ท่านพี่ไหนๆก็ตายแล้วก็ให้เมียได้อิ่มท้องเถอะเจ้าค่ะ

หลี่เสี่ยวหรูนั่งมองทอดอาลัยกับชีวิต เห็นสาวใช้ของตนก็ยิ้มให้ เด็กคนนี้ถูกส่งมาที่นี่ เดิมทีเจ้าของร่างเดิมมาจากหุบเขายาเพียงตัวคนเดียว จวนหวงจึงส่งเด็กรับใช้มาให้หลังจากที่ส่งมาหลายคนก็มีเพียงเด็กคนนี้ที่ยอมอยู่กับนางจงรักภักดีเสมอมาหากออกไปได้หลี่เสี่ยวหรูจะเอานางไปด้วย

"เสี่ยวหงที่นี่มีทางออกอื่นอีกไหมนอกจากประตูหน้า"

"ฮูหยินน้อยต้องการไปที่ใดหรือเจ้าคะ"

"เสี่ยวหงส์เจ้าไก่โต้งตัวนั้นคือเจ้าบ่าวของข้าใช่หรือไม่"

เสี่ยวหงมองไปยังไก่ตัวผู้ที่เดินจิกหนอนอยู่บริเวณลานก็ได้แต่ถอนหายใจ ฮูหยินน้อยมาจากหุบเขายาวเพียงตัวคนเดียววันแต่งงานพระราชครูกลับไม่เข้าพิธีส่งไก่ตัวผู้มาหนึ่งตัว สร้างความขบขันให้คนทั้งเมือง ใครๆก็รู้ว่าถ้าราชครูมีใจให้ท่านหญิงเซียงเซียงทั้งคู่เป็นคู่รักกันแต่กลับมีเด็กบ้านป่าคนหนึ่งมาแทรกแซงพวกเขาจากนั้นเสี่ยวหงจึงเอ่ยตอบ นายของตน

"ฮูหยินน้อยเรื่องมันผ่านมาปีหนึ่งแล้วเมื่อวานใต้เท้าก็พาฮูหยินน้อยมาส่งที่นี่ด้วยตนเองลองคุยลองทำอาหารหรือไปหาใต้เท้าบ่อยๆสิเจ้าคะเผื่อว่าใต้เท้าจะเห็นความดีที่ฮูหยินน้อยตั้งใจทำให้"

"ช่างเถอะๆ ใครอยากประจบประแจงเขากันปล่อยเขาไปอยู่กับท่านหญิงเซียงเซียงนั่นแหละผีเน่ากับโลงผุอย่ามายุ่งกับเทพธิดาเยี่ยงข้าเลยสตรีอะไรอัปลักษณ์นักที่บ้านไม่มีกระจกหรือผัดแป้งหนาจะยิ่งกว่ากำแพงวังเสียอีก สวมชุดขาวเยื้องกายไปมางามตรงไหน ข้านึกว่าจวนอ๋องมีงานขาวดำเสียอีก ไว้ทุกข์ให้ใครกัน อ้อไว้อาลัยให้กับรักที่ไม่สมหวัง ไม่แต่มาเป็นเมียรองเล่า เดี๋ยวพอข้าหย่าก็ได้ขึ้นเป็นเมียเอแล้ว รอเสียเวลาเดี๋ยวก็แห้งตายหรอก ฮ่าๆๆๆ"

อ้ายเซียงๆที่ที่ยืนอยู่ด้านนอกกำมือแน่น วันนี้หวงจื่อหานนัดแนะกับขุนนางและบัณฑิตที่เป็นลูกศิษย์ของเขา และบรรดาคุณหนูทั้งหลายมาร่ายกลอนต่อบทกวี บังเอิญผ่านทางเรือนข้างจึงได้ยินที่นางกล่าวกับสาวใช้ของตน

ส่วนอีกสี่คนในกลุ่มคนเหล่านั้นที่เป็นสหายของเขาเป็นกลุ่มคนที่รังเกียจภรรยาตนเอง ลามมาจนถึงเพื่อนภรรยาบรรดาคุณชายแห่งวังหลวงขุนนางและบัณฑิตกับคุณหนูที่มาวันนี้ได้ยินประโยคนี้ถึงกับขำหนัก พวกเขากลั้นขำฮูหยินของราชครูวาจาคมคายเช่นนี้ไหนว่าไร้การศึกาาไง หวงจื่อหานกำมือก่อนจะเดินเข้ามาในลานของเรือนข้างมองหน้าคนที่พูดถึงเขาอยู่ผีเน่ากับโลงผุหรือแม่ตัวดีเจ้ากล้านะ

"หลี่เสี่ยวหรู สำหรับเจ้าข้าเป็นผีเน่าหรือโลงผุกันเล่า"

"โย่ว พูดถึงโจโฉโจโฉก็มา พูดถึงเงินตำลึงไยมิลอยลงมาจากฟ้าให้ข้าบ้าง สวรรค์ข้าเซ่นไหว้ท่านทุกวันควรตอบแทนกันบ้างสิ เรื่องดีๆไม่มีมา ส่งแต่พวกฟ้าไม่อยากให้เกิดแต่ดันดิ้นรนมาเกิดแย่งอากาศคนอื่นหายใจ "

จากนั้นนางก็เดินไปอุ้มเจ้าไก่โต้งก่อนจะเอาผ้าชุบน้ำเช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วพูดคุยทิ้งให้คนที่มาวางสีหน้าไม่ถูกนางมองเหมือนพวกเขาเป็นเพียงธาตุอากาศหันไปพูดกับเสี่ยวหงและเจ้าไก่ในอ้อมกอด

"เห็นข้ากับไม่เคารพ ที่บ้านเจ้าไม่สั่งสอนหรือ ข้าเป็นท่านหญิงนะ"

"อ้อ"

"เจ้าๆๆ"

หลี่เสี่ยวหรูไม่สนใจ นางจะไปจากที่นี่อีกไม่นานหรอก ขอแค่หาทางหนีทีไล่ได้ชัดเจนเท่านั้น ก่อนจะเอ่ยกับเสี่ยวหงที่ตอนนี้ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกน้ำตาคลอเบ้า ฮูหยินน้อยท่านเล่นตลกอันใดกัน จากนั้นหลี่เสี่ยวหรูก็ก้มมองไก่โต้งที่นางอุ้มแนบอก เอ่ยปากพูดคุย

"สามีข้ายากจนนักแต่งกับท่านมาปีนึงมิได้สักตำลึงหรือเงินอีแปะสักนิดหวังว่าวันพรุ่งท่านพี่จะชนะพนันหาเงินให้ข้าได้นะเจ้าคะ ภรรยาสัญญาว่าจะซื้อเมล็ดถั่วเมล็ดงา อีกทั้งจะไปป่าไผ่หาหนอนไม้ไผ่มาให้ท่านแน่นอน สามีภรรยาต้องร่วมแรงท่านจะเอาแต่กินกับนอนแล้วตื่นมาขันไม่ได้ ข้ากราบไหว้ฟ้าดินกับท่านแล้วเป็นสามีผู้อื่นก็ต้องทำหน้าที่ อย่าเหมือนคนบางประเภท ที่ไร้ประโยชน์เสียยิ่งกว่าวัชพืช เสี่ยวหงเอานายท่านไปนอนในกรงได้แล้ว เอาเข้าไปไว้ในห้องก่อนเดี๋ยวข้าตามไป"

หวงจื่อหานกำมือแน่นนางพูดกับไก่ตัวนั้นเรียกเสียงอ่อนหวานว่าสามีแต่กลับไม่สนใจเขาหมายความว่าอย่างไร