บทที่ 4

เสียงทุ้มหวานที่เรียกชื่อเล่นของเธอบ่อยๆ ทำเอาเธอรู้สึกแปลกๆ ในหัวใจ

“เอ่อ คุณเรียกฉันว่า พี่ก็ได้นะคะ เพราะฉันคงแก่กว่าคุณหลายปี”

สุทธิรักษ์พิจารณาใบหน้างดงามนั้นอีกครั้ง เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะแก่กว่าเขา เพราะปีนี้เขาก็อายุ 33 ปีแล้ว ถ้าเธอแก่กว่าเขาต้องอายุ 34 ปีขึ้นไปเท่านั้น

ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ เพราะผิวพรรณของเธอยังดูเต่งตึงไม่มีแม้เพียงริ้วรอยสักขีด ดวงตากลมโตที่ตกแต่งเครื่องสำอางมาอย่างบางเบานั้นขับความงามตามธรรมชาติ ยิ่งทำให้เธอดูไม่น่าจะอายุเกิน 27 ปี ซึ่งอย่างไรก็ต้องเด็กกว่าเขาแน่นอน

“คุณอย่ามาอำผมดีกว่าครับ ผมเองก็ไม่ได้เด็กอย่างที่คุณคิดหรอกนะ ผมเลยสามมาแล้วครับ เผลอๆ จะเป็นคุณเองหรือเปล่า ที่ต้องเรียกผมว่าพี่ แต่ผมไม่ชอบหรอกนะ อยากให้คุณเรียกว่า..ที่รักมากกว่า”

“อ้อนเก่งแบบนี้ ท่าทางจะมีลูกค้าประจำเยอะนะคะ”

“คุณอยากเป็นลูกค้าประจำผมอีกคนหรือเปล่าล่ะครับ”

“ขอบายดีกว่าค่ะ ไม่ชอบแย่งชิงกับใคร”

คนตัวโตแค่นยิ้มมุมปาก เธอไม่ชอบแย่งชิงกับใคร แต่ถ้าเธอเกิดหลงเสน่ห์เขาขึ้นมา ก็คงหนีไม่พ้น ที่จะต้องมาตบตีแย่งชิงเขากับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ต้องการจะเป็นตัวจริงของเขาทั้งนั้น ไม่เว้นแม้สักคน

“ปกติคุณมาที่นี่บ่อยไหมครับ ทำไมผมไม่เคยเห็นคุณเลย”

“ไม่เคยมาที่นี่หรอกค่ะ”

ที่จริงก็ไม่เคยไปที่ไหนที่เป็นลักษณะนี้เหมือนกัน แต่เรื่องอะไรเธอจะเผยความจริงให้ได้รู้กันล่ะ วันนี้เธอมาในมาดนางพญานะ

“จากนี้ก็มาที่นี่บ่อยๆ นะครับ ปั้นหยา”

“หาลูกค้าเก่งนะคะ”

คนหล่อยกยิ้มมุมปาก ก่อนชนแก้วกับเธอเบาๆ พร้อมยกกระดกหมดแก้ว เป็นเชิงให้เธอทำเหมือนกัน ซึ่งสาวแซ่บอย่างปั้นหยาก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง

“ได้ข่าวว่าวันนี้เป็นปาร์ตี้สละโสด คนไหนคือว่าที่เจ้าสาวครับ”

เขามองเธอนิ่งนาน แทบไม่กล้าหายใจเพราะลุ้นในคำตอบ แถมยังพยายามสะกดจิตให้เธอตอบในสิ่งที่เขาอยากได้ยินอีกต่างหาก

“เดาดูสิคะ ว่าคนไหน”

เขาหลุดยิ้มขำกับลูกล่อลูกชนของเธอ ไม่รู้หรอก ว่าเธอจะรู้ตัวไหมว่าเขาลุ้นคำตอบนี้ขนาดไหน เธอถึงจงใจกลั่นแกล้งเขาแบบนี้ หมดกัน คนอย่างนายสุทธิรักษ์ ทำไมเสียทรงได้ขนาดนี้

“เป็นคนไหนก็ได้ แต่ไม่ใช่คุณ ใช่ไหมครับ”

คนสวยส่งยิ้มหวานหยดให้ชายหนุ่มตรงหน้า ทำเอาหัวใจแกร่งเต้นกระตุก เธอสวยเหลือเกิน ยิ่งยิ้มแบบนี้ เธอยิ่งดูหวานซ่อนเปรี้ยว ถูกใจเขาที่สุดจนไม่อยากจะละสายตาไปจากใบหน้าของเธอเลยจริงๆ ให้ตายสิ

“ไม่รู้ค่ะ หาคำตอบเอาเอง”

“ได้ครับ ผมหาคำตอบเอาเองก็ได้ แต่ถ้าว่าที่เจ้าสาวไม่ใช่คุณ มีรางวัลอะไรให้ผมไหมครับ”

“อะไรคะ เกี่ยวอะไรกับรางวัลล่ะ”

“ก็ผมเดาไง ว่าไม่ใช่คุณ แล้วถ้าว่าที่เจ้าสาวไม่ใช่คุณจริงๆ แปลว่าผมตอบถูก คุณก็ต้องให้รางวัลผมสิครับ ปั้นหยา”

ปัณยตาอึ้งไปกับความเจ้าเล่ห์ของเขา ไม่คิดว่าจะมาไม้นี้ เธอไม่เห็นมีส่วนไหนที่ได้เปรียบเลย แถมยังไงเขาก็ตอบถูกอยู่แล้วเพราะเธอไม่ใช่ว่าที่เจ้าสาว กลายเป็นเธอยิ่งเสียเปรียบ ต้องให้รางวัลเขาอีก ซึ่งก็ไม่รู้ว่าของรางวัลที่เขาต้องการคืออะไร มีมูลค่าขนาดไหน

“ฉันคงไม่มีเงินมากมายมาเปย์คุณ เหมือนสาวๆ ของคุณหรอกนะคะ”

“แล้วใครบอกว่าผมต้องการเงินหรือของมีค่าเป็นรางวัลล่ะครับ”

คนหล่อยกยิ้มมุมปาก แค่นี้ก็พอจะเดาได้แล้ว ว่าเธอไม่ใช่ว่าที่เจ้าสาวจริงๆ หัวใจเขาแทบระเบิดออกมาด้วยความดีใจเสียเดี๋ยวนี้

“ไว้ถ้าเฉลยมาแล้วคุณตอบถูก ฉันจะให้รางวัลตามที่คุณต้องการแล้วกันค่ะ แต่ถ้าตอบผิด ฉันขอรางวัลจากคุณแทนแล้วกันนะคะ ถือเป็นของขวัญวันแต่งงาน”

หึหึ ไม่ทันแล้ว ปั้นหยาคนสวย คงเพิ่งรู้ตัวสินะ ว่าสายตาของเธอเมื่อครู่ มันบอกความจริงกับเขาทุกอย่างไปเรียบร้อยแล้ว

“ครับ ได้เลย คุณอยากได้อะไร ผมหามาให้คุณได้หมดทุกอย่าง แค่คุณกล้าขอ”