ข้าเกลียดเจ้าไสหัวไป

หยางหมิงเช่อจับนางพลิกคว่ำ รั้งสะโพกเล็กเข้าหาตนเอง สอดแก่นเนื้อเข้าไปยังกลีบสาวจากทางด้านหลัง จ้าวหลานถึงกับกัดปาก นางสุขสมทันทีที่เขาสอดใส่ หยางหมิงเช่อเคี่ยวกรำนางจนถึงย่ำรุ่ง จึงฟุบอยู่กับทรวงอกคู่งาม

แก่นกายถูกเขาถอดถอนออกมาหลังจากที่สุขสมปลดปล่อยไปถึงห้าครั้ง เขาจับคางมนให้สบตาเขาก่อนจะเอ่ย

"ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เจ้าเย้ายวนเพียงนี้หย่าเจ้าไปข้าเสียดายแย่ จ้าวหลานข้าจะมาหาเจ้าอีกเรื่องหย่าเจ้าเลิกคิดได้เลย ส่วนพี่สาวเจ้าหากอยากเป็นอนุอุ่นเตียงข้าก็ไม่เป็นไร ได้ทั้งพี่ทั้งน้องข้านับว่าไม่ขาดทุน"

"หยางหมิงเช่อ ข้าเกลียดเจ้า ไสหัวไป"

หยางหมิงเช่อลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าก่อนจะเดินออกจากห้อง ให้ตายสินางเร่าร้อนนักเวลาที่เขาครอบครองนางอยู่ด้านบน ทั้งนุ่มทั้งหอมหวาน หย่ากับนางหรือไม่มีทาง จากนั้นก็เดินกลับเรือนหลัก อี้จูที่เข้ามาเห็นสภาพเจ้านายตนเองก็ได้แต่ร้องไห้สงสาร ทั้งงตัวมีแต่รอยขบเม้มดูดกัด เหตใดใต้เท้าใจร้ายนัก จ้าวหลานนอนร้อไห้จนถึงบ่าย จึงสลบไปเพราะพิษไข้เนื่องจากแช่น้ำนานและถูกคนตัวโตเคี่ยวกรำทั้งคืน

ยามเซินจ้าวหลานตื่นขึ้นมาก่อนจะเรียกหาอี้จู แต่กลับเป็นจางลี่อินที่เข้ามาแทน ทันทีที่เห็นหน้าสหายก็ร้องไห้ทันที

"ฮือๆๆ พี่ลี่อินคนสารเลวนั่นเขาข่มเหงข้า ฮือๆๆ"

"อาหลานไม่ต้องร้องนะ ถือเสียว่าให้ทานสุนัข อีกสามเดือนก็จะหย่าแล้ว เจ้าจะได้มีชีวิตของตนเองสักที"

"ฮือ เขาไม่ยอมหย่า เขาต้องการให้ข้าอับอาย เขาประกาศจะรับจ้าวอี้หรูเป็นอนุอุ่นเตียง เขาอยากให้ท่านพ่อฆ่าข้าเหตุใดเขาไม่ลงมือเองฮือๆๆ"

"เฮ้อ อย่างร้องเลยอาหลาน ข้ากับพี่ลี่อินไปหาอาหรูมานางถูกท่านราชครูกักตัวให้คัดกฎสกุลหวงห้าพันจบ เขาทำเกินไปไหม มิใช่ไม่รู้ว่านางไม่รู้หนังสือแต่กลับจงใจเช่นนี้เหมือนไม่อยากให้นางสาวเท้าออกจากเรือน"