บทที่ 5

เวลาผ่านไปอีกนานนับชั่วโมง ใกล้เวลาที่บาร์จะปิดและใกล้หมดเวลาที่พวกเธอทุกคนได้รับโควตาจากครอบครัวแล้ว ซึ่งในขณะนี้ ทุกคนอยู่ในสภาพเมาแอ๋ไม่ต่างกัน เว้นแต่สุทธิรักษ์ที่คอแข็งที่สุด เขาแทบไม่รู้สึกเมาเลยด้วยซ้ำ

เสียงหัวเราะสนุกสนาน เสียงโห่ร้องอย่างชอบใจ และเสียงแซวเซ็งแซ่ดังขึ้นจากโต๊ะวีไอพีแทบตลอดเวลา

ครั้งนี้ปากขวดไปหยุดนิ่งอยู่ที่อรกมล สาวสวยที่กำลังตอบไลน์นัดแนะเวลากับสามี เธอรีบวางโทรศัพท์ แล้วทวงสัญญากับเพื่อนรักคนเก่งทันที

“ยัยหยา เรื่องที่บอกเอาไว้เมื่อตอนหัวค่ำ ตกลงว่าไง ตามนั้นหรือป๊อด”

ปัณยตาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ปกติก็ฆ่าได้หยามไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งมีแอลกอฮอล์เข้มข้นในกระแสเลือดขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเธอจะบ้าดีเดือดขนาดไหน

“ตามนั้น ปั้นหยาไม่มีวันป๊อด”

แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่หนุ่มๆ ก็โห่ร้องขึ้นมาอย่างชอบใจ ที่สาวแซ่บอย่างปัณยตารับคำท้าของอรกมล ซึ่งทุกคนก็อยากรู้เหลือเกิน ว่า “ตามนั้น” คืออะไร

และการหมุนขวดครั้งนี้ ช่างบังเอิญที่ปากขวดมาหยุดอยู่นิ่งตรงหน้าของปัณยตาพอดิบพอดี

สาวสวยสาดเหล้าลงคออึกใหญ่ แล้วหันหน้าไปหาหนุ่มหล่อที่ทำให้หัวใจเต้นแรง คนที่คอยดูแลเธออยู่ไม่ห่าง ยิ่งเล่นเกมยิ่งขยับมานั่งใกล้ จนต้นขาแกร่งแนบชิดกับต้นขาเรียวขาวผ่องของเธอ

“เท่าไหร่ ถ้าคืนนี้..คุณจะไปกับฉัน”

สุทธิรักษ์ยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ แม้จะแปลกใจเล็กน้อยที่ผู้หญิงท่าทางเย่อหยิ่งอย่างเธอเอ่ยปากชวนเขาก่อน แต่ก็ตื่นเต้นจนหัวใจแทบทะลุออกมานอกอก

“ผมแพงนะครับ”

“แพงเท่าไหร่ก็จ่ายไหว ว่าไงคะ เท่าไหร่”

“หนึ่งแสน แล้วผมจะไปกับคุณ..ทั้งคืนจนถึงเช้า”

“ดีล”

เสียงโห่ร้องแซวดังขึ้นอีกครั้ง แม้เพื่อนสาวทั้งสามคนจะแอบตกใจที่ปัณยตายอมรับคำท้าหน้าตาเฉย แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร เพราะถือว่าโตๆ กันแล้ว และเพื่อนรักของพวกเธอก็โสดสนิท จะไปไหนกับใครด้วยความเต็มใจก็ย่อมได้ทั้งนั้น

เมื่อถึงเวลาที่กำหนด สามีของสาวๆ ทั้งสามคนก็มาจอดรถรอรับถึงประตูทางออก ร่ำลากันเรียบร้อยก็ต่างแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนด้วยสติสัมปชัญญะที่ไม่เต็มร้อยนัก

“ปั้นหยา คุณเอารถมาหรือเปล่าครับ ไปรถผมไหม”

“เอ่อ ฉันเอารถมา เราแยกย้ายกันไปคนละคันก็ได้ค่ะ”

คนหล่อยกยิ้มมุมปาก เธอเมาขนาดนี้เขาจะให้เธอขับรถไปที่คอนโดของเขาเองได้อย่างไร แล้วถ้าเกิดเธอเปลี่ยนใจไม่ตามเขาไปล่ะ ถ้าเป็นแบบนั้น เขาจะไปตามหาเธอได้ที่ไหน

“งั้นไปรถคุณแล้วกันครับ คุณเมามากแล้ว ผมคงให้คุณขับรถไปเองไม่ได้หรอก”

“ไม่เป็นไร ฉันไหว”

“กุญแจครับ”

เขาแบมือขึ้นมาขอกุญแจรถจากเธอดื้อๆ รู้อยู่หรอก ว่าเธอกำลังจะอิดออด ไม่อยากทำตามคำท้ายทายกับเพื่อนของเธอแล้ว แต่เรื่องอะไรเขาจะยอมให้เธอมาเทเขากลางทางแบบนี้ล่ะ

สุดท้ายเธอก็นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับในรถยนต์คันหรูของตัวเอง ความเย็นของเครื่องปรับอากาศและความมึนเมา ทำให้เธอหลับไปตลอดทาง

“ปั้นหยา ถึงแล้วครับ”

เธอรู้สึกตัวตื่น แล้วเดินตามเขาขึ้นไปแบบงงๆ แม้ตอนแรกตั้งใจว่าเมื่อมาถึงคอนโดของเขา เธอจะจ่ายเงินค่าเสียเวลาให้เขา แล้วรีบหนีกลับไปนอนห่มผ้าอุ่นๆ ที่บ้านแท้ๆ

ภายในห้องชุดขนาดใหญ่ที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์โทนสีน้ำตาลหรูหราราคาแพงบ่งบอกรสนิยมเจ้าของห้อง ทำเอาปัณยตาต้องกวาดตามองสำรวจโดยรอบอย่างตกตะลึง

อาชีพที่เขาทำ มันสร้างรายได้มหาศาล จนสามารถซื้อหรือเช่าคอนโดหรูหราแบบนี้ได้เชียวหรือ หรือบางทีความหล่อเหลาของเขา อาจทำให้เขามีสาวแก่แม่หม้ายส่งเสียเลี้ยงดูแบบจริงจังก็ได้ ใครจะไปรู้

“ชอบไหมครับ”

“ก็..สวยดีค่ะ ท่าทางจะแพง”

เขายิ้มขำ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ คงคิดว่าเขามีผู้หญิงเลี้ยงล่ะสิ

“ครับ ก็แพงอยู่”

คนตัวโตถือวิสาสะจับมือพาเธอเดินเข้าไปสำรวจในห้องนอน ที่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีน้ำตาลไม่ต่างกัน

“เอ่อ คุณ ฉะ ฉันว่า ฉัน..”