ตอนที่ 171

นางยังไม่ได้หย่านมก่อนนอน

“ท่านรัชทายาท ส่งเจาเจามาให้ข้าเถอะ” ลู่เจิ้งเย่ว์พูดเสียงเบา

รัชทายาทส่ายหัวแล้วพูดอย่างระวังว่า “เจาเจายังหลับไม่สนิท ระวังจะทำให้นางตื่น ข้าส่งพวกเจ้าออกจากวังเอง”

“นั่งเกี้ยวของข้าเถอะ เดี๋ยวจะไปไม่ทันประตูวังปิด”

เจาเจานั้นห่มเสื่อคลุมสีขาวเอาไว้ ตัวของเจ้าเด็กน้อยอบอุ่นมาก นางนอนหลับสบายเลย

ลู่เจิ้งเย่ว์มีความสงสัยในใจ

ท่าทีที่รัชทายาทมีต่อเจาเจานั้น มันช่างเกรงอกเกรงใจเหลือเกิน

จวนจงหย่งโหวนั้นมีหน้ามีตาขนาดนี้เลยเหรอ

“เย็นนี้เจาเจากินไปไม่น้อย อย่าให้นางกินอะไรอีก กลับไปดื่มน้ำอุ่นหน่อยก็พอแล้ว”

เมื่อรัชทายาทพูดกำชับเสร็จ ลู่เจิ้งเย่ว์ก็รอที่จะรับเด็กมา

แต่รัชทายาทยังคงจ้องมองเขานิ่ง

“รัชทายาทมีอะไรจะสั่งเพิ่มเติมไหมพ่ะย่ะค่ะ” ลู่เจิ้งเย่ว์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม

รัชทายาทนั้นราวกับว่าทำตัวไม่ถูก ผ่านไปสักพักจึงได้พูดว่า “พวกเจ้าถือสาที่จะเปลี่ยนพ่อไหม”

รัชทายาทนั้นจริงจัง

นี่เป็นผลลัพธ์ที่เขาปรึกษากับเสด็จพ่อ

หากอยากจะให้เจาเจามาอยู่ในการปกครองของตนอย่างถูกหลัก ก็จัดการลู่หย่วนเจ๋อไปซะ จากนั้นก็แต่งงานกับสวี่ซื่อ มันก็จะถูกต้องตามหลัก

ตุ้บ...

ลู่หยวนเซียวถึงกับล้มลงไปกับพื้นหิมะ

ส่วนลู่เจิ้งเย่ว์ก็ราวกับถูกฟ้าผ่า ไม่ได้สติอยู่นาน

หิมะตกอยู่บนหัวของเขา และเขาก็มองรัชทายาทด้วยความตกตะลึง

รัชทายาทโบกมือๆ “เอาเถอะๆ ข้าเลอะเลือนเอง คำพูดในวันนี้ถือว่าข้าไม่เคยพูดก็แล้วกัน”

และเขาก็พูดอย่างจริงจังว่า “แต่ลู่หย่วนเจ๋อไม่คู่ควรที่จะเป็นพ่อของเจาเจา”

ลู่เจิ้งเย่ว์พยักหน้า “ท่านแม่ก็คิดแบบนี้ขอรับ”

รัชทายาทอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา