ตอนที่ 1159

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกๆ หลายคนต่างก็มีความสามารถ

มีธุรกิจที่ดูแลเองด้วย เมื่อตรวจสอบดูแล้วก็พบว่ามีมูลค่ามากทีเดียว

เวินหนิงตกใจมาก หน้าตาแดงก่ำ “ท่านแม่ อาหนิงเพิ่งเข้าบ้านยังไม่รู้วิธีดูแลบ้าน ให้ท่านแม่ดูแลไปก่อนเถิด”

นางไม่เคยคิดเลยว่า วันแรกที่เข้าบ้าน ท่านแม่จะแบ่งทรัพย์สินให้เลย

แม่ของเวินหนิงเข้าบ้านมาสิบกว่าปีกว่าจะได้ดูแลค่าใช้จ่ายในบ้าน ทำให้มีความขัดแย้งกับนายหญิงใหญ่อยู่บ้าง

ฮูหยินในบ้านให้ความสำคัญกับอำนาจในการดูแลบ้านมาก

ยิ่งเป็นตระกูลที่มีฐานะสูงส่ง ก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น

ก่อนวันแต่งงาน แม่ยังสอนนางเป็นพิเศษว่า ไม่จำเป็นต้องแย่งชิงอำนาจในการดูแลบ้าน ลูกชายตระกูลลู่มีความสามารถ อนาคตสดใส ไม่ต้องกังวลว่าจะสร้างฐานะไม่ได้

แต่ในพริบตา แม่สามีก็ส่งพวงกุญแจใหญ่มาให้

สวี่สืออวิ๋นเห็นนางโบกมือปฏิเสธ ก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“รับไปเร็วเข้า ทรัพย์สินในบ้านแบ่งกันเรียบร้อยแล้ว ไม่เชื่อก็ลองถามดูสิ บ้านเราแบ่งกันมาสามวันแล้ว เพิ่งจะแยกทรัพย์สินส่วนใหญ่ออกมาได้...”

เวินหนิงมองไปที่ลู่เจิ้งเย่ว์

ลู่เจิ้งเย่ว์ยิ้มให้นาง “รับไปเถอะ ท่านแม่บอกว่าหลังแต่งงานแล้วต่างคนต่างดูแลทรัพย์สินของตัวเอง”

สวี่สืออวิ๋นตบมือเวินหนิงเบา ๆ พยุงให้นางลุกขึ้นยืน “แม่ก็เคยเป็นลูกสะใภ้มาก่อน พวกเจ้าสามีภรรยาปิดประตูแล้วใช้ชีวิตด้วยกันให้ดีก็พอ บ้านเราไม่ใช่คนที่มีกฎเกณฑ์เยอะเช่นนั้น”

“สิ่งที่เป็นของพวกเจ้า พวกเจ้าก็ต้องดูแลเองตามธรรมชาติ”

เมื่อเวินหนิงเห็นสามีพยักหน้าและแม่สามีก็เต็มไปด้วยความจริงใจ นางจึงพยักหน้ารับ มันเต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและความคาดหวังในอนาคต

จากนั้น ทุกคนในครอบครัวก็มอบของขวัญต้อนรับลูกสะใภ้คนใหม่

เวินหนิงเตรียมของขวัญไว้แต่เนิ่นๆ เพื่อมอบให้ญาติๆ ของตระกูลเวิน

ลู่เจาเจากอดของขวัญไว้ หน้าตาเศร้าสร้อย “เมื่อคืนก็ไม่ได้ส่งเสียงดังในห้องหอ…” พึมพำด้วยริมฝีปากเล็ก ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

ลู่เจิ้งเย่ว์จ้องมองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“เจ้าส่งเสียงดังแล้ว!”

ลู่เจาเจาทำหน้ามึนงง เป็นไปไม่ได้ เมื่อคืนข้าเข้านอนเร็ว ข้ายังฝันว่าปวดฟันอยู่เลย ใครส่งเสียงดังกันเล่า!!

ใต้เปลือกตาลู่เจิ้งเย่ว์มีรอยคล้ำ เขามองเวินหนิงด้วยความเศร้าโศก เวินหนิงหน้าแดงทันที

“เมื่อคืนข้าฝันว่าปวดฟัน ข้าไม่ได้ส่งเสียงดังใส่ท่าน” ลู่เจาเจาเอามือปิดแก้มของนาง

เมื่อเงยหน้าขึ้น ซ่านซ่านที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กดื่มนมก็ปิดปากของเขา

“เขาก็ปวดฟันเหรอ?” ลู่เจาเจาถาม

สาวใช้ที่ดูแลซ่านซ่านกล่าวว่า “เป็นไปไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ คุณชายซ่านซ่านเพิ่งสิบเดือน มีฟันแค่สามซี่เท่านั้น”

“เมื่อคืนไม่รู้เขาเป็นอะไร หัวเราะคิกคักทั้งคืน เช้านี้ตื่นมาแก้มก็ปวดเมื่อย...”

ซ่านซ่านรู้สึกผิด ยกขวดนมขึ้นมาบังสายตาของพี่สาว

ขอโทษด้วย เมื่อคืนนางร้องไห้หนักมาก ซ่านซ่านอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

ลู่เจาเจาจ้องมองซ่านซ่านอย่างดุเดือด

เช้านี้ปวดฟัน กินแค่โจ๊กใสเท่านั้น