ตอนที่ 240

โจวซื่อรีบเข้าไปห้าม “อย่าลงไม้ลงมือกันเลยนะ พูดกันดีๆ”

“ท่านโหวลู่ใจเย็นๆ”

“ท่านพี่ ท่านเองก็ใจเย็นๆ ก่อน”

นางจับแขนของลู่หย่วนเจ๋อเอาไว้แน่น และตะโกนไปทางลู่หย่วนเจ๋อเพื่อให้สงบสติอารมณ์

ลู่หย่วนเจ๋อถูกนางจับเอาไว้ ในเวลานี้เขาอ่อนแอมาก และขาทั้งสองข้างก็ถูกตี

เตะเขาปลิวออกไปจนกระแทกกับกรอบประตู ทำให้เขาขดตัวด้วยความเจ็บปวดทันที

“ลูก ลูกชายข้า!” นายหญิงใหญ่ได้ยินเสียงจึงรีบวิ่งเข้ามา

เมื่อเห็นลูกชายขดตัวอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด ก็ร้องตะโกนออกมาทันที

“คนตระกูลสวี่ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำร้ายคนในจวนโหว!”

“ถ้าสวี่สืออวิ๋นมีความสามารถ สามารถควบคุมบุรุษได้ หย่วนเจ๋อก็คงไม่ออกไปหาหญิงอื่น!”

คำพูดเหล่านี้ทำให้สวี่อี้ถิงยิ่งโกรธมาก

โจวซื่อดึงเขาแล้วส่ายหัวเบาๆ

แม้ว่านายหญิงใหญ่จะไม่ใช่คนได้เรื่องได้ราว แต่นางก็มีสถานะว่าเป็นผู้อาวุโส หากเขาลงมือ พรุ่งนี้คงจะมีฎีการ้องเรียนเขาจากฝ่ายตรวจการบินมาแน่

“น้องสาวข้าอยู่ที่ไหน?” ดวงตาของสวี่อี้ถิงลึกล้ำ ระงับความโกรธเอาไว้

ทันทีที่เขาพูดจบ เติงจือก็พูดว่า “นายท่านใหญ่ เมื่อวานนี้ฮูหยินโกรธหนักมากจนกระทบกระเทือนหัวใจ หมดสติไปแล้ว ขอเชิญนายท่านใหญ่ไปที่สวนทิงเฟิงเจ้าค่ะ”

อ้อ นางมานานแล้ว

แต่ตั้งใจรอให้ท่านโหวลู่ถูกชกก่อนค่อยปรากฏตัวออกมา

สวี่อี้ถิงเดินตามสาวใช้ไปที่เรือนด้านหลังจวน เดิมทีเขาคิดว่าน้องสาวของเขาอาจจะร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกเสียใจอยู่

แต่ใครจะรู้...

“แผ่นหินอันนี้จ่ายไปราคาไม่น้อยเลย ตอนออกไปอย่าลืมแงะออกไปด้วย”

“ส่วนบ่อน้ำหลังจวนก็ฝังซะ”

“พวกโต๊ะ เก้าอี้ก็ห้ามเหลือไว้” สวี่ซื่อถือสมุดบัญชีและเดินคำนวณไปรอบๆ

“อีกอย่าง เตียงในจวนทั้งหมดข้าก็เป็นคนซื้อ” สวี่ซื่อกำลังตรวจสอบค่าใช้จ่ายของนางทีละรายการ