ตอนที่ 5
บทที่ 5
November 4, 2026
3
HOT FRIEND เพื่อนกันมันส์ (ดีย์) เกิน
แค่เพื่อน
ปึก…!
กล่องถุงยางถูกโยนมาโดนปลายเท้าทำให้ดาราหนุ่มอย่างเจควอนหยุดการกระทำเล็กน้อยแล้วมองที่มาของเสียง พอเห็นว่าเป็นใครที่ยืนกอดอกมองอยู่ก็ไม่ได้สนใจ
“หยุดทำไมเหรอคะ…นักข่าวหรือไง?” เด็กในสังกัดของเจควอนถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย
“เปล่า คนรู้จัก”
“บะ แบบนี้จะเป็นอะไรไหมคะ”
“เพื่อนสนิท ไม่เป็นอะไรหรอก ทำต่อเถอะ” ริมฝีปากหยักตอบออกมาเพียงเท่านั้นก็ทำต่อโดยไม่สนใจเลยว่ามีสายตาของยูกิมองอยู่ พอเห็นว่าเจควอนรู้ตัวแล้วแต่เขาไม่ได้แคร์ว่าเธอจะเห็นหรือไม่เห็น
ยูกิยืนสมเพชให้กับตนเองก่อนจะก้าวเดินห่างออกมาจากบริเวณห้อง VIP
เธอกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก มือเรียวเอื้อมหยิบแก้ววิสกี้ตรงหน้ามากระดกดื่มเข้าปากอีกรอบก่อนจะกระแทกมันลงหน้าบาร์อย่างรุนแรง หลังดื่มหมดก็คว้าข้อมือเล็กของขนมผิงขึ้นมาจับเอาไว้
“กลับ”
“อ้าว แต่เราเพิ่งมานะ”
“เปลี่ยนร้าน หมดอารมณ์”
“ตามใจยูเลยก็ได้…” คนง่าย ๆ อย่างขนมผิงตอบออกมาพร้อมกับคว้ากระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องบ่า แล้วสองสาวก็เดินออกมาจากร้านพร้อมกับทิ้งเงินแบงก์เทาไว้จ่ายค่าเครื่องดื่มหน้าบาร์
“ยู ไปเห็นอะไรมาเหรอ” ในขณะที่นั่งอยู่บนรถด้วยกันแล้วขนมผิงก็ถามออกมาทันที
“ทำไมรู้ใจดีจัง ท่าทางมองออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ” คนที่พยายามควบคุมความรู้สึกตนเองอยู่ถามต่อ
“ก็ง่าย”
“ไม่มีอะไรหรอก”
“แน่ใจใช่ไหม”
“คืนนี้ว่างไหม”
“ทำไมเหรอ…”
“ดื่มเป็นเพื่อนทั้งคืนได้รึเปล่า”
“ได้สิ แต่ยูไปส่งผิงด้วยนะ”
“ตกลง ดีล” ยูกิตอบไม่ลังเล ถ้าเมาคู่ยังไงก็มีหนุ่ม ๆ คอยอาสาพาไปส่งอยู่แล้วแหละ สาวสวยอย่างเธอไปไหนก็ไม่ตายหรอก
พอตกลงกันเสร็จสรรพสองสาวก็เปลี่ยนร้านไปดื่มทันที ยูกิดื่มหนักมาก จนเธอเมาแทบหมดสติ ส่วนคนที่คอยดูแลเป็นขนมผิง
…
หอพักขนมผิง
“อ่า…แฮงค์ชะมัดเลย” ยูกิบ่นกับตัวเองพลางเปิดเปลือกตาขึ้น พอเห็นเพดานห้องก็พอจะรู้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน สงสัยเมื่อคืนเมามาก จำอะไรไม่ได้เลย ขนมผิงคงเป็นคนขับรถพามาที่ห้อง
“ตื่นแล้วเหรอ เมื่อคืนยูเมาหนักมากเลยนะ” คนตัวเล็กในชุดเอี๊ยมพร้อมกับเสื้อแขนยาวสีขาวด้านในเดินออกมาจากห้องครัวถาม เธอแต่งหน้าแต่งตัวเรียบร้อยหมดแล้ว คล้ายกับกำลังจะออกไปไหน
“แกเป็นคนพาฉันมาที่ห้องแกเหรอ” ปากถามก็ขยับตัวลุกนั่งเอนหลังกับหัวเตียง
“ใช่ ผิงพาขับรถมาเอง”
“แล้วนี่จะไปไหน”
“ผิงจะไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาล แล้วก็ไปทำพาร์ทไทม์ต่อเลย ทำโจ๊กไว้ให้ในครัวด้วยนะ ไปทานได้เลย ตามสบายเหมือนห้องตัวเอง”
“พ่อแกจะได้ออกโรงบาลเมื่อไหร่ เห็นท่านเข้าไปอยู่ในนั้นนานแล้วนะ”
“ก็คงอีกนานพอสมควรเลยอ่ะ สติของพ่อยังไม่กลับมาเลย แถมยังมีอาการป่วยออด ๆ แอด ๆ อยู่ตลอด ผิงยังไม่มีเงินมากพอจะพาพ่อไปรักษาที่โรงพยาบาลเอกชน” เธอร่ายยาวออกมาด้วยสีหน้าเศร้า ขนมผิงเป็นคนที่ฐานะแตกต่างกับเพื่อนมาก เธอยากจนที่สุดในกลุ่ม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากจะบอกใครเรื่องพ่อ ที่เธอพยายามทำงานหนักอยู่ตลอดก็เพราะคนในครอบครัวเหลือเพียงแค่พ่อคนเดียว
“ขอให้พ่อแกหายเร็ว ๆ ก็แล้วกัน แล้วแกจะยืมรถฉันไปทำงานไหม”
“ไม่เป็นไร นั่งรถเมล์ไปด้วยกว่า ยูนอนพักให้หายแฮงค์นะ แล้วช่วงนี้อย่าดื่มบ่อยล่ะ อาทิตย์หน้าต้องเข้าคณะเตรียมรับน้องแล้ว” ขนมผิงบอกกับเพื่อนสาวคนสนิทก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้ายูกิแล้วยกมือขึ้นตบบ่าเนียนเบา ๆ “ไปก่อนนะ”
“โอเค เดินทางดี ๆ” ยูกิยิ้มตอบ พลางมองตามร่างน้อยของเพื่อนที่เดินออกจากประตูห้องไป ชีวิตขนมผิงน่าสงสารมากจนเธอเองก็อยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยแต่ลำพังชีวิตตนเองยังเอาไม่ค่อยรอด
ครืด~ ครืด~
ในขณะที่ยูกินั่งนึกอะไรอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็มีสายเข้า มือเรียวเอื้อมหยิบมือถือบนโต๊ะข้างเตียงนอนมา พอเห็นรายชื่อก็กดรับ
“ว่าไงคะเจ๊”
(วันนี้ไม่เข้าบริษัทเหรอ เจคมีถ่ายแบบโฆษณาตัวใหม่) เสียงของเจ๊ ‘ไคล์ลี่ย์’ เอ่ยออกมาผ่านปลายสาย ไคล์ลี่ย์คือผู้จัดการส่วนตัวของเจค เป็นลูกพี่ลูกน้อง ส่วนยูกิเป็นทั่งเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกัน ไม่เพียงเท่านั้นยังเป็นสไตลิสต์ส่วนตัวให้เขา
“ยูจะเข้าไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ ถ่ายอยู่ที่ไหนเหรอคะ?”
(เข้ามาบริษัทเลย ถ่ายอยู่บริษัทของเรา)
“ค่ะ…” ยูกิตอบผ่านปลายสายออกไปเพียงเท่านั้นก็กดตัด โจ๊กที่ขนมผิงทำไว้ให้ก็คงจะไม่ได้กินเนื่องจากตนต้องไปทำงาน