ข้าปล่อยเจ้าไว้ได้อย่างไรกัน nc+++

แผ่นหลังนวลเนียนน่าประทับตราทั่วทั้งตัว เอวคอดกิ่วที่เพียงมือเดียวของเขาก็รวบหมด สะโพกกลมกลึง บั้นท้ายงอนงามจนมาถึงท่อนขาที่น่าลูบไล้

จ้าวหลานหันกลับมาจะก้าวออกจากอ่างทันทีที่เห็นบุคคลตรงหน้าก่อนกรีดออกมาแล้วนั่งลงในอ่างตามเดิม สองมือปิดบังทรวงอกที่เพิ่งเป็นอาหารตาคนตัวสูง เข่าสองข้างชันขึ้น แม้มีกลีบดอกไม้ลอยอยู่ แต่จ้าวหลานก็อายอยู่ดี ก่อจะตวาดเขาออกไป

"หยางหมิงเช่อท่านทำอะไร เข้ามาได้อย่างไร อี้จูเล่า"

หยางหมิงเช่อเดินเข้ามาหาจ้าวหลานที่อยู่ในอ่างน้ำก่อนจะเท้าขอบอ่างจ้องมองคนตัวเล็กแล้วยิ้มมุมปาก สายตาที่มองมาที่นางเหมือนหมาป่าที่เห็นเหยื่ออันโอชะตรงหน้า

หยางหมิงเชื่อค่อยเก็บกลีบดอกเหมยกุ้ยทิ้งข้างถังทีละน้อยอย่างใจเย็น จ้าวหลานจับมือหนาของเขาก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงอ้อนวอน

"หนางหมิงเช่อข้าหนาวแล้ว ท่านให้ข้าแต่งตัวก่อนเถอะนะ ข้าเหมือนจะมีไข้แล้วด้วย "

กึกๆๆเสียงฟันกระทบกันปากเริ่มเขียวแล้ว แต่หนาวหมิงเช่อยังอ้อยอิ่งเกาะขอบอ่างเล่น นิ้วเรียวเคาะเป็นจังหวะ สบตาดวงตาสุกใสคู่งาม

"พูดจาอันใดกันฮูหยิน เรียกชื่อสามีตรงๆใช้ได้ที่ไหนหื้ม"

"ท ท่านพี่ ข้าหนาวแล้ว เหมือนจะไม่สบายท่านพี่ให้ข้าขึ้นจากน้ำเถอะนะเจ้าคะ"

"รู้จักเอาตัวรอดหรือ เจ้าก็ลุกมาสิ มิใช่ว่าข้าไม่เคยเห็น เมื่อกี้นี้ข้าเห็นเต็มสองตาเชียวนะจ้าวหลาน"

จ้าวหลานหันหลังให้เขาทันที คนสารเลวใจร้าย นางรอวันหย่าเท่านั้นไม่เป็นไรหนาวแค่นี้นางทนได้ เทียบกับอาหรูเด็กคนนั้นยังน่าสงสารกว่าไร้ญาติขาดมิตรมาอยู่เมืองหลวงตัวคนเดียว หวงจื่อหานจับนางไปโยนเรือนหลังเล็ก นางยังนับว่าอยู่ดีกินดีหากไม่ติดคนสารเลวที่กำลังแกล้งนางอยู่ จวนหยางก็ไม่ได้แย่

ใบหน้างามซีดจนเหมือนกระดาษ ปากเขียวจนเริ่มม่วงแต่กลับไม่ยอมลุกขึ้นจากน้ำ ด้านนอกฝนเริ่มลงเม็ดยิ่งทำให้อากาศเย็นลง ฟันที่กระทบกันของจ้าวหลานทำให้หยางหมิงเช่อเริ่มหมดสนุก ครึ่งชั่วยามอดทนได้ขนาดนี้นับว่าใช้ได้ ก่อนจะยืนขึ้นหันหลังให้นางแล้วก้าวเท้าออกไป

จ้าวหลายลุกไม่ได้นางเป็นตะคริวเพราะแช่น้ำนานเกินไป เรียกหาอี้จูน้ำเสียงแทบไม่ได้ยิน

"อ อี้ อี้ จู เข้ามาหน่อย"

สาวใช้ตัวน้อยรีบวิ่งมาทันที เห็นสภาพเจ้านายของตนก็ร้องไห้ออกมา อี้จูพยุงจ้าวหลานจึ้นจากอ่าง รีบน้ำผ้ามาห่อตัวก่อนจะประคองจนมาถึงเตียง คนใจร้ายยังไม่กลับเพราะฝนตกทำให้เขากลับไม่ได้

"ฝนตกหนักข้าจะนอนที่นี่"

"อืม อี้จู ข้าจะไปนอนกับเจ้า ไปเถอะ"

"เจ้าเป็นภรรยาข้า กับจะไปนอนกับสาวใช้หรือว่าเจ้าสองคนมากกว่านายกับบ่าว"

"หยางหมิงเช่อ ท่านมันคนจิตใจสกปรก นอนกับท่านข้าคงสกปรกไปด้วย อี้จูไปกันเถอะ"

หยามหมิงเช่อก้าวทีเดียวก็ถึงตัวนางก่อนจะอุ้มนางมาวางบนเตียง สายตาพิฆาตส่งไปยังอี้จู