ตอนที่ 638

แม้จะเป็นเพียงเศษหญ้าก็ตาม

“ท่านแม่ ลูกเหนื่อยแล้ว อยากพักผ่อนขอรับ…” หลี่ซือฉีคว้าแขนของมารดาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นสองสามีภรรยาฮู่กั๋วกงและฮูหยินใหญ่ถึงได้เดินออกจากประตูไป

ในห้องมีเพียงเด็กรับใช้เท่านั้นที่อยู่คอยปรนนิบัติ

หลี่ซือฉียืนขึ้นอย่างช้าๆ และเดินไปที่โต๊ะทีละนิด

“นายน้อย ท่านอยากรับน้ำชาไหมขอรับ บ่าวจะช่วยรินให้...” เด็กรับใช้กำลังจะก้าวไปข้างหน้าแต่กลับเห็นนายน้อยยกมือปฏิเสธ

“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าควรจะทำตัวให้ชินกับการใช้ชีวิตที่ไม่มีดวงตา” เขามีลางสังหรณ์อยู่เสมอ

ดวงตาของเขาค่อยๆ สูญเสียความสว่างไป

ช่วงไม่นานมานี้ เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าดวงตาของเขาเริ่มสว่างน้อยลงกว่าเดิม แล้วมองบางอย่างได้ไม่ชัดเจนเท่าเดิมแล้ว

“นายน้อย...” เด็กรับใช้แทบอยากจะร้องไห้ออกมา

“ไม่ต้องบอกท่านพ่อท่านแม่กับท่านปู่ท่านย่านะ เดี๋ยวพวกเขาจะกังวล” ดวงตาของเขาไม่มีทางรักษาได้ มันมีแต่จะเพิ่มความกังวลให้พวกเขาเปล่าๆ

เด็กรับใช้ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องร้องไห้และยอมรับ

หลี่ซือฉีเดินไปรอบๆ ห้องแล้วเปิดประตู

“เจ้าเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูนี่แหละ อย่าให้ท่านปู่ท่านย่าเข้ามาใกล้” เขาค่อยๆ ปรับตัวให้เข้ากับความมืดในลานบ้าน เพื่อให้แน่ใจว่าจะเข้าใจทุกอย่างในบ้านเป็นอย่างดี

เขาต้องจดจำอิฐทุกก้อน หินทุกก้อน และใบหญ้าทุกใบ

เขากางสองมือออกแล้วค่อยๆ เดินไปข้างหน้าในลานบ้าน

สาวใช้และบ่าวรับใช้ต่างก็ก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไรออกมา

ด้านนอกประตูลานบ้าน ดวงตาของฮู่กั๋วกงแดงก่ำ หมัดทั้งสองข้างกำแน่น แม่ทัพชราที่แข็งแกร่งต้องมาน้ำตานองไหลอาบหน้า

ในตอนดึก

หลี่ซือฉีล้างหน้าบ้วนปากแล้ว ก็นอนลงไปบนเตียง

ขณะที่กำลังหลับอยู่ เขาได้ยินเสียงเรียกเบาๆ ดังมา ได้โปรด...ท่านเสียนถิง...