บทที่ 3

“อืมมม พีทคะ”

ชัญญาภัคที่กำลังพยายามจับท่อนร้อนของเขายัดใส่ร่องรักของเธอเป็นครั้งที่สอง หลังจากเขาจัดให้เธอเพื่อเป็นการสั่งลาไปแล้วหนึ่งรอบ เพราะหลังจากนี้คงไม่ค่อยได้มีโอกาสมานอนด้วยกันบ่อยๆหรือใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวันอีกต่อไปแล้ว

เพราะต่างคนต่างต้องอยู่บ้านของตัวเอง เขาไม่สามารถปลีกตัวออกไปอยู่คอนโดกับเธอแล้วทิ้งให้แม่อยู่กับเด็กสาวสองคนได้ ส่วนเธอก็ไม่อยากที่จะมาอยู่ร่วมบ้านกับเขาทุกวันอยู่ดี เพราะรู้ว่ามารดาของเขาไม่ค่อยจะปลื้มเธอนัก

“พอแล้วชัญญ่า ผมเหนื่อย”

“อะไรกันคะพีท ปกติคุณไม่เป็นแบบนี้”

ใช่ ปกติเขาไม่เคยเป็นแบบนี้ และคนที่ออกกำลังกายอย่างหนักจนร่างกายหนั่นแน่นไปด้วยมัดกล้าม ไม่มีอะไรมาทำให้เขาเหนื่อยง่ายๆ แต่ก็ไม่รู้เป็นอะไร ทุกครั้งที่กระแทกกระทั้น

ในร่องรักของคนรักเมื่อสักครู่ กลับมีภาพใบหน้าของยัยเด็กผอมกะหร่องนั่นเข้ามารบกวน จนเขาหงุดหงิดและหมดอารมณ์

“ผมเดินทางอดหลับอดนอนมานะ เหนื่อย อยากพัก คุณอย่างี่เง่าได้ไหม”

เขาจับตัวของคนรักสาวให้ลงมาจากการนั่งคร่อมทับ

ตัวเขา แล้วหันหลังให้และหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลียแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว

ชัญญาภัคมองแผ่นหลังกว้างที่ขยับขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอแปลว่าเขาหลับสนิทแล้วก็ไม่พอใจ นับวันเขายิ่ง

ทำเหมือนเธอเป็นของตาย เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์หนุ่มของเขาเท่านั้น ถ้าเขาไม่ต้องการ อย่าหวังว่าเขาจะสนใจไยดีเธอ

เหมือนอย่างตอนนี้ ที่เขาทิ้งเธอแล้วหลับไปต่อหน้าต่อตา

เธอจึงเปิดประตูระเบียงออกไปยืนสูดอากาศหวังระบายความหงุดหงิด แต่เหมือนยิ่งรู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ เมื่อเปิดประตูระเบียงออกไปแล้วเห็นแม่ลูกนอกไส้ กำลังยืนสั่งงานคนสวนหลายคนที่ช่วยกันขุดดินรอบรั้วบ้านด้านใน

รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ที่เขาต้องอยู่ร่วมบ้านกับน้องสาวนอกไส้ที่สวยและน่ารักขนาดนี้ และอีกไม่นานก็คงเติบโตเป็นสาวสะพรั่งสมวัย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าแม่ของเขาตั้งใจเอาผู้หญิงคนนั้นมาเป็นลูกสาวจริงๆ หรือเอามาเป็นลูกสะใภ้เพื่อเขี่ยเธอไปให้พ้นจากลูกชายคนโตของบ้านก็ไม่รู้

“หึ อย่าคิดว่าคนอย่างชัญญ่าจะยอมยกผัวของตัวเองให้ใครง่ายๆนะ ตราบใดที่ฉันยังไม่เจอใครที่เพอร์เฟคกว่าพีท

ฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่”

แม้ว่าหนทางเดียวที่จะจับลูกชายบ้านนี้ให้อยู่หมัดก็คือการปล่อยให้ตัวเองตั้งท้อง แต่เขาก็ไม่เคยเปิดโอกาสให้เธอได้ทำอย่างนั้นได้เลย เมื่อตลอดเวลาที่คบกันมาสองปีกว่า เขาจะป้องกันตัวเองอย่างดีในทุกครั้งที่มีอะไรกัน แม้เขาจะเมาแค่ไหน

ก็ตาม เห็นทีว่าเธอคงต้องพยายามทำอะไรสักอย่างแล้ว

บนโต๊ะอาหารของบ้านตระกูลคลาร์ก ที่วันนี้คึกคักกว่าทุกทีเพราะลูกชายคนโตของบ้านกลับมาแล้ว แถมยังมีว่าที่ลูกสะใภ้ร่วมโต๊ะเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

“พีททานปลาทอดนี่สิคะ อร่อยมากเลยค่ะ”

ชัญญาภัคตักอาหารให้เขาอย่างเอาใจเหมือนทุกทีและก็ได้รับการดูแลกลับจากคนรักเหมือนทุกทีเช่นกัน

“ขอบคุณครับ ชัญญ่าก็ทานทอดมันกุ้งนี่สิครับ

ของโปรดคุณนี่”

“ขอบคุณค่ะ”

“แม่ครับ ทานผัดผักนี่หน่อยนะ อร่อยมากๆเลย เปลี่ยนแม่ครัวหรอครับ อาหารบ้านเราถึงรสชาติดีขึ้นจากเดิมมาก”

เขาตักผัดผักรวมมิตรรสเลิศให้กับมารดา พร้อมเอ่ยชมรสชาติอาหารไม่ขาดปาก

“ขอบใจจ้ะ แม่ครัวหลักก็คนเดิมแหละลูก แต่แม่ครัวเสริมนี่สิ เปลี่ยนคนใหม่ ผัดผักจานนั้นก็ฝีมือเขาล่ะ”

“หรอครับ รับมาจากไหนครับเนี่ย ฝีมือดีมาก อาหาร

ถูกปากอย่างนี้ผมคงอ้วนตาย”

“นั่งอยู่ข้างๆ แม่นี่ไง”

เขาเงยหน้าขึ้นมองสาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างมารดา ซึ่งเธอก็หลบตาเขาวูบอีกแล้ว คิ้วเข้มจึงขมวดเป็นปมอีกครั้ง รู้สึกไม่

สบอารมณ์เล็กน้อยที่ยัยเด็กนี่เอาแต่หลบหน้าหลบตาเขา

“อ่อ ฝีมือพั้นช์เองหรอ อร่อยมากนะ”

แต่ก็ต้องเอ่ยชมออกไป แม้จะไม่ค่อยสบอารมณ์ในตัวแม่ครัวคนใหม่คนนี้อย่างไรก็ตาม

“เอ่อ ขอบคุณมากค่ะ”