ตอนที่ 637

หนานมู่ไป๋กลอกตา

เป่ยเจาจะนับว่าเป็นมังกรแบบไหนกัน?

แคว้นใต้เป็นที่ที่ทรงพลังมาโดยตลอด แต่เป่ยเจายังคงเป็นหนองน้ำในตอนนั้น

กลุ่มพวกคนป่าเถื่อน และกลุ่มคนธรรมดา แทบไม่ได้เห็นอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ

เมื่อเดินผ่านลานบ้าน ก็ได้กลิ่นเลือดโชยอยู่ในอากาศ และเหลือบมองงูยักษ์เก้าหัวที่เลื้อยอยู่ในลานด้วยความไม่พอใจ

สัตว์ร้ายเซียงหลิ่วกินมนุษย์เป็นอาหาร เขาได้ถวายฎีกาให้ฮ่องเต้ทรงขังเซียงหลิ่วไว้มานับครั้งไม่ถ้วน

แต่ก็ถูกองค์หญิงใหญ่หนานเฟิงอวี้ปฏิเสธ ฮ่องเต้อายุมากแล้ว ไม่สามารถควบคุมลูกสาวที่มีอำนาจขึ้นทุกวันได้ ทำได้แค่ตามใจนาง

เซียงหลิ่วรู้สึกถึงความอาฆาตพยาบาท จึงเงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง

เลือดหยดลงจากมุมปาก แสดงความน่ากลัวออกมา

เทพเจ้าแห่งชีวิตที่ชิงหมิงถวายความเคารพอยู่ เป็นตัวแทนของความมีชีวิตชีวาและความหวัง เขาไม่ชอบสัตว์ดุร้ายที่กินมนุษย์เป็นอาหาร

หมิงหลางมักจะปกปิดความหงุดหงิดในใจแล้วหันหลังกลับ

เมื่อไปถึงในห้อง เขาก็นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง

สีหน้าดูงุนงงเล็กน้อย

“สวรรค์ เหตุใดท่านถึงไม่ยอมรับการอัญเชิญของพวกเรา?”

“เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?”

หมิงหลางเม้มปากเล็กน้อย การอัญเชิญเทพเจ้าเสียนถิงในหลายปีที่ผ่านมาอ่อนแอลงเรื่อยๆ พลังเทพเจ้าที่เหลือไว้ก็เริ่มอ่อนแอลง

ตระกูลหมิงอยู่ในช่วงที่ยากลำบาก

ทุกคนในตระกูลหมิงต่างวิตกกังวลเมื่อเห็นว่าอำนาจของตระกูลเริ่มเสื่อมถอยลงเรื่อยๆ

เขานั่งขัดสมาธิบนเตียง และมีแสงจันทร์ส่องลงมาที่เขาทางหน้าต่าง

สองมือก็คำนับอย่างรวดเร็ว

บุรุษผมยาวปลิวไสวไปตามลม

แสงระยิบระยับจางๆ ปรากฏบนร่างกาย “ผู้ศรัทธาหมิงหลางอัญเชิญเทพเจ้าเสียนถิงมายังโลกมนุษย์ด้วยความเคารพ”