ตอนที่ 997

เด็กน้อยทำหน้าบูดบึ้ง “จับอะไรกันเล่า เพิ่งจะเปิดผนึกกระเป๋าออกมา”

“ถุงก็ระเบิดขึ้น บรรพบุรุษหลบได้ทันจึงรอดชีวิตไปได้ แต่คนทั้งสองที่อยู่ตรงนั้นถูกระเบิดจนวิญญาณแตกสลายไปทันที”

“ยังไม่ทันได้สอบสวนอะไรเลย!”

“แต่พวกเขาไม่น่าจะเป็นฆาตกรหรอก แม้แต่ความสามารถในการหลบหนีแค่นี้ยังไม่มี แล้วจะสังหารหมิงเต๋อเจินจวินได้อย่างไรกัน!”

ลู่เจาเจาพยักหน้าอย่างขอไปที “ใช่ๆๆ เจ้าพูดถูกทุกอย่าง”

และเดินจากไปต่อหน้าบรรพชนซย่าอย่างทระนงตน

ปี้ซินมองลู่เจาเจาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม ริมฝีปากเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ราชครูโค้งคำนับให้บรรพชนซย่า จากนั้นก็ก้มหน้าส่งลู่เจาเจาออกประตูไป

เขาถูกทำโทษให้คุกเข่าทั้งคืนเพราะพาลู่เจาเจาขึ้นไปแดนศักดิ์สิทธิ์

เขาเป็นคนจากสาขาย่อย จึงมักจะถูกดูแคลนอยู่แล้ว

ตอนนี้ยิ่งถูกเกลียดชังมากขึ้นไปอีก

หลุมสุนัขในมุมบ้านของตระกูลซย่า

“ข้าจะหนีออกจากบ้าน! ข้าไม่อยากอยู่ภายใต้การปกป้องของครอบครัวอีกต่อไปแล้ว ข้าจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน! ”

“ข้าไม่อยากให้ผู้อื่นกล่าวถึงข้า เพียงแค่บอกว่า นี่คือซื่อจื่อน้อยแห่งตระกูลซย่า”

“ข้าจะให้พวกเขาพูดว่า นี่คือบ้านของซื่อจื่อซย่า ข้าต้องการให้พวกเจ้าภูมิใจในตัวข้า!”

“ข้าจะออกไปท่องทั่วหล้า และสร้างความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่!”

“ข้าไม่ต้องใช้เงินจากครอบครัวแม้แต่แดงเดียว ก็สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้!”

“เจ้าปล่อยข้านะ!” คุณชายน้อยผู้หนึ่งซึ่งแต่งกายหรูหราและมีหยกประดับเอว ร้องตะโกนโวยวายราวกับผีร้องไห้และหมาป่าหอน

ราชครูถอนหายใจเบาๆ “เหล่าผู้บำเพ็ญตนมีอายุยืนยาว แต่การให้กำเนิดบุตรนั้นยากยิ่งนัก นี่คือซื่อจื่อน้อยของนบรรพชนและคู่ชีวิตของท่าน”

“ทั้งสองครองคู่กันมาเป็นพันปี จึงได้ให้กำเนิดบุตรชายหนึ่งคน บุตรชายผู้นี้ถูกตามใจจนเคยตัว มีนิสัยเอาแต่ใจและซุกซนอยู่บ้าง ทั้งยังใฝ่ฝันถึงชีวิตในโลกภายนอก”

“มักจะงอแงจะหนีออกจากบ้าน ทำให้ตระกูลซย่ารำคาญใจไม่น้อย แต่ก็จนปัญญาจะทำอะไรได้”

เซี่ยอวี้โจวแอบกระซิบข้างหูนาง “นี่เหมือนเจ้าในตอนนั้นไม่ใช่หรือ?”

ยังกลายเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่แห่งเป่ยเจาอีกด้วย

ลู่เจาเจาอดไม่ได้ที่จะกลอกตา

ที่มุมห้อง สาวใช้ตัวน้อยกำลังคุกเข่าอ้อนวอนเบื้องหน้าซื่อจื่อ “คุณชาย ขอร้องท่านไว้ชีวิตบ่าวด้วยเถิด ฮูหยินจะต้องฆ่าบ่าวตายแน่!”

“ถ้าท่านอยากออกไปข้างนอก พาองครักษ์ไปด้วยดีหรือไม่?”

“โลกนี้อันตราย คนไม่ซื่อสัตย์เหมือนก่อน ท่านจะเสียเปรียบเอานะเจ้าคะ!”

ซื่อจื่อน้อยเบ้ปาก “จะชั่วร้ายสักแค่ไหนกันเชียว?” เขาตีให้สาวใช้หมดสติ แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว