ตอนที่ 114

หายไปในชั่วพริบตา ไม่มีใครสังเกตเห็น

“น้องเจาเจาเฉลียวฉลาด หน้าตาน่ารักจริงๆ......” ซูจื่อชิงอยากจะลูบศีรษะของนาง ลู่เจาเจากลับทำหน้ามุ่ย หลบถอยหลังด้วยใบหน้ารังเกียจ

“สกปรก......” คำพูดที่ปากเล็กๆ พูดออกมา ยิ่งทำให้สีหน้าซูจื่อชิงซีดทันที

“เจาเจา ห้ามเสียมารยาทแบบนี้” ลู่เจิ้งเย่ว์สีหน้าลนลาน รีบอธิบาย

“เจาเจายังเด็ก พูดจาไม่เป็น ชิงชิงเจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจ นางมีอายุเพียงสิบเดือน พูดจาเหลวไหล” ลู่เจิ้งเย่ว์เห็นซูจื่อชิงร้องไห้ รีบวางเจาเจาบนเก้าอี้ เดินหน้าพูดเอาใจ

ซูจื่อชิงเบ้าตาแดง แต่กัดริมฝีปากล่าง ดื้อรั้นไม่ยอมร้องไห้

ทำให้ลู่เจิ้งเย่ว์ยิ่งรู้สึกปวดใจ

“เป็นชิงชิงไม่ควรเพ้อฝันเด็ดดวงจันทร์ที่ส่องสว่างบนท้องฟ้า”

“ชิงชิงกับพี่เจิ้งเย่ว์ แตกต่างกันราวเมฆและโคลน ชิงชิงกลับไปดีกว่า ได้อยู่กับพี่เจิ้งเย่ว์ เป็นวาสนาของชิงชิงแล้ว ชิงชิงไม่ควรรบกวนคนในครอบครัวของพี่เจิ้งเย่ว์ ทำให้พวกท่านห่างกัน”

ลู่เจิ้งเย่ว์ร้อนใจมาก

“แต่เจ้าต้องสูญเสียความบริสุทธิ์ไปเพื่อช่วยข้า ข้าจะต้องรับผิดชอบต่อเจ้า ข้าจะแต่งงานกับเจ้า!”

“ชิงชิง!” ใบหน้าลู่เจิ้งเย่ว์เต็มไปด้วยความรีบร้อน ถึงขั้นชูสามนิ้วขึ้นสาบาน

“เจ้าเป็นสตรีที่ไร้เดียงสาบริสุทธิ์ เป็นข้าผิดต่อเจ้า” ลู่เจิ้งเย่ว์อยากถามเรื่องนางกับลู่จิ่งไหว แต่เห็นนางน้ำตานองหน้า ทำอย่างไรก็เอ่ยปากไม่ได้

ชิงชิงมีน้ำใจช่วยตนเอง ตนเองสงสัยนาง เป็นการดูหมิ่นนางไม่ใช่หรือ?

ซูจื่อชิงถอนหายใจ แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง “พี่เจิ้งเย่ว์ ข้าไม่อยากกลายเป็นความขัดแย้งของท่านกับคนในครอบครัว”

“ข้าหวังเพียงชีวิตนี้ท่านจะมีความสุข และไม่ทะเลาะกันเพื่อข้า”

“ชิงชิงไม่ขอร้องมากถึงขั้นเป็นภรรยาท่าน และไม่อยากทำลายความรักของท่านกับแม่นางเวิน ทว่าหากชิงชิงได้อยู่ข้างกายเป็นสาวใช้ส่วนตัวคนหนึ่งของท่าน ประคองยกน้ำให้แม่นางเวิน ขอเพียงได้เห็นท่านทุกวัน ก็มีความสุขแล้ว” ซูจื่อชิงมองเขาอย่างเศร้าๆ

ลู่เจิ้งเย่ว์เกิดความรู้สึกนิดๆ

【จูบเลย จูบเลย จูบเลย......】 เสียงร้องสนับสนุนหนึ่ง ทำให้ลู่เจิ้งเย่ว์หน้าแดงทันที

รีบถอยออกมา