ตอนที่ 12
บทที่ 12
November 4, 2026
10
HOT FRIEND เพื่อนกันมันส์(ดีย์)เกิน
เริ่มอันตราย
ตกเย็นในวันเดียวกัน
“เจ๊จะกลับมาแล้ว ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วไปรอที่ห้องโถง” เจควอนเดินออกมาจากห้องนํ้าแล้วบอกกับยูกิที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงนอน
“…” ยูกิไม่ตอบอะไรกลับไปแต่เธอกลับหันหน้าหนีแล้วลุกออกจากเตียงด้วยสภาพร่างกายเปลือยเปล่าพร้อมกับคว้าผ้าห่มมาพันร่างกายตนเองไว้ เธอเดินตรงมาที่ห้องนํ้าด้วยท่าทีทุลักทุเลพอสมควร
“คุยด้วยทำไมไม่ตอบ” ก่อนที่ร่างเธอจะเดินผ่านร่างเจควอนเขาก็ถามออกมาพร้อมกับกระชากแขนเรียว
“นายโยนมือถือฉันลงสระแล้วทำไมฉันต้องอยากคุยกับนายด้วย”
“จะซื้อให้ใหม่ เอาแพงเท่าไหร่ว่ามา”
“ไม่อยากได้เครื่องใหม่”
“ทำไม หรือเครื่องเก่ามีหนุ่ม ๆ ติดต่อเยอะเลยไม่อยากเปลี่ยน”
“พูดอีกก็ถูกอีก ชิ!”
“อยากโดนอีกรึไง ?”
“นายก็อย่าทำเกินไปสิ”
“เธอเป็นคนมาหาฉันเอง แล้วเธอก็เป็นคนทำให้ฉันต้องโยนมันลงสระ”
“นายจะให้ฉันผิดให้ได้เลยใช่ไหม ฮะ!” ยูกิสะบัดมือออกแล้วถามกลับไปด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์
“หัดยอมรับความผิดตัวเองซะบ้าง”
“ก็ฉันไม่ได้ผิดนี่”
“ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย”
“ไม่! จนกว่านายจะยอมรับว่านายนั่นแหละผิด“ คนเอาแต่ใจยืนยันคำตอบ
“มีสิทธิ์อะไรมาต่อรอง ไม่งั้นก็เก็บข้าวของออกจากบ้านฉันไป”
“นาย!”
“หนึ่ง”
“นี่…!”
“สอง”
“ไปแล้วก็ได้” ในเมื่อเถียงกลับไม่ได้ยูกิจึงเดินหายเข้าไปในห้องนํ้าทั้งผ้าห่มอย่างงั้นพร้อมกับปิดประตูลงเสียงดัง พออยู่คนเดียวในห้องนํ้าก็แทบอยากจะร้องกรี๊ดออกมา ไม่ชอบเลยที่ตนเองไม่เคยเถียงชนะเจควอนสักที ไม่เคยเถียงชนะมาตั้งแต่เด็กแล้ว
ด้านเจควอนก็จัดการกับร่างกายตนเองให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกมาจากห้องนอนแล้วลงมาที่ชั้นล่างก็เจอเข้ากับไคล์ลี่ย์ที่นั่งรออยู่ห้องโถงพอดี
“นอนพึ่งตื่นเหรอ”
“ครับ”
“บทภาพยนตร์เรื่องใหม่เป็นยังไงบ้าง ลองอ่านแล้วเป็นไง ตกลงจะรับเล่นเรื่องนี้ไหม”
“เรื่องนี้ขอผ่านก่อนก็แล้วกันครับ ใกล้เปิดเรียนแล้ว มีกำหนดฉายปีหน้าผมกลัวแบ่งเวลาไม่ทัน ช่วงนี้รับแค่งานถ่ายแบบกับโฆษณาบางตัวก็พอ” ดาราหนุ่มตอบแล้วเอนหลังกับโซฟาด้วยท่าทีสบาย ๆ บทภาพยนตร์ที่เจควอนได้อ่านก่อนหน้านั้นเป็นเพียงบางส่วนที่ทางโปรดิวเซอร์ส่งมาให้พิจารณา พอมาคิดทบทวนแล้วเขาเลยปฏิเสธออกไปก่อน
“ตามนั้นก็แล้วกัน ช่วงนี้กิจกรรมของมหาลัยก็แน่นด้วย เดี๋ยวสุขภาพของนายจะไม่ดีเอา”
“ฝากเจ๊ด้วยก็แล้วกัน ช่วงนี้ต้องกรองงานให้ดีเป็นพิเศษ”
“แล้วนี่ยูได้มาหานายป่ะ เห็นโทรมาหาเจ๊บอกว่าจะมาหา”
“มาแล้ว อาบนํ้าอยู่ข้างบน”
“นี่ พี่ถามจริง ๆ เถอะ”
“ถามอะไร”
“นายกับยูไม่มีอะไรเกินเลยกันจริง ๆ ใช่ไหม”
“ไม่หรอก เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก ผมคิดอย่างอื่นไม่ได้จริง ๆ อีกอย่างเจ๊ก็รู้ว่าสเปกผมไม่ใช่ผู้หญิงแรง ๆ แบบมัน เราแค่สนิทกันมากก็เท่านั้นเอง” เจควอนตอบร่ายยาวออกมา
“คนนอกจะไม่คิดแบบนั้นอ่ะดิ”
“กับยูคงไม่มีใครคิดหรอกครับ ไปไหนก็ต้องเจอกันอยู่ตลอด ถ้าผมจะเอามันทำเมียจริง ๆ ผมเอาตั้งนานแล้ว”
“ได้ยินแบบนั้นเจ๊ก็สบายใจ เจ๊ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกแกสองคนมันพัง”
“ไม่ต้องห่วงครับ…” เจควอนตอบด้วยท่าทีสบาย ๆ เพราะตอนนี้เขาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเกินเลยกับยูกิเลยแม้แต่นิดเดียว ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเหมือนวันแรกไม่มีผิด
ครืด~ ครืด~
ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งคุยกันอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเจควอนก็มีสายเรียกเข้า เขาหยิบมันขึ้นมาก็พบว่าเป็นพ่อของยูกิ
“คุณลุงโทรมา”
“รับก่อนสิ” ไคล์ลี่ย์ตอบ เจควอนจึงกดรับโทรศัพท์แล้วกรอกเสียงผ่านปลายสายลงไป
“ครับ คุณลุง”
(ลุงติดต่อหายูไม่ได้ เจควอนติดต่อยูได้บ้างมั้ย หรือรู้รึเปล่าว่ายูอยู่ไหน ลุงมีเรื่องอยากคุยกับยูมันหน่อย) เสียงของ ‘ธนา’ กรอกผ่านปลายสายด้วยท่าทีรีบร้อน
“ยูอยู่บ้านผมครับ โทรศัพท์ยูพัง เดี๋ยวผมบอกมันให้”
(ลุงฝากด้วย…) ในจังหวะที่เจควอนกำลังคุยโทรศัพท์กับธนาอยู่ยูกิที่อาบนํ้าพึ่งเสร็จก็เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านพอดี
“ลุงโทรมา มารับสายหน่อย” ยูกิพยักหน้าตอบเล็กน้อยแล้วเดินมารับโทรศัพท์จากเจควอนพร้อมกับหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา
“พ่อมีอะไรอยากคุยกับยูคะ”
(มีเรื่องสำคัญ มาหาฉันที่บริษัท)
“ไปตอนนี้เลยเหรอคะ”
(ตอนนี้)
“ค่ะ ยูจะรีบออกไป” ยูกิตอบด้วยนํ้าเสียงราบเรียบแล้วปลายสายก็กดตัดไป เธอจึงยื่นโทรศัพท์คืนเจควอน
“พ่อบอกให้ไปหาที่บริษัท นายอย่าลืมจัดการเรื่องมือถือให้ฉันด้วย”