ตอนที่ 891

ชายคนนั้นแทบเสียสติไปแล้ว

มือของหญิงชราบีบมือของเขาไว้แน่น ใบหน้านั้นเปื้อนรอยยิ้มและพยายามส่งเสียง “เอ่อ... ขะ... ของ...”

ชายคนนั้นอยู่ในอาการตื่นตระหนก “รีบพูดจบให้จบ เร็วเข้า ได้โปรดเถิดท่านแม่!”

น้ำตามากมายไหลรินลงมาจากดวงตาของเขา พร้อมกับจับมือเหี่ยวแห้งของหญิงชราด้วยความวิงวอน

“ขะ...ของ...เหล่านั้นซ่อนอยู่...ซ่อนอยู่ที่...”

หญิงชราเบิกตากว้างครั้งสุดท้าย ก่อนจะลมหายใจจะค่อยๆ แผ่วเบาลงจนสิ้นใจจากไป

วินาทีที่แสงในดวงตาดับลงนั้น เสียงร้องไห้ดังกึกก้องยังคงดังสะท้อนอยู่ในหูของนาง

“อยู่ที่ใด พูดให้จบก่อน!!”

ลู่เจาเจานั่งเอามือเท้าคางอย่างเบื่อหน่อย ร้องไห้สิ ร้องไห้อีก ใครจะร้องไห้ได้เก่งกว่าเจ้าอีก แม่ของเจ้าอยากได้น้ำตา เห็นทีต้องให้เจ้าร้องไห้จนตายเลยกระมัง

ก่อนที่ลู่เจาเจาจะล้มตัวลงนอน นางกลับได้ยินเสียงพึมพำที่ข้างหูอีกครั้ง

“เฮ้อ เป็นเทพเจ้านี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ”

ทันใดนั้นนางจึงตั้งใจฟังคำอธิษฐานอีกครั้ง คราวนี้เป็นชายหนุ่มวัยสวมกวน

ชายหนุ่มคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นหินเล็กๆ แล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ท่านเทพธิดา รูปปั้นนี้ข้าน้อยเป็นคนเก็บมา วันนี้ข้าน้อยอยากจะขออธิษฐานต่อท่าน”

“ข้าน้อยอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์แล้ว อยากขอให้ท่านประทานเนื้อคู่และคุ้มครองข้าน้อยด้วยเถิด…”

ลู่เจาเจานับด้วยนิ้วทำนายครู่หนึ่ง เนื้อคู่อย่างนั้นหรือ

เนื้อคู่ของเขาถูกกำหนดให้เป็นหมอหญิงคนหนึ่ง

อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ซอย

ลู่เจาเจากลอกตาอย่างเบื่อหน่าย เมื่อชายหนุ่มโค้งคำนับและเดินออกไป ลู่เจาเจาจึงใช้พลังศักดิ์สิทธิ์โจมตีเขาทันที

“อ๊ะ!” ชายหนุ่มพลันรู้สึกเจ็บแปลบที่ขา ใบหน้าซีดลงด้วยความเจ็บปวด

ลู่เจาเจาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจใน ขณะมองครอบครัวเข้ามาช่วยและพาไปยังโรงหมอที่เชี่ยวชาญด้านกระดูกและข้อ

เมื่อกงล้อวาสนาได้หมุนไป ก็ไม่อาจมีใครหยุดมันได้อีก

จากนั้นลู่เจาเจาจึงปัดมือด้วยความพึงพอใจ

“ท่านเทพธิดา กว่าจะได้เงินมาช่างยากเหลือเกิน ขอให้ท่านประทานเงินที่สุจริตให้กับข้าน้อยก้อนหนึ่งเถิด! ข้าน้อยอยากนอนสงบๆ สักปีหนึ่ง!” ชายยากจนคนหนึ่งคุกเข่าต่อวิหารที่พังทลาย

ลู่เจาเจาพยักหน้า “ตามนั้น”

ชายคนนั้นเพิ่งก้าวเท้าเดินออกไป จึงถูกรถม้าพุ่งเข้าชนในทันที

เด็กรับใช้หน้ารถม้าพลันหยิบเงินสองร้อยตำลึงออกมาและกล่าวขอโทษ “ขอโทษด้วย เมื่อครู่ข้าคุมม้าแก่ไม่ได้น่ะ”

ชายคนนั้นถือเงินสองร้อยตำลึงไว้ในอ้อมแขน และกำลังจะมีความสุข