ตอนที่ 890

ฟังดูแล้วเหมือนไม่ใช่ความจริง

แต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก เสียงนั้นกลับชัดเจนมากยิ่งขึ้น

ลู่เจาเจาลุกขึ้นมากอดผ้าห่มเอาไว้ พลางเกาศีรษะด้วยความงัวเงีย โดยมีผมเป็นเกลียวติดอยู่บนหน้าผาก

“ผู้ศรัทธาของข้า...” ลู่เจาเจาสิ้นใจเพราะช่วยกอบกู้โลกเอาไว้ ทำให้นางมีผู้ศรัทธาบนโลกมนุษย์ไม่น้อย

ลู่เจาเจาพลันโบกมือหนึ่งครั้ง ร่างของผู้ศรัทธาคนนั้นจึงปรากฏขึ้นในหัวของนาง

คนชราร่างผอมแห้งคนหนึ่งคุกเข่าอยู่หน้าฟูก สองมือที่สั่นเทากำลังจุดธูปเทียนด้วยความเคารพ

แต่เพราะแรงสั่นทำให้จุดธูปไม่ติดอยู่หลายครั้ง

เมื่อจุดไฟสำเร็จ จึงปักธูปลงในกระถางอย่างเคร่งขรึม

“ท่านเทพธิดา... ข้าน้อยคงอาจอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว” หญิงคนนั้นรูปร่างซูบผอมจนแทบติดกระดูก

ลู่เจาเจามองออกทันทีว่านางกำลังจะจากไป และอยู่ได้ไม่ถึงรุ่งสางนี้

“ข้าน้อยสัมผัสว่าชีวิตของตนเองกำลังค่อยๆ ดับมอดลง เมื่อฟ้าสางวิญญาณของข้าน้อยคงกลับสู่ยมโลก”

“ชีวิตของข้าช่างน่าสังเวชเหลือเกิน”

“ตอนที่ข้าน้อยยังเด็ก พ่อแม่อยากได้บุตรชายมาก แต่กลับให้กำเนิดบุตรสาวเจ็ดคน ล้มหายตายจากไปสองคนจึงให้กำเนิดบุตรชาย” เสียงแหบแห้งของหญิงชราแฝงไปด้วยความคับข้องใจไม่รู้จบ

“บุตรสาวทั้งหลายมีชื่อว่าเจ้าหนึ่ง เจ้าสอง เจ้าสาม… เช่นนี้เรื่อยไป ทว่าน้องชายของข้ากลับมีชื่อว่าเฉิงจง”

“เพื่อแลกกับค่าสินสอดให้กับน้องชาย ข้าต้องยอมแต่งงานกับชายแก่พิการ ชายแก่พิการคนนั้นด่วนจากไป เขาสิ้นใจด้วยอาการป่วยหลังจากที่ข้าน้อยคลอดลูกได้ 3 ปี”

“ข้าจึงต้องรับใช้พ่อแม่สามีเพียงลำพัง แต่ก็ยังไม่วายถูกพวกเขาทุบตีและด่าทอ…”

“เพราะข้าน้อยนิสัยขี้ขลาดจึงต้องดูแลพวกเขาไปจนตาย บุตรชายของข้าน้อยอยากแต่งงาน ข้าน้อยยอมเสียสละชีวิตอันไร้ค่าเพื่อให้เขาได้มีภรรยา”

“แต่เขายังไม่พอใจ เขาคิดว่าข้าน้อยยากจน และการเกิดมาเป็นลูกทำให้ต้องทนทุกข์ทรมาน”

“แต่ข้าน้อยพยายามเต็มที่แล้ว หากไม่ใช่เพราะเขา ข้าน้อยคงแต่งงานใหม่ไปนานแล้ว”

“ทั้งเลี้ยงน้องชาย เลี้ยงสามี เลี้ยงพ่อแม่สามี เลี้ยงบุตรชาย เลี้ยงหลาน...”

“ข้าน้อยเกิดมาเป็นคนอ่อนแอ ไม่มีคนคอยช่วยเหลือสนับสนุน ไม่มีทางเลือกในชีวิต บัดนี้ที่ข้าน้อยกำลังจะตาย กลับรู้สึกไม่ยินดีเอาเสียเลย...”

“ชาติที่แล้วข้าน้อยเป็นคนชั่วช้าเลวทรามหรือ ชีวิตในชาตินี้จึงเจ็บปวดเหลือเกิน”

“ข้าน้อยเสียใจที่ใจแข็งไม่มากพอที่จะทิ้งเขาตอนยังเด็ก”

“ตอนนี้ข้าน้อยจึงต้องทรมานเพราะเขา”

“แม้แต่ตอนนี้ที่ข้าน้อยใกล้ตาย เขายังไม่อยากหลั่งน้ำตาเสียด้วยซ้ำ…”