ตอนที่ 998

“อ๊วก...” เสียงดังออกมาพร้อมกับกระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ

ซย่าซื่อจื่อ???

“ฮือๆๆ พี่ชาย ทำไมเตะข้าล่ะ? ข้าแค่เด็กกว่า เดินช้าไปหน่อยเอง! หรือว่าพวกผู้บำเพ็ญตน ไม่เห็นพวกเราคนธรรมดาเป็นคนเลยหรือไง?” ลู่เจาเจาผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก ตอนนี้ร้องไห้จนจมูกและแก้มแดงก่ำไปหมด

“ฮือๆๆ…”

คนธรรมดาในแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพมีมากมาย การใช้ชีวิตก็ยากลำบากอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เจาเจา ต่างก็มองด้วยความโกรธแค้น

“เจ้าเด็กหนุ่ม กล้าดูหมิ่นชีวิตผู้อื่นเช่นนี้ได้อย่างไร!”

“ผู้บำเพ็ญตนอย่างพวกเจ้า ไม่เห็นพวกเราเป็นคนเลยหรือไง?”

ถึงแม้ว่าซย่าซื่อจื่อจะหยิ่งยโส แต่ในขณะนี้เมื่อถูกล้อมรอบไปด้วยคนธรรมดา เขาก็พูดติดอ่างจนพูดไม่ออกว่า “ข้า ข้าเปล่านะ!!”

“ข้าจะบินออกไปเองได้ยังไงกัน?” ลู่เจาเจากระอักเลือดออกมาอย่างอ่อนแรงอีกครั้ง

“ยังไม่ชดใช้อีก! ชีวิตของคนธรรมดา ต่ำต้อยถึงเพียงนี้เชียวหรือ? วันนี้ เราจะทุ่มสุดชีวิต เพื่อให้ความยุติธรรมกับเด็กคนนี้” อารมณ์ของชาวบ้านที่มุงดูถูกปลุกปั่นขึ้นแล้ว

ซย่าซื่อจื่อร้อนใจจนกระทืบเท้าปึงปัง

“ข้า...ข้า...ข้าจะชดใช้!” ซย่าซื่อจื่อกัดฟันแน่น ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด ยื่นถุงใส่ศิลาวิญญาณให้ไป

“ข้ามันก็แค่คนต่ำต้อย ชีวิตนี้ของข้า แม้แต่เสื้อผ้าที่พี่ชายสวมใส่ข้ายังไม่มีปัญญาซื้อเลย” ลู่เจาเจากำถุงเงินแน่น มองดูเสื้อผ้าราคาแพงที่เขาสวมใส่

“ข้า...เสื้อผ้าชุดนี้ที่บ้านซื้อมา ข้าไม่มีเงินแล้ว...” เมื่อเห็นลู่เจาเจาทำท่าจะร้องไห้อีกครั้ง เขาได้แต่ถอดเสื้อผ้า รองเท้า และถุงเท้าออกด้วยความโมโห

“ให้เจ้าๆ ชดใช้ให้เจ้าทั้งหมดเลย พอใจหรือยัง?” เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น

แม้กระทั่งหยกที่เอวก็ยกให้นางไปแล้ว

ซย่าซื่อจื่อตาแดงก่ำ สวมเสื้อชั้นในเท้าเปล่า หันหลังเดินจากไป

เดินไปเดินมา ร้องไห้ฟูมฟายอย่างสิ้นหวัง

“ฮือๆๆ ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าจะกลับบ้าน!!”

ตอนออกไป เขาคือซื่อจื่อน้อยผู้สง่างาม

ตอนกลับบ้าน ตกอับราวคนเร่ร่อน

“โลกช่างโหดร้าย ผู้คนไม่เหมือนเดิมแล้ว!” แม้แต่เด็กสี่ขวบก็กินคนได้!! “เขากำลังมีเคราะห์จริงๆหรือ? หรือว่าเจ้าแค่สนใจศิลาวิญญาณในกระเป๋าของเขาเท่านั้น?”

“เคราะห์ของเขานั้น คงไม่ใช่การได้พบเจ้าหรอกใช่ไหม?”

เซี่ยอวี้โจวถามด้วยเสียงเบาๆ