หยางหมิงเช่อเจ้ามันโง่

หลังงานเลี้ยงแต่ละคนก็กลับจวนของตอนเอง หยางหมิงเช่อนั่งหน้าดำเป็นก้นหม้อที่ฮูหยินตนเองไม่สนใจ นางเอาแต่มองออกไปนอกรถม้า

"จ้าวหลานเป็นฮูหยินของข้าเหตใดไม่สำรวมบ้าง เจ้าถอดเสื้อตนเองต่อหน้าคนมากมายอยากสร้างเรื่องอับอายให้ข้าจริงๆหรือ"

"หยางหมิงเช่อ ท่านหญิงปีศาจของเจ้ากลั่นแกล้งอาหรูถึงเพียงนั้นเจ้าโง่จนดูไม่ออกหรือ อีกอย่างเสื้อผ้านางบางเพียงนั้น อาหรูไม่ค่อยทันคนเท่าไหร่ตัวคนเดียวมาอยู่เมืองหลวง เจ้าเป็นบุรุษใจคอคับแคบเช่นนี้ มิสู้เอากระโปรงข้าใส่เสียเลยเล่า"

"จ้าวหลาน!! เจ้าเอ่ยอีกทีสิ"

จ้าวหลานเงียบไม่ตอบ หยางหมิงเช่อไอ้คนสติฟั่นเฟือนดูไม่ออกหรือว่าใครเสแสร้ง

"หึ โง่"

"เจ้าว่าอย่างไรนะ?"

"นี่หยางหมิงเช่อ ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยองครักษ์นี่เจ้าได้มาเพราะโชคช่วยหรือ วิเคราะห์สถานการณ์ตรงหน้ายังไม่ได้ โง่เพียงนี้ยังกล้าอยู่ฝ่ายสืบสวนของกรมวัง ว้ายย"

หยางหมิงเช่อจับข้อมือเล็กก่อนจะกระชากนางมานั่งบนตักตนเอง จับท้ายทอยนางแน่นกุ้มหน้าลงไปหา บดขยี้ริมฝีปากบางอย่างลงโทษที่นางกล้าปากดีใส่เขา คนตัวเล็กกำหมัดทุบอกเขา แต่กลับไม่สะเทือน จ้าวหลานอ้าปากจะกัดปากเขาแต่กลับเปิดโอกาสให้หยางหมิงเช่อสอดลิ้นเกี่ยวพันลิ้นเล็กของนางทันที

จ้าวหลานจิกเล็บลงบนต้นแขนแกร่งแต่เขาไม่รู้สึก หยางหมิงเช่อละจากริมฝีปากอวบอิ่ม จ้าวหลานตบหน้าเขาทันทีที่ตนเองเป็นอิสระ

"เจ้ามันสารเลว กลืนน้ำลายตนเองหรือ มิใช่บอกหรอกหรือว่าข้าน่าขยะแขยงยิ่งกว่าอาจม รออีกสามเดือนเจ้าจะหย่าข้า ทำไม่ทนเสน่ห์ของข้าไม่ไหวหรือ ไม่ขายหน้าตนเองหรือ แค่กๆๆ"

หยางหมิงเช่อบีบบคอระหงของจ้าวหลานเอ่ยลอดไรฟัน

"ข้าก็แค่อยากรู้ว่าเจ้ามันแค่ไหน นี่ขนาดข้าดื่มไปหลายจอกยังไม่มีอารมณ์กับสตรีหยาบคายน่ารังเกียจเช่นเจ้าเลยจ้าวหลาน"

จ้าวหลานปีนลงจากตักเขา นั่งอีกฝั่งของรถม้าไม่เหลือบมองเขาจนกระทั่งถึงจวน นางไม่รอเก้าอี้รองเท้าด้วยซ้ำกระโดดลงจากรถม้าเดินไปเรือนข้างทันที อี้จูรีบวิ่งมาหาเห็นฮูหยินน้อยของนางน้ำตาคลอก็ถามไถ่

"ฮูหยินน้อยของบ่าว เป็นอะไรหรือเจ้าคะ"

"ไม่เป็นอะไรหรอกอย่ากังวลเลย เก็บของเสร็จหรือยัง ถึงเวลาจะได้ไปเลยไม่ต้องรอใครมาไล่"

"คนดีของบ่าว จะหย่าจริงๆหรือเจ้าคะ"

"ใช่ เขาทนเห็นหน้าข้าไม่ได้สักวันหรอก ข้าเองก็ทนเห็นเขาไม่ได้เช่นกัน คนอะไรน่ารังเกียจยิ่งนัก"