงเครียด ขณะที่กำลังขับเกวียนผ่านสุสานร้าง

ภายในสุสานมีเสียงกาฝูงใหญ่ร้องระงม เมื่อเกวียนแล่นเข้ามา ทำให้กาจำนวนมากบินแตกฮือขึ้นไปในอากาศ

แสงไฟจำนวนมากพวยพุ่งออกมาจากป้ายหลุมศพที่บิดเบี้ยว โคจรอยู่รอบเกวียนวัว เซี่ยอวี้โจวตกใจจนหน้าซีดตัวสั่น กำชายเสื้อของลู่เจาเจาไว้แน่น

อาหมานมองตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ แต่กำเชือกในมือไว้แน่นไม่ยอมคลาย

บริเวณรอบๆ เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น

มีมือหนึ่งที่ไร้สีเลือด แตะลงบนไหล่ของเซี่ยอวี้โจวเบา ๆ

เซี่ยอวี้โจวตัวเกร็งด้วยความตื่นกลัว สั่นสะท้านไปทั้งตัวและปิดปากตัวเองเงียบ ๆ

ไกลออกไป ได้ยินเสียงตีกลองและฆ้องดังขึ้นอย่างสนุกสนาน

ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

“พวกเจ้า จัดงานมงคลตอนดึกเหรอ?” เซี่ยอวี้โจวพูดด้วยเสียงกระซิบ

แต่สีหน้าของอาหมานกลับซีดเผือดในทันที แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางรีบต้อนเกวียนหลบไปข้างทาง…

เมื่อเสียงตีกลองและฆ้องดังใกล้เข้ามา…

เห็นคนชุดขาวจำนวนมากหามเกี้ยวสีแดงเลือดมาพร้อมกับเสียงดนตรี คนชุดขาวเหล่านั้นยิ้มกว้างด้วยปากสีแดงเลือด ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ มีเพียงจุดสีแดงบนแก้มเท่านั้น

เมื่อลมพัดมาเบา ๆ จึงได้พบว่า ปลายเท้าของพวกเขาไม่ได้แตะพื้น!

นี่มัน...หุ่นกระดาษไม่ใช่หรือ!

หุ่นกระดาษหามเกี้ยว!

เซี่ยอวี้โจวกัดฟันแน่นจนฟันกระทบกันดังกรอด ๆ

พวกเขาเป่าซอจีน พร้อมกับตีกลองและฆ้องไปด้วย เศษกระดาษเงินกระดาษทองปลิวว่อนทั่วท้องฟ้า ก่อนจะร่วงลงบนเกวียน

ที่แท้ ก็เป็นกระดาษเงินกระดาษทองทั้งหมดเลย

อาหมานก้มหน้าลง ไม่กล้ามองตรง ๆ

เกี้ยวเจ้าสาวเหมือนหยุดอยู่ข้างพวกเขา ทั้งสามคนแทบหายใจไม่ออก

ในเกี้ยวเจ้าสาว ราวกับมีสายตาจ้องมองพวกเขาอยู่

หลังจากนั้นไม่นาน เกี้ยวเจ้าสาวก็หายไปในสายหมอก

อาหมานถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความโล่งอก เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าผาก แล้วนางก็รีบขับเกวียนออกไป

เกวียนแล่นไปข้างหน้า

แต่จนกระทั่งผ่านไปครึ่งชั่วยาม ก็ยังไม่สามารถออกจากหลุมฝังศพที่รกร้างว่างเปล่าได้ ทำให้สีหน้าของอาหมานค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น