ตอนที่ 170

“เจาเจา เจ้าทาให้เขาแล้วก็มาทาให้ข้าอีกไม่ได้แล้วนะ”

ตุ้บ

รัชทายาทถึงกับขาอ่อนเลยทีเดียว

รัชทายาทถึงกับขาอ่อน

“เสด็จพ่อ... ชีวิตของลูกก็มีค่านะขอรับ” รัชทายาทคุกเข่ากับพื้น เสด็จพ่อ ลูกเป็นลูกแท้ๆ มันก็เป็นการขายขี้หน้าของเสด็จพ่อเหมือนกันนะ

เสด็จพ่อ!

ลู่เจาเจาถือขวดน้ำมันทาเล็บเอาไว้ และยิ้มออกมาอย่างดีใจ

“สวย สวย สีแดง...” สวยจังเลย นางเลือกขวดที่สีสดที่สุดเลยนะ

รัชทายาทอดกลั้นอดทน “เจาเจา เราเปลี่ยนคนดีไหม ทาให้ขันทีหวังดีไหม...”

ขันทีหวังเองก็ขาอ่อนเช่นเดียวกัน

“ท่านรัชทายาท บ่าวไม่ได้ทำผิดต่อท่านเลยนะ! ท่านปล่อยบ่าวไปเถอะขอรับ”

น้ำมันทาเล็บสีแดงสดนั่นทำให้เขารู้สึกขนลุกไปหมด

“ท่านลุงฮ่องเต้...” ลู่เจาเจาเบะปากใส่

“ท่านกับเสด็จพี่รัชทายาทมาทาด้วยกันนะเพคะ!”

รัชทายาทพยายามที่จะกลั้นขำ และคิดถึงเรื่องราวเศร้าๆ

แม้จะหลบหลีกไม่ได้ แต่หากเสด็จพ่อทาเล็บด้วย ก็จะไม่มีใครกล้าหัวเราะ!

เจาเจากล้าที่จะทำผิดกับเสด็จพ่อ

เจาเจาเป็นคนโปรดปรานของเสด็จพ่อ

แต่ตัวเขานั้นไม่ใช่

เสด็จพ่อลงมือจัดการเขา ก็ลงมืออย่างจริงจังจริงๆ

“ท่านลุง...”

“ท่านลุง...”

“ต่อไป ข้าจะไม่ออกดอกศักดิ์สิทธิ์ให้แล้วนะ...” เจ้าเด็กน้อยพูดออกมาอย่างนิ่มนวล ฮ่องเต้ถึงกับยื่นมือออกไปทันที

เพื่อประชาชน เพื่อรากฐานของบรรพบุรุษ เพื่ออาณาประชาราษฎร์...

ฮ่องเต้โกรธจนตาแดงก่ำ

ลู่เจาเจาเปิดฝาขวดออก จากนั้นก็เอาแปรงเล็กๆ ออกมา นางจ้ำจี้เลือกให้ฮ่องเต้ทาก่อน

ฮ่องเต้หลับตาอยู่ตลอดเวลา

ท่านกางนิ้วมือออกและปล่อยให้ลู่เจาเจาทาสีเล็บเย็นๆ บนนิ้ว