ตอนที่ 636

“องค์หญิงเจาหยาง ท่านจะไม่แบกโลงศพนี้กลับไปหรือ?”

ลู่เจาเจาตะลึง “ยกกลับก็เปลืองแรง มอบให้ท่านลุงก็แล้วกัน เผื่อท่านลุงโกรธจนตาย ต่อไปอาจจะได้ใช้ก็ได้”

ทุกคนต่างพากันตกใจ ท่านส่งให้เลยหรือ

เมื่อเห็นโลงศพนี้ ไม่รู้ว่าซื่อจื่อต้องถูกเฆี่ยนตีอีกสองสามครั้งหรือไม่

พวกขุนนางพูดกับลู่เจาเจาอยู่นานๆ

ขุนนางเงี่ยหูฟัง ก็พบว่าไม่ได้ยินเสียงแปลกๆ อะไร จึงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

น่าแปลก ทำไมคราวก่อนถึงได้ยินเสียงหัวใจขององค์หญิง?

ฮ่องเต้หรือแม้แต่ขุนนางทั้งหลายก็ไม่เข้าใจ

รัชทายาทอุ้มลู่เจาเจาแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปงานศพ”

เขาอุ้มลู่เจาเจาแล้วออกไป ละทิ้งชื่อเสียงเกียรติยศ

ไกลออกไปภายในสถานทูตแคว้นหนาน

“เด็กคนนั้น ดูโง่เขลาและเงอะงะจะเป็นดาวนำโชคของเป่ยเจาได้จริงๆ หรือ?” หนานมู่ไป๋มีสีหน้าประหลาดใจ

หนานมู่ไป๋ได้พบกับลู่เจาเจาแล้ว

นางดูโง่เขลา ดูแล้วก็ไม่มีความคิดอะไรในใจ

กระทั่งดูไม่ฉลาดแม้แต่น้อย

สายเลือดของสตรีแคว้นใต้ยิ่งใกล้ชิดกับเทพเจ้า ดังนั้นลูกสาวของแคว้นใต้จึงไม่เคยแต่งงานกับคนต่างแดน และลูกสาวที่ให้กำเนิดก็มีค่ายิ่งนัก

น้องสาวของเขาเป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุดในแคว้นใต้ของช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา

แม่ของนางปกป้องนางเป็นอย่างดี แม้แต่ตน ก็ยังเคยติดต่อน้อยครั้ง

“ใช่แล้ว เด็กผู้หญิงที่ชื่อลู่เจาเจา นางใกล้จะสามขวบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮ่องเต้เป่ยเจาให้ความสำคัญกับนางมาก แล้วยังพานางไปสักการะทุกประเพณีด้วย”