ตอนที่ 310

นางเห็นว่าเสื้อผ้าของเซวียนจี้ชวนเริ่มเปียกและใบหน้าของเขาเริ่มซีด

ก็ถึงกลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

[พี่เซวียนอินร้องไห้ทำไมหรือเจ้าคะ]

[สงสารน้องชาย]

[เซวียนจี้ชวนได้รับความอับอายอย่างมากในเป่ยเจา แต่เมื่อกลับไปแล้วเขาก็จะได้รับตำแหน่งเป็นอ๋องแห่งตงหลิน และกลายเป็นคนที่มีอำนาจ]

แต่หลังจากที่มีปัญหากับลู่จิ่งเหยา

ศัตรูของศัตรู ก็คือเพื่อน

ลู่เจาเจายืนขึ้นและเดินไปหาเซวียนอิน

เซวียนอินปีนี้อายุ 12 จากความเมตตาของฮ่องเต้ เขาถูกส่งไปที่กั๋วจื่อเจี้ยน

แต่กั๋วจื่อเจี้ยนเต็มไปด้วยบุตรชายของข้าราชบริพาร ที่ต่างมีอำนาจ

พวกเขาแกล้งทำให้เขาต้องอับอาย บังคับให้คลานกับพื้นและส่งเสียงร้องและคลานแบบสุนัข

เมื่อเขาคัดค้าน เขาก็จะถูกซ้อมจนซี่โครงหัก

ตอนที่เขากำลังนั่งอยู่ในงานเลี้ยงนี้ เขารู้สึกหายใจลำบาก และเจ็บปวดตรงไม่อาจจะยืนให้ตรงได้

เด็กหนุ่มจับมือกับหยินฉีเมื่อของเขาสั่งเล็กน้อย

ภายใต้เสื้อคลุมของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล

ดวงตาของเขาแดงก่ำเหมือนหมาป่าที่กำลังอดทนต่ออะไรบางอย่าง

“พี่ชาย เลือดไหลเหรอเจ้าคะ” ลู่เจาเจาถามค่อยๆ

โกรธที่เขาเคยแกล้งนาง แต่หลังจากเรื่องนี้เขาก็ให้ของอร่อยแก่นาง

ลู่เจาเจาให้อภัยเขาแล้ว

เซวียนจี้ชวนเม้มปากไม่พูดอะไร จากนั้นก็ค่อยๆ เช็ดเลือดที่มุมปากของตัวเอง

“ใครแกล้งพี่ชายหรือ”

“เจาเจาจะเอาคืนให้เอง” ลู่เจาเจาเท้าเอวแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้าจะไปบอกฮ่องเต้” นางดึงเซวียนจี้ชวนให้ลุกขึ้น แต่เพราะว่าตอนนี้เซวียนจี้ชวนกระดูกหักมันเลยทำให้การเคลื่อนไหวขอเขานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เหงื่อไหลเต็มหน้าผากของเขา

เด็กน้อยจับมือของเขา ความอบอุ่นที่มาขจัดความหนาวเย็นออกไป

เซวียนจี้ชวนส่ายหน้า ฮ่องเต้จะมาตัดสินใจแทนเขาได้อย่างไร